Με πολύ πρόχειρο τρόπο και με αφορμή σχόλια, κείμενα, άρθρα που διαβάζω (ορισμένα από τα οποία είναι γεγονός ότι αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές της ύπαρξής μας) αναρωτιέμαι…….
Δεν είναι αρκετή η αυτοκριτική που έχει προηγηθεί;
Δεν είναι αρκετοί οι ανέξοδοι, ψυχοθεραπευτικού τύπου, διαδικτυακοί διάλογοι;
Δεν είναι αρκετές όλες αυτές οι διαγνωστικές προσεγγίσεις του προβλήματος;
Δεν είναι αρκετές οι άστοχες θεραπείες;
Η προφανής απάντηση είναι «ναι».
Είναι όμως μία απάντηση που οδηγεί σε αδιέξοδο.
Γιατί, αναρωτιέμαι, υπάρχει η πολυτέλεια να συνεχίζουμε να ζούμε με όλα αυτά τα ναι;
Να κι ένα όχι!
Εκτός και αν χρησιμοποιηθεί η καταστροφή ως η ευκαιρία μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Μμμμμμμμ………ζήτω οι τρόικες και τα θεραπευτικά ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ.
0 σχόλια: