"Και με τα κόμματα είχατε σχέση και με το κράτος, με την ΕΡΤ της οποίας προϊσταμαι, σε καιρούς που υπήρχε κατασπατάληση πόρων την οποία καταγγέλετε". Απαντώντας στην επίθεση που είχε εξαπολύσει λίγο πριν από το βήμα της Βουλής ξεκίνησε την ομιλία του ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς.
Ο υπουργός διερωτηθηκε γιατί η συζήτηση εστιάζει σε άλλα κείμενα και όχι στο τελεσίγραφο που δέχθηκε η ελληνική κυβέρνηση. Και αναφερόμενος στη μεθόδευση των εταίρων σημείωσε: καταθέσαμε ένα κείμενο το οποίο τη Δευτέρα χαιρετίστηκε ως βάση συζήτησης, δύο εικοσιτετράωρα μετά αυτό είχε ανατραπεί και ένα εικοσιτετράωρο μετά είχε μετατραπεί σε τελεσίγραφο.
Ο Νίκος Παππάς κάλεσε να μην μετατρέπεται η συζήτηση, σε συζήτηση για το κοινό νόμισμα και σημείωσε πως το "ναι" δεν είναι στην Ευρώπη, ή το ευρώ αλλά είναι "ναι" στα μνημόνια
Ειδικότερα ο υπουργός σημείωσε ότι η κυβέρνηση επιδιώκει μια λύση οικονομικά βιώσιμη, δικαιη, που να κατανέμει τα βάρη, να έχει προοπτική, να οδηγεί σε ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις που θα τιμωρήσουν τους θύλακες της διαπλοκης και που να αντιμετωπίζει την ανθρωπιστική κρίση.
"Όποιος είναι ανοιχτα υπέρ του "ναι", λέει "ναι" σε φόρο 23%  σε ξενοδοχεία και κέιτερινγκ, "ναι" σστην αύξηση προκαταβολής φόρου 100%, "ναι" στην κατάργηση της επιδότησης του πετρελαίου για τους αγρότες, λέει "ναι" στην κατάργηση της πρότασης για έκακτη εισφορά 12% στα κέρδη των επιχειρήσεων, "ναι" στην καταργηση του ορίου των 1500 ευρώ στις κατασχέσεις μισθών και συντάξεων. Και πρόσθεσε:"ποιος χειροκροτεί την πρόταση των εταίρων για 2 δις περικοπές στις συντάξεις"; Όποιος λέει "ναι" λέει "ναι" στις ομαδικές απολύσεις, είναι αυτό αναπτυξιακό μέτρο;
Όποιος λέει ναι, λέει ναι στις ομαδικές απολύσεις, είναι αυτό ανατπυξιακό μέτρο;
"Δεν ξέρω ποιος δίνει δικαιολογίες σε ακραίους γερμανικούς κύκλους" σημείωσε.
Το "ναι", συνέχισε, δεν είναι "ναι" στην Ευρώπη, είναι "ναι" στα μνημόνια. Το "ναι" θα είναι το χιλιοπαιγμένο γνωστό "ναι σε όλα". Αλλά, αλλά αυτή τη φορά δεν έχει "ναι σε όλα"
αυτή τη φορά δεν έχει "ναι σε όλα".
"Το όχι δεν είναι της κυβέρνησης αλλά του ελληνικού λαού"
"Αυτή είναι η κυβερνηση που μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή. Καλούμε το σύνολο της κοινωνίας να συμμετέχει με το κεφάλι ψηλά με περηφάνια", κατέληεξ ο υπουργός.
πηγη

read more

Μια είδηση για το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη που θα συζητηθεί δημοσιεύει
σήμερα το kontranews.gr ...και εμείς σας την παραθέτουμε αυτούσια για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Ο αρχιερεας της διαπλοκής μεγαλομέτοχος του MEGA και ο εθνικός εργολάβος Γιώργος Μπόμπολας, κρύβεται πίσω απ’ το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη που στήθηκε για τρεις κυρίως λόγους: Πρώτον να ανακόψει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερον να τεθεί σε ομηρία η νέα κυβέρνηση, αφού θα ήταν υποχρεωμένη να συνεργαστεί με το κόμμα της διαπλοκής και τρίτον να συνεχίσει να κάνει τις δουλειές του ο εθνικός εργολάβος.

Το απολίτικο δημιούργημα στήθηκε για να ψαρέψει στα θολά νερά, κυρίως νέους ψηφοφόρους, αφού εμφανίζονταν ως δήθεν αντισυστημικό κόμμα με νέες ιδέες και χωρίς τα τοξικά που κουβαλάει το παλαιό πολιτικό προσωπικό. 

Πρόκειται για διαβολική πράγματι ιδέα! Βέβαια στην πορεία αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο η διαπλοκή ανάμεσα στο «Ποτάμι» και τους εθνικούς εργολάβους που προχώρησαν σε μια πρωτοφανή επικοινωνιακή καμπάνια, προκειμένου να ενισχύσουν το νέο μόρφωμα, με τις εφημερίδες και τα κανάλια της διαπλοκής. 

Μάλιστα πριν τις εκλογές επέβαλαν στο ΠΟΤΑΜΙ και τις υποψηφιότητες των μόνιμων σχολιαστών του MEGA όπως ο Πέτρος Τατσόπουλος και ο Σπύρος Λυκούδης, οι οποίοι φυσικά ούτε απολίτικοι είναι και με τα παλιά πολιτικά κόμματα είχαν πολιτευτεί και συνεργαστεί προηγουμένως.

Η πλειοψηφία του κόσμου άρχισε να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς εκπροσωπούσε το νέο κόμμα που δεν διέθετε ούτε οργανώσεις, ούτε γραφεία, αλλά είχε σαν μοναδική στήριξη την επικοινωνιακή καταιγίδα απ’ τις ντουντούκες της διαπλοκής. 

Όταν άρχισε να ξεφουσκώνει το ΠΟΤΑΜΙ, οι νταβατζήδες έβαλαν μπροστά τα κατασκευασμένα γκάλοπ, στην εναγώνια προσπάθειά τους να διαμορφώσουν τεχνητή δυναμική και να εγκλωβίσουν ανυποψίαστους ψηφοφόρους. 

Γι’ αυτό σε μια σειρά γκάλοπ τα οποία διενεργήθηκαν κατά παραγγελία των νταβατζήδων της ενημέρωσης, το ΠΟΤΑΜΙ εμφανιζόταν με ποσοστά 6% και 7%, ενώ στην κοινωνία είναι ανύπαρκτο και οι υποψήφιοι του κόμματος είναι παγκοσμίως άγνωστοι.

Βέβαια και αυτή η επιχείρηση κατέληξε σε μπούμερανγκ για τους νταβατζήδες, αφού το ΠΟΤΑΜΙ που φαίνεται να συγκεντρώνει ένα ποσοστό της τάξεως του 4% και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να το διατηρήσει σε συνθήκες πόλωσης. 

Τελικά δε, αντί να παίρνει ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, παίρνει ψηφοφόρους απ’ τη δεξαμενή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ με τη δυναμική του πρώτου κόμματος και της επόμενης κυβέρνησης, δεν παρουσιάζει απώλειες προς το δημιούργημα της διαπλοκής.

Kontranews.gr

read more

Τον Μάιο του 1999 η υφήλιος ζούσε έναν ακόμη πόλεμο. Το Βελιγράδι ήταν παραδομένο στους βομβαρδισμούς. Άμαχοι σκοτώνονταν από πυραύλους για να τιμωρηθεί ο κακός Μιλόσεβιτς. Αλλά ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν έβλεπε αυτό το έγκλημα, όπως σήμερα δεν είδε το άλλο στο Φαρμακονήσι.

Ο Θεοδωράκης ως διευθυντής σύνταξης του περιοδικού ΚΛΙΚ έβλεπε το νέο πρόσωπο της Αμερικής. Σε όλο τον κόσμο έκαιγαν αμερικανικές σημαίες, διαμαρτυρόμενοι για τους βομβαρδισμούς (όχι επειδή όλοι αυτοί ήταν με τον Μιλόσεβιτς), αλλά ο Σταύρος στο περιοδικό που διηύθυνε με τον έτερο Καπαδόκη του σημερινού freepressικού νεοφιλελευθερισμού επέλεξε να κάνει πρωτοσέλιδο την αμερικανική σημαία με τον τίτλο «1999 το νέο πρόσωπο της Αμερικής».

Μπροστά από τη σημαία η Πάμελα Άντερσον έβγαινε γυμνή από ένα αυγό, σηματοδοτώντας τη γέννηση της νέας Pax Americana, Life style, αναισθησία, βγάλσιμο της γλώσσας σε όσους δεν αποδέχονταν τα ευεργετικά αποτελέσματα των βομβαρδισμών.

Κάτι ανάλογο άλλωστε γίνεται από τους ίδιους μιντιάρχες για όσους δεν αντιλαμβάνονται την ευεργεσία των μνημονίων. Μόνο που τη θέση της γυμνής Πάμελα έχουν πάρει τα διαφημιστικά για την ανάπτυξη. Ο Θεοδωράκηςσε εκείνο το τεύχος είχε γράψει ένα άρθρο, κατηγορώντας τους συναδέλφους του «που έκαναν ρεπορτάζ πίσω από τα φιμέ τζάμια των κρατικών Μερσεντές» του Μιλόσεβιτς.

Αφού διευκρινίζει πως «ως δημοσιογράφος δεν έχω ταχθεί a priori εναντίον κάθε είδους βομβαρδισμών (σ.σ. εδώ δεν ισχύει το κατά της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται), όπως την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ δεν την έχει προσυπογράψει -καλώς ή κακώς- καμία κίνηση ειρήνης και καμιά αντιαμερικανική ένωση παλιών κομμουνιστών ή απόστρατων αξιωματικών», προχωρά σε κριτική για τους απεσταλμένους των Μέσων Ενημέρωσης.

Φωτό: Η επιτομή της γενοκτονίας. Τα κτήνη του Θεοδωράκη και του Παπανδρέου, εισβάλλουν σε αγροικία οικογένειας Σέρβων. Δολοφονούν τον Παπού τινάζοντας του τα μυαλά στον αέρα (αριστερά). Ήταν ο πιο τυχερός. Κόβουν με τσεκούρι τα πόδια του συζύγου από το γόνατο και κάτω μπροστά στα μάτια της εγκύου γυναίκας του. Τον υποχρεώνουν να παρακολουθεί τον ομαδικό βιασμό και βασανισμό της εγκύου συζύγου του από τα κτήνη του UCK. Στο τέλος ξεριζώνουν από την κοιλιά της μάνας το έμβρυο. Η γενοκτονία έχει ολοκληρωθεί, ο Θεοδωράκης σερβίρει πουτάνες, ο Σημίτης γκλαμουριά, ο Κωστόπουλος σεμινάρια κόκας και ο Παπανδρέου ζεϊμπέκικα.

Σε κάποια από όσα αναφέρεται ο Θεοδωράκης πιθανόν να έχει δίκιο. Αναφέρεται σε φαινόμενα στήριξης του καθεστώτος από δημοσιογράφους που λειτουργούν επικοινωνιακά και όχι δημοσιογραφικά στο Βελιγράδι. Εδώ όμως θα μπορούσε να πει, «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Ο Θεοδωράκης καθισμένος οτο γραφείο του με πούρα και γυμνές αφίσες της Πάμελα κρίνει τους πάντες. Αν και δημοσιογράφος ο ίδιος, δεν κάνει τον κόπο να πάρει το άγνωστο τότε σακίδιο του και να πεταχτεί ως το Βελιγράδι για να δει τι εστί βερίκοκο, αλλά κάνει τον θεματοφύλακα της δημοσιογραφίας που στην ουσία δεν έκανε ποτέ.

Γράφει χαρακτηριστικά ο υπερδημοσιογράφος του ΚΛΙΚ:

«Όταν όλα τα ελληνικά ΜΜΕ στα δελτία της Κυριακής του Πάσχα δείχνουν μόνο τους ορθόδοξους σέρβους να ψάλλουν το Χριστός Ανέστη και δεν λένε λέξη για το δράμα των προσφύγων παίρνουν αυτομάτως θέση». 

Αν μία ημέρα ήταν δικαιολογημένα τα ελληνικά ΜΜΕ να δείξουν τους Σέρβους, προφανώς και αυτή ήταν η μέρα του Πάσχα που το θρησκευτικό συναίσθημα επιστρατευόταν απέναντι στον πόλεμο. Αλλά αν αυτό ήταν θέση, η επιμονή του Σταύρου Θεοδωράκη να μην παίρνει θέση ενάντια στους βομβαρδισμούς τι ήταν;

Τον πειράζουν ακόμα και οι απανωτές ζωντανές συνδέσεις με Βελιγράδι, αφού γράφει:

«Μέχρι και σερβικά τραγούδια έμαθαν πολλοί αυτές τις μέρες με τις απανωτές ζωντανές συνδέσεις με την πλατεία στο Βελιγράδι». 

Στο άρθρο του χρησιμοποιεί την τακτική των ίσων αποστάσεων, δίνοντας κακά παραδείγματα από τις δύο πλευρές του μετώπου, για να σταθεί στο συμπέρασμα όμως της πονηρής ουδετερότητας απέναντι στο έγκλημα των βομβαρδισμών.

Είναι η εποχή που ο Θεοδωράκης είναι ακόμη στον προθάλαμο των εκδοτικών γραφείων και ίσως ανιχνεύει τον τρόπο που μπορεί να μπει. Γράφει λοιπόν μάλλον προφητικά:

«Οι δημοσιογράφοι που υπερηφανεύονται για τους φίλους τους από την πλευρά της (κάθε) εξουσίας πληθαίνουν και οι δημοσιογράφοι που είναι αποφασισμένοι να γίνουν δυσάρεστοι και να βάλουν το χέρι τους στη φωτιά λιγοστεύουν. Όλο πιο συχνά, όλο και πιο πολλοί σε αυτό το επάγγελμα δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτό που κάνουν, αλλά ενδιαφέρονται γι’ αυτό που είναι (έλληνες, ορθόδοξοι, κόκκινοι, πράσινοι)».

Αναρωτιέται λοιπόν κάποιος σήμερα, σε ποια κατηγορία ανήκει ο φίλος του Κώστα και της Δάφνης Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου, του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τόσων άλλων, που λέγεται Σταύρος Θεοδωράκης.

Του Φέλιξ - Ηοt Doc

read more

Είναι εύκολο και ανέξοδο να καταγγέλλεις την κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων. Το θέμα είναι ποιος το λέει, γιατί το λέει, τι παραλείπει να πει και, κυρίως, ποιες θα ήταν οι συνέπειες αν επικρατούσε αυτή η λογική.

Είχα αποφασίσει να γράψω σήμερα για το ΠΑΣΟΚ (ή Ελιά) και για την απέλπιδα προσπάθεια του αρχηγού του να εκβιάσει τον… λαό αν δεν τους υπεψηφίσει. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι βιάζομαι λίγο, αν τους αφήσεις θα βαρέσουν διάλυση μόνοι τους, κατά τον ίδιο τρόπο που μέρα με τη μέρα, ακόμα δεν την είδαμε, βαράει διάλυση η ΝΕΡΙΤ. Οπότε, λέω, άσε στον Βενιζέλο λίγη καλούμπα, θα τα καταφέρει μόνος του, εκτός αν βάλει ένα χεράκι κι ο Σαμαράς στη σημερινή συνάντησή τους. Ή σε μιαν άλλη, επόμενη. Τα αδιέξοδά τους δεν φαίνεται να τελειώνουν ποτέ.

Στο μεταξύ με είχε τραβήξει ένα άλλο θέμα, απείρως πιο σοβαρό, ένα θέμα που συνήθως το αντιμετωπίζουμε ως ζήτημα λογιστικό, πασπαλισμένο πάντως με μπόλικο λαϊκισμό, ενώ είναι πρωτίστως θέμα δημοκρατίας.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης ζήτησε από τα κόμματα να μην πάρουν τα 7 εκατομμύρια ευρώ που προβλέπονται ως επιχορήγηση για τις εκλογές.

Ξέρω πως είναι δύσκολο να υπερασπιστεί κανείς την επιχορήγηση των κομμάτων κάτω από τις συνθήκες στις οποίες ζούμε, και τέτοια που είναι τα περισσότερα κόμματα. Αλλά εγώ θα αποπειραθώ να το κάνω, θεωρώντας ότι πρόκειται για μεγάλη υποκρισία να αγγίζεις αυτή την τόσο ευαίσθητη χορδή κάνοντας πως δεν καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται.

Εισαγωγικά θα πω ότι, απ’ ό,τι θυμάμαι, παρόμοιο θέμα έχουν θέσει στο πρόσφατο παρελθόν άλλα κόμματα, τα οποία χοντρικά θα τα χώριζα σε δύο κατηγορίες:
-Στην πρώτη -μια κατηγορία μόνη της- η Χρυσή Αυγή, εντελώς υποκριτικά όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, αφού μόλις ξεκίνησαν τα προβλήματα με τη δικαιοσύνη έσπευσαν να διευθετήσουν τα των οικονομικών τους και να διαμαρτυρηθούν για την άρση της επιχορήγησης - ενώ μέχρι τότε έλεγαν τα αντίθετα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, με βάση το μέρος της δικογραφίας που έχει γίνει γνωστή, η Χρυσή Αυγή διαθέτει πολύπλευρους και παράλληλους μηχανισμούς πλουτισμού οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τη λειτουργία πολιτικού κόμματος, αλλά μάλλον με μαφία της μέρας και της νύχτας. Αρκετά έχουν επίσης γραφτεί για τους κρυφούς χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής. Γιατί λοιπόν να μην καταγγέλλει η Χρυσή Αυγή την κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων;
-Στη δεύτερη, πιο ποικιλόμορφη, κατηγορία θα κατέτασσα τα υπόλοιπα κόμματα που έχουν καταφερθεί, με μικρότερη ή με μεγαλύτερη ένταση, κατά της κρατικής χρηματοδότησης: Το Λάος, οι Φιλελεύθεροι διαφόρων αποχρώσεων και, σε χαμηλότερους τόνους η ΔΗΜΑΡ. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των κομμάτων, πέρα από τις προφανείς διαφορές τους, είναι πως αποτελούν κόμματα κορυφής, σε μεγάλο βαθμό προσωποπαγή, μάλλον μικρές παρέες που πολιτεύονται χωρίς να διαθέτουν ευρεία λαϊκή βάση, οργανώσεις, γραφεία στις πόλεις της περιφέρειας και στις γειτονιές. Θα έλεγα επίσης ότι σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό, το καθένα απ’ αυτά διαθέτει καλές προσβάσεις σε επιχειρηματικές ομάδες και άτομα.

Εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα: Κατάργηση της χρηματοδότησης των κομμάτων σημαίνει μεγαλύτερη εξάρτηση από τα κέντρα οικονομικής εξουσίας. Σημαίνει κόμματα πιο ευάλωτα, (ακόμα) πιο υπάκουα. Επίσης σημαίνει ότι τα κόμματα της ελίτ θα εκκινούν μονίμως, πέρα από τα άλλα τους πλεονεκτήματα, και από προνομιακή οικονομική θέση έναντι των κομμάτων της Αριστεράς, όπως ακριβώς συνέβαινε πριν αρχίσει το καθεστώς της χρηματοδότησης, που δεν είναι και πολύ παλιά υπόθεση στην Ελλάδα.

Θα το πω απλά: Η κρίση του πολιτικού συστήματος διευκολύνει την αμφισβήτηση των κομμάτων, κάνει την κάθε είδους κριτική εναντίον τους πιστευτή και ελκυστική, με αποτέλεσμα, να μεταβάλλεται ανεπαισθήτως σε αμφισβήτηση της ίδιας της δημοκρατίας, με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί και μια μούτζα εναντίον του κοινοβουλίου. Φαίνεται εύλογη μέσα στο κλίμα της αγανάκτησης και της λαϊκής κατακραυγής εναντίων συγκεκριμένων πολιτικών κατευθύνσεων, αλλά εύκολα παρεκτρέπεται σε μούτζα εναντίον της δημοκρατίας.

Θα το πω απλά: Το αίτημα για άρση της χρηματοδότησης των κομμάτων απειλεί τη δημοκρατική λειτουργία. Ανεξαρτήτως του σημερινού στάτους των κομματικών σχηματισμών, η χρηματοδότηση των κομμάτων αποτελεί προϋπόθεση για να γίνουν τα καλύτερα, για να ενισχύεται η δημοκρατία. Είναι καλό για τη δημοκρατία να υπάρχουν κόμματα μαζικά, με ευρεία λαϊκή βάση και με διακλάδωση σε όλη την Ελλάδα. Με γραφεία, με έναν μικρό (θα έλεγα εναλασσόμενο, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση) αριθμό επαγγελματικών στελεχών, με υποδομές και με επαρκείς δυνατότητες επικοινωνίας με το λαό.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επικαλείται το επιχείρημα της κρίσης: «Τα λεφτά αυτά είναι η ενίσχυση 15.000 οικογενειών». Θεωρώ το επιχείρημα σε μεγάλο βαθμό λαϊκιστικό. Μπορείς να το πεις, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά δεν άκουσα τον Θεοδωράκη να το λέει. Θα μπορούσες να το πεις για τις πολυδάπανες διαφημιστικές δαπάνες διαφόρων υπουργείων και δημόσιων οργανισμών. Αλλά δεν άκουσα τον Θεοδωράκη να το λέει. Θα μπορούσες να το πεις για το Άγιο Φως και για τις παρελάσεις. Θα μπορούσες να το πεις για μεγάλο μέρος του εξοπλισμού των ενόπλων δυνάμεων - τανκς, αεροπλάνα, πυρομαχικά. Θα μπορούσες να το πεις για τις τράπεζες, για τον τρόπο που ανατίθενται τα δημόσια έργα, για την αποτυχία αξιοποίησης των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων Για τίποτα απ’ αυτά δεν έχω ακούσει τον Θεοδωράκη να μιλάει.

Θα μπορούσες, από την άλλη, να το πεις για νοσοκομεία, πανεπιστήμια, πολιτιστικούς οργανισμούς και επιστημονικά κέντρα. Ευτυχώς, ούτε γι’ αυτά έχω ακούσει τον Θεοδωράκη να μιλάει. Θα ήταν καθαρός λαϊκισμός. Ακριβώς όπως όταν το λες για τα πολιτικά κόμματα. Μπορεί ένα ερευνητικό κέντρο να μη λειτουργεί σωστά. Δεν διακόπτεις τη χρηματοδότησή του (όπως έκανε η κυβέρνηση με την ΕΡΤ), απλώς παίρνεις μέτρα για να το αναδιαρθρώσεις.

Είναι άλλωστε γεγονός ότι από τότε που ξέσπασε η κρίση η χρηματοδότηση των κομμάτων έχει μειωθεί δραστικά. Κανένα πρόβλημα, έτσι έπρεπε να γίνει. Αν υπάρχει ένα θέμα εδώ, είναι ότι οι πρόσφατες κυβερνήσεις, ιδίως η τωρινή, μοιάζουν να χειρίζονται το συγκεκριμένο ζήτημα με ευτελή κομματικά κριτήρια, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν με χίλια δυο τερτίπια πλεονεκτήματα υπέρ των κυβερνητικών κομμάτων και να στριμώξουν τους αντιπάλους της. Για να μην αναφερθούμε στο πελώριο σκάνδαλο των θαλασσοδανείων που έχουν αποσπάσει τα δύο κόμματα από το τραπεζικό σύστημα, και τώρα επιδίδονται σε κάθε είδους νομικούς και λογιστικούς ελιγμούς προκειμένου να απαλλαγούν απ’ αυτά.

Το μόνο επιχείρημα του Θεοδωράκη που έχει κατά τη γνώμη μου σοβαρή βάση είναι πως «η χρηματοδότηση των κομμάτων στην Ελλάδα είναι πέντε φορές πάνω από τον μέσο όρο της Ευρώπης». Είναι άποψη που αξίζει να συζητήσουμε σοβαρά, αν και σ’ αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να μελετηθούν ενδελεχώς όλες οι σχετικές παράμετροι που αφορούν τις επιχορηγήσεις σε πολιτιστικούς κομματικούς οργανισμούς, τον τρόπο διάθεσης και το κόστος του τηλεοπτικού χρόνου και γενικά της διαφημιστικής δαπάνης, την ύπαρξη έμμεσων παροχών σε είδος, δεδομένα που ενδέχεται να αλλάζουν δραστικά την εικόνα που παρουσιάζει ο Θεοδωράκης.

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα και γκρίζες ζώνες στο ζήτημα της χρηματοδότησης των κομμάτων. Θα έπρεπε να υπάρχει αξιόπιστος λογιστικός έλεγχος από ανεξάρτητη αρχή, όροι, προϋποθέσεις και διαφάνεια στις προεκλογικές δαπάνες, περιορισμοί όσον αφορά τη χρηματοδότησή τους από ιδιώτες και επιχειρήσεις, και φυσικά από μίζες, πλαφόν στα περιθώρια τραπεζικού δανεισμού, άρση κρυφών προνομίων κ.λπ. Κι ακόμα, ίσως το πιο σημαντικό, διαδικασίες που να αποτρέπουν τον σχηματισμό μόνιμων επαγγελματιών της πολιτικής και τη δημιουργία κομματικών γραφειοκρατών, μέσα από ένα γενικότερο πλαίσιο ρύθμισης της δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων.

Αυτά ναι, είναι πράγματα που θα ’πρεπε να τα συζητάμε ώστε να προχωρήσουμε σε μια σοβαρή μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, διότι κι αυτά είναι θέματα δημοκρατίας, ισοδύναμα με τον ίδιο το θεσμό της κρατικής χρηματοδότησης.

Όλα τα άλλα είναι απλώς προεκλογικά πυροτεχνήματα. Αλλά παράλληλα υποκρύπτουν βαθιά περιφρόνηση για το ίδιο το δημοκρατικό παιχνίδι. Μη μασάτε.


Χριστόφορος Κάσδαγλης

read more

• 

Της Κατερίνας Μαμώλη

Στα πλαίσια του πρώτου καθαρά μιντιακού πολιτικού μορφώματος για τα ελληνικά δεδομένα, ονόματι “Ποτάμι”, η ηγετική του ομάδα αρχίζει να κάνει τις πρώτες εμφανίσεις της και τα στελέχη του μηχανισμού του να παίρνουν τη “θέση μάχης” που αναλογεί στον καθένα, ενόψει Ευρωεκλογών. Αρχικά, ο Σταύρος Θεοδωράκης και η βολεμένη ομάδα των κονδυλοφόρων του που υποστήριξαν με «δημοσιογραφικό πάθος» από το site protagon.gr, επί τέσσερα χρόνια την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια -που συγκροτούν τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής- και πλέον συναποτελούν το «Ποτάμι», προωθήθηκαν σε επικοινωνιακό επίπεδο, από όλα τα συστημικά ΜΜΕ που στηρίζουν το «μνημονιακό μπλοκ» των πολιτικών δυνάμεων. Το αρνητικό όμως, κλίμα που εισέπραξαν από τον προοδευτικό κόσμο, ως προϊόν του συστήματος, τους οδήγησε σε αναπροσαρμογή της επικοινωνιακής στρατηγικής τους.
Πλέον, ως βασικό επικοινωνιακό όχημα δεν θα χρησιμοποιήσει το πλήρως απαξιωμένο στην ελληνική κοινωνία και με ασήμαντη πλέον πολιτική επιρροή στους προοδευτικούς πολίτες, συγκρότημα ΔΟΛ – αν και αποτελεί κατεξοχήν πολιτικό προϊόν για την εξυπηρέτηση των πολιτικό-οικονομικών επιδιώξεων που το αντίστοιχο σύμπλεγμα διαπλοκής προωθεί – και τα παραδοσιακά του επικοινωνιακά εργαλεία, MEGA, ΒΗΜΑ, ΤΑ ΝΕΑ κλπ. Αλλά αντιθέτως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα free press έντυπα με επικοινωνιακή «ναυαρχίδα» την Athens Voice, που προωθούν την ίδια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική ατζέντα αλλά με σαφώς καλύτερο επικοινωνιακό περιτύλιγμα και με μεγάλη διείσδυση στην ελληνική νεολαία, ευρύτερα τμήματα της οποίας είναι πολιτικά απαίδευτα, στα πλαίσια του ρεύματος αποπολιτικοποίησης, ατομικισμού και μη ενασχόλησης με τα κοινά που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες.
Η δουλειά των εν λόγω εντύπων είναι ομολογουμένως, τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό-πολιτικής κατ’ ουσία, ζύμωσης αλλά με την ταμπέλα του «απολιτικού», της δήθεν «κοινής λογικής» και του «αυτονοήτου», που υπερβαίνει τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και το πολιτικό λόγο που αρθρώνουν, όσο και σε επίπεδο προώθησης «προτύπων ζωής», με βασικό στόχο την επικράτηση στο ηγεμονικό πεδίο -με γκραμσιανούς όρους – εξαιρετικά προσεκτική, σοβαρή και συνεπής στο χρόνο, εδώ και μια δεκαετία. Ενδεικτικό είναι ότι η πρώτη «χαλαρή» συνέντευξη-παρουσίαση του υπευθύνου της πολιτικής καμπάνιας του «Ποταμιού», κύριου Γιατρωμανωλάκη, υπότροφου του ιδρύματος Σωκράτη Κόκκαλη, γίνεται στην Lifo στη στήλη «Η φωνή του Λαού» (!). Αντίστοιχα οργανωμένη ιδεολογικό-πολιτική δουλειά την τελευταία δεκαετία σε καθαρά κομματικό επίπεδο, μόνο η Χρυσή Αυγή διαθέτει που υπήρξε «πρωτοπόρος» και στη χρήση του διαδικτύου, ως εργαλείου προπαγάνδας και διάχυσης του πολιτικού της μηνύματος στους νέους και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους, που ως κοινωνικό-πολιτικό φαινόμενο, διατηρεί τη δυναμική του και ο σκληρός πυρήνας της εξακολουθεί να τη στηρίζει, παρά τα όσα έχουν πλέον αποδεδειγμένα αποκαλυφθεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία περίοδο για τη δράση των στελεχών της.
Καθόλου τυχαία λοιπόν, αλλά με σαφή πολιτική και επικοινωνιακή στόχευση, επιλέχθηκε η πολιτική ονομασία «Ποτάμι», αλλά και το αρχικό πολιτικό τους σλόγκαν «Πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν» που έδωσε πλέον τη θέση του, αν και χρησιμοποιείται από στελέχη του, στο πιο εύστοχο επικοινωνιακά, «Πολιτική για όλους». Το «Ποτάμι» πολιτικά δεν εκφράζει τίποτε αλλά σε συμβολικό επίπεδο λειτουργεί ως έννοια που υποδηλώνει μια επιθετική δυναμική, με θετικό όμως πρόσημο. Το «Ποτάμι» εκφράζει συμβολικά τη «μούντζα» των αγανακτισμένων της ακροδεξιάς, αντιπολιτικής και εντέλει αντιδημοκρατικής «πάνω πλατείας» στη Βουλή, αντεστραμμένη. Συγκεκριμένα έχει μία μόνο ποιοτική διαφορά, καθοριστικής όμως, σημασίας: Η «μούντζα» είναι συμβολικά το ίδιο δυνατή και το ίδιο επιθετική, έχει όμως αρνητικό πρόσημο και υποδηλώνει ετεροπροσδιορισμό, καθώς αυτός που μουντζώνει τη Βουλή και τους εκπροσώπους της, ετεροπροσδιορίζεται. Δεν υποδηλώνει θέση αλλά αντίθεση, ως προς αυτόν που απευθύνεται η «μούντζα». Ο ετεροπροσδιορισμός, ως προς κάποιον «άλλο» και ο αρνητικός λόγος ποτέ δεν κατορθώνει στην πολιτική να δημιουργήσει δυναμική στην κοινωνία με διάρκεια.
Αντιθέτως, το «Ποτάμι» συμβολικά έρχεται να εκφράσει και να προκαλέσει τα ίδια συναισθήματα και συνειρμούς αλλά με θετικό πρόσημο και με αυτοπροσδιορισμό. Υποσυνείδητα, το μήνυμα έγκειται στο ότι έρχεται να συμπαρασύρει πολιτικά μέσα από μια τυφλή γενίκευση, αυτό – δηλαδή το παρόν πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του χωρίς καμία απολύτως πολιτική διάκριση – που μέχρι πρότινος οι πολίτες απλώς «μούντζωναν». «Εγώ μπορώ να πάω στον κόσμο. Οι πολιτικοί μπορούν;», αναφέρει χαρακτηριστικά ο «απλός πολίτης» Στ. Θεοδωράκης, αποκρύπτοντας εσκεμμένα ότι είναι συγκεκριμένοι οι πολιτικοί που εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που άσκησαν, «δεν μπορούν» και όχι όλοι συλλήβδην.
Έρχεται να καβαλήσει το «Κύμα» – η έτερη ονομασία που τελικά απορρίφθηκε, όπως έγινε γνωστό, καθόλου τυχαία επίσης – της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στους πολιτικούς και φυσικά να το κατευθύνει αναλόγως, για την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων του οικονομικού, μιντιακού και πολιτικού συμπλέγματος διαπλοκής που το δημιούργησε. Επίσης, καθόλου τυχαία δεν είναι η μη ξεκάθαρη τοποθέτηση σε επίπεδο ρητορικής, στον άξονα Αριστερά-Δεξιά: «Το Ποτάμι δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό», ισχυρίστηκε ο επικεφαλής της κίνησης στην πρώτη συνέντευξη Τύπου. «Το Ποτάμι δεν έχει ιδεολογία και αυτό είναι πολύ θετικό καθώς οι ιδεολογίες εμποδίζουν την σωστή πολιτική», δηλώνε ο συνιδρυτής του αν και πλέον αποχωρήσας, συγγραφέας Ν. Δήμου, γνωστός για τις περίτεχνα αντιδραστικές και νεοφιλελεύθερες απόψεις του. Ένας προσεκτικός πολιτικά, πολίτης αντιλαμβάνεται ήδη σαφώς το κλείσιμο του ματιού προς τα δεξιά: «Το μνημόνιο τελειώνει το Μάιο», «να χρησιμοποιήσω κάτι παλιό και αριστερό», η αναφορά του Στ. Θεοδωράκη σε ενδεχόμενη συνεργασία με τη Ν.Δ., η επιχείρηση αποπολιτικοποίησης του αποτελέσματος των ευρωεκλογών, κ.λπ.
Διόλου τυχαίο επίσης, δεν είναι και το γεγονός ότι οι πολιτικές θέσεις κατά κύριο λόγο, δημοσιεύονται μέσω βίντεο, αποσπασμάτων από συνεντεύξεις του επικεφαλής και του προφορικού λόγου και όχι του γραπτού που απαιτεί πολύ πιο συγκροτημένο και σαφή πολιτικά λόγο και φανερώνει πολύ πιο έντονα τις πολιτικές επιδιώξεις του γράφοντος. Και το μέσο είναι μήνυμα, όπως πρεσβεύει το αμερικάνικο πολιτικό μάρκετινγκ: the medium is the message. Το πολιτικό μήνυμα είναι γρήγορο, εύπεπτο, δεν προϋποθέτει την προσοχή, τη συγκέντρωση, την πολιτική παιδεία και ανάλυση του πολίτη-δέκτη. Αλλά αντιθέτως, διαμέσου της κυριαρχίας της εικόνας και του λόγου-σύνθημα -οι πολιτικές θέσεις ανακοινώνονται με τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων με τηλεγραφικό τρόπο καθώς και σε βίντεο-, επιδιώκει εντέχνως τον αποπροσανατολισμό τους. Ένα πολιτικό μήνυμα fast food που όμως, ανταποκρίνεται σαφώς στο μοτίβο λήψης πολιτικών αποφάσεων, που είναι σήμερα κυρίαρχο στις μερίδες της κοινωνίας που το «Ποτάμι» διεκδικεί ως ψηφοφόρους. Όχι «καφενειακή πολιτική» πλέον, αλλά σύγχρονη, «Internet-café πολιτική».
Με εργαλεία αυτή την φαινομενικά ιδεολογική ασάφεια και την πολιτική σύγχυση προκειμένου να αποκρύψουν την επί της ουσίας νεοφιλελεύθερη, με μια επίφαση προοδευτικότητας ατζέντα τους, τα στελέχη του πατούν σαφώς πάνω τόσο στο πραγματικό αίτημα που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία για άνοιγμα της «πολιτικής αγοράς» όσο και στο ισχυρότατο αντιπολιτικό και αντικομματικό «ποτάμι» που είναι διάχυτο σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Το αντιπολιτικό αυτό ρεύμα, αν και δεν προέκυψε εν πολιτικώ κενώ, τέσσερα χρόνια πριν αλλά οι «πηγές» του μας πάνε πίσω στη δεκαετία του ’90 με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, γιγαντώθηκε όμως σαφώς, όταν οι ίδιες οι πολιτικές ηγεσίες των μέχρι το 2010, ηγεμονικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. αλλά και οι πολιτικές ηγεσίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οδήγησαν στην τελειωτική ήττα και συντριβή από τις αγορές, την ίδια την Πολιτική. Η απαξίωση της Πολιτικής, και δη της Προοδευτικής Πολιτικής, δεν προήλθε καταρχήν, από την κοινωνία, τόσο της ελληνικής όσο και της ευρωπαϊκής, μιας και το αντιπολιτικό φαινόμενο δε συνιστά ελληνική πολιτική ιδιαιτερότητα. Αυτό ήταν το σύμπτωμα της απαξίωσης της Πολιτικής δια της πλήρους παράδοσης τους στις επιταγές της αγοράς, από αυτούς που υποτίθεται ότι αποτελούσαν τους βασικούς εκπροσώπους της.
Στα πλαίσια αυτά, μετά και την πρώτη πολιτικά πλήρως αποτυχημένη αλλά επικοινωνιακά πλήρως επιτυχημένη καθώς, όπως συνηθίζουν να λένε και οι αγγλοσάξονες, μετρ της πολιτικής επικοινωνίας, «bad publicity is actually publicity» (η αρνητική δημοσιότητα είναι εντέλει δημοσιότητα), παρουσίαση από το Σταύρο Θεοδωράκη, αρχίζει να ξεδιπλώνεται η επικοινωνιακή στρατηγική τους, της οποίας βασικό της χαρακτηριστικό είναι η αίσθηση του δήθεν αυθόρμητου και πηγαίου, του δήθεν εναλλακτικού και του δήθεν εκπορευόμενου από τους απλούς πολίτες, που δημιουργεί. Καθόλου τυχαία δεν ήταν ούτε η ανακοίνωση που έγινε και δημοσιεύτηκε μέσω video από κινητό τηλέφωνο, η παρουσίαση στο Hub, ένα στέκι του trendy και hipster κόσμου της ελληνικής νεολαίας, με τον επικεφαλή Στ. Θεοδωράκη όρθιο σε διαρκή κίνηση και όχι στατικό, casual ντυμένο, να απαντάει σε «αυθόρμητες» ερωτήσεις αλλά και χρήση μεθόδων όπως το «γίνε εθελοντής» και το crowd funding, η υποτιθέμενη δηλαδή ενίσχυση του κόμματος από χρήματα που προσφέρουν οι πολίτες, προκειμένου να δημιουργεί την αίσθηση της ενεργούς συμμετοχής των πολιτών, ενώ παράλληλα η χρηματοδότηση που θα προέρχεται από μη δημόσια ελέγξιμες «πηγές του Ποταμιού», θα ρέει άφθονη.
Είναι ενδεικτικό ότι το «Ποτάμι» από την πρώτη μέρα δημοσιοποίησης της κίνησης, διαθέτει site, πλήρη μιντιακή προώθηση, επιχορηγούμενες; οικονομικά, ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με διαρκή ροή, μηχανισμό ανθρώπων που επομένως ασχολείται συνεχώς, γραφεία και πούλμαν για την προεκλογική περιοδεία τους που ήδη πραγματοποιείται. Ταυτόχρονα το site του Στ. Θεοδωράκη protagon.gr, ήταν και είναι γεμάτο από διαφημίσεις Τραπεζών, του ΟΠΑΠ αλλά και οργανισμούς του Δημοσίου. Ο Στ. Θεοδωράκης παραμένει μέτοχος του εν λόγω site, επομένως, έχει εισοδήματα από τις τράπεζες και όλους τους ιδιωτικούς ως επί το πλείστον οργανισμούς, που θα έπρεπε να έχει απέναντι στην πολιτική του, μιας και παρουσιάζει το «Ποτάμι» ως κόμμα της Κεντροαριστεράς.Στην πραγματικότητα, όπως γίνεται αντιληπτό, τίποτε δεν είναι αυθόρμητο. Όλα είναι σύμφωνα με μια επιμελώς μελετημένη και σύγχρονη επικοινωνιακή στρατηγική. Το «Ποτάμι» είναι κατ’ ουσία ένα πολύ καλά μελετημένο, πολιτικά και επικοινωνιακά project και όχι κόμμα, που αντλεί στοιχεία από την επικοινωνιακή στρατηγική των Μπλερ και Ομπάμα αλλά και μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών τεχνολογίας και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί αλλά να αντιμετωπιστεί επαρκώς και εν τη γενέσει του, όχι μόνο πολιτικά αλλά και με όρους επικοινωνίας. Η επικοινωνία ήταν πάντοτε, κατεξοχήν και επί της ουσίας άσκηση πολιτικής καθώς διαμορφώνει απόψεις και «πραγματικότητες», δημιουργεί κλίμα. Πόσω μάλλον σε μια εποχή όπως η σημερινή όπου τα κόμματα ως φορείς έκφρασης συλλογικών κοινωνικών συμφερόντων και ως ιμάντες διαμεσολάβησης μεταξύ των πολιτικών ελίτ και της κοινωνίας των πολιτών, βρίσκονται σε καθεστώς πλήρους ανυποληψίας και παρακμής.
Το «Ποτάμι» αποτελεί σχεδιασμένη παρέμβαση επιχειρηματιών, καναλαρχών, δημοσιογράφων και ομάδας πολιτικών παραγόντων, ως εναλλακτική λύση στην αποτυχία του εγχειρήματος Κ. Σημίτη- Β. Βενιζέλου, με την κίνηση των 58. Το «έριξαν» στην κεντρική πολιτική σκηνή και στο δημόσιο βίο, προκειμένου να επιχειρήσει να εδραιώσει με το περιτύλιγμα μιας δήθεν λαϊκής, νεολαιίστικης επικοινωνίας, τη βασική τους επιδίωξη που αφορά τη δικαίωση του «νεοφιλελεύθερου μονόδρομου», ως μόνη επιλογή για την ελληνική κοινωνία, παρά την οικονομική καταστροφή και την κοινωνική ερήμωση που προκάλεσε και προκαλεί στη χώρα. Το «Ποτάμι» και τα στελέχη του είναι στην πραγματικότητα οι «λάιτ» απολογητές της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας που βίωσε και βιώνει η ελληνική κοινωνία και ο Στ. Θεοδωράκης ο σύγχρονος εμποράκος της νέας πολιτικής απάτης και των ψεύτικων ελπίδων. Το «Ποτάμι», το φέρνουν προκειμένου να τα αλλάξει όλα σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, για να μην αλλάξει εντέλει τίποτα σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής. Έρχεται να αλλάξει το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό αλλά όχι το σύστημα διαπλοκής που το συντηρεί και του οποίου αποτελεί «παιδί». Διαμέσου αυτού, το σύστημα της διαπλοκής αποκτά επίσημο κομματικό βραχίονα και αναβαθμίζει το ρόλο του ως κυρίαρχος πολιτικός παίχτης.
Βασική επιδίωξη των δημιουργών του είναι να ανακόψει τη δυναμική του πραγματικού ποταμιού που έχει αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων. Απέναντι σε μια πολιτική, που έχει οδηγήσει σε ύφεση και σε εκατομμύρια ανέργους, διαλύοντας οικονομικές και κοινωνικές δομές, εν ονόματι της αντιμετώπισης του
δημόσιου χρέους και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και έχει οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο μονόπλευρης λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας, με αποτέλεσμα το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Στόχος είναι στην παρούσα φάση και ενόψει των ευρωεκλογών και των εκλογών στην Τ.Α., μια νέα υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου. Αυτή τη φορά, όμως η στρατηγική δεν αφορά τόσο ένα εμπόριο φόβου και εκβιασμών που εξάντλησε πλέον τα περιθώρια επηρεασμού της ψήφου της πλειοψηφίας των πολιτών αλλά ένα εμπόριο ψεύτικων ελπίδων ως υποκατάστατο του φόβου, τόσο από τους παραδοσιακούς πολιτικούς εκπροσώπους του ευρύτερου «μνημονιακού μπλοκ» όσο και από πολιτικούς-αχυρανθρώπους, νέας κοπής. Επιδίωξη τους είναι να αποσοβηθεί η καταγραφή της ξεκάθαρης ήττας και εκλογικής συντριβής αυτής της πολιτικής, να εδραιωθεί η θεωρία του «νεοφιλελεύθερου μονόδρομου» που έβλαψε τη χώρα και την κοινωνία και ωφέλησε τους «ημέτερους» τους. Να μην απονομιμοποιηθεί μέσω ενός ξεκάθαρου εκλογικού αποτελέσματος αυτή η πολιτική και να μας παρουσιαστεί σε μια πιο light, διανοουμενίστικη και «τελευταίας τεχνολογίας» πολιτική «συσκευασία».
Οδηγούμαστε πλέον, σε νέα φάση και σε ένα υπό διαμόρφωση πολιτικό σύστημα, που αν σταθεροποιηθεί, θα είναι σαφώς πιο αποφασιστικά ελεγχόμενο από το ισχύον σύστημα διαπλοκής. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων δεν συνιστά απλώς κρίση πλέον, αλλά τη ζώσα πραγματικότητα. Η «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» που επιβλήθηκε από τις πολιτικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., συνιστά μια εν δυνάμει και υπό διαμόρφωση κανονικότητα που επιδιώκουν να ριζώσει και να οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε μια νέα πολιτειακή και οικονομική συγκυρία όπου θα συνεχίζεται η στρατηγική της λιτότητας, ενώ παράλληλα θα προβαίνουν σε κατ’ επίφαση «προοδευτικές» διορθωτικές πολιτικές, απόλυτα όμως ενσωματωμένες στα συμφέροντα τους, αποκαλώντας τεχνηέντως όλο αυτό, «μετά-μνημονιακή εποχή».
Οι προοδευτικοί πολίτες στο σύνολο τους και η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που έχει πληγεί από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων, έχουμε υποχρέωση να μη μείνουμε απαθείς απέναντι στα σχέδια του ευρύτερου «μνημονιακού μπλοκ» δυνάμεων αλλά από κοινού να συμβάλλουμε στην ήττα αυτής της πολιτικής και στη δημοκρατική και προοδευτική λύση που θα απαντά χωρίς να συσκοτίζει, στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Η προοδευτική έξοδος από την κρίση, δε θα προκύψει ως ώριμο φρούτο. Μόνη λύση η δημοκρατική συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Μόνη λύση για τους πολίτες της Ε.Ε. να κρατήσουμε προοδευτικά ψηφοδέλτια στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, να οδηγήσουμε σε πολιτική ήττα την νεοφιλελεύθερη πολιτική με τη ψήφο μας και στην αντιπολίτευση τις πολιτικές δυνάμεις που την ψήφισαν, την στήριξαν, την εφάρμοσαν και συνεχίζουν να το κάνουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, σε κάθε κάλπη.
πηγη

read more

Ο πιτσιρίκος φέρνει στο φως το μυστικό ημερολόγιο του Σταύρου Θεοδωράκη και βάζει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό.


4 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Κάνω περιοδεία στην Ελλάδα για το Ποτάμι μου. Είμαι κάπου στο πουθενά. Εκεί που το σούρουπο ο ήλιος ματώνει τις γραμμές των οριζόντων. Εκεί που το χτες πληγώνει το σήμερα για να πυρπολήσει το αύριο. Εντάξει, δεν χρειάζεται να γράφω τις μπαρούφες που λέω στην τηλεόραση και στο ημερολόγιο. Αφού δεν θα το διαβάσει κανείς. Λοιπόν, αγαπημένο μου ημερολόγιο, είμαι στη Λάρισα. Μίλησα στους Λαρισαίους. Θεέ μου, πόσο χαμηλά έχω πέσει…


5 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Είμαι στην Καρδίτσα. Πολλή βλαχιά. Στην ομιλία μου, δεν τους έφτανε που με έβλεπαν, ήθελαν να μου κάνουν και ερωτήσεις οι μπουρτζόβλαχοι. Ένας με ρώτησε ποιοι με χρηματοδοτούν. Του απάντησα πως έχω ένσημα από 16 χρονών. «Κι εγώ» μου λέει, «αλλά δεν μπορώ να κάνω κόμμα». Τον χειροκρότησαν. Σκέφτομαι να σταματήσω την περιοδεία και να επιστρέψω στο εστιατόριο. Η Ελλάδα δεν αξίζει κάποιον σαν εμένα. Της πέφτω πολύς. Τώρα καταλαβαίνω την Γιάννα Αγγελοπούλου.

7 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Το δέρμα μου είναι χάλια. Τίγκα στη ρυτίδα. Κάποιοι με ρωτούν αν είμαι άρρωστος και όλοι μου λένε πως φαίνομαι πολύ νεότερος στην τηλεόραση. Όλοι φαίνονται νεότεροι στην τηλεόραση, ζώα! Είναι τα φώτα, το μακιγιάζ και οι ειδικές κάμερες. Πάντως, τους άρεσαν πολύ τα παπούτσια μου. Η Ελλάδα αλλάζει. Θα κάνω μπότοξ.

10 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Όπου πάω με κερνάνε τσικουδιές και ούζα. Κοντεύω να γίνω αλκοολικός. Δεν πιστεύω όλοι αυτοί που με κερνάνε να έρθουν στο εστιατόριό μου και να θέλουν να τους κεράσω κι εγώ. Εν τω μεταξύ, όταν φτάνει η ώρα της ομιλίας μου, είμαι ντίρλα. Ανεβαίνω πάνω και δεν ξέρω τι λέω. Εντάξει, και νηφάλιος δεν ξέρω τι λέω αλλά τουλάχιστον δεν παραπατάω και δεν κάνω «χικ». Χικ!

11 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Εγώ το έχω ρίξει στις ομιλίες στα κατσάβραχα και δεν ξέρω τι γίνεται στο εστιατόριο. Μπορεί να με κλέβουν οι υπάλληλοι. Μπορεί να μην χτυπάνε τις αποδείξεις για τις τσιπούρες, τις σαλάτες και τα ντολμαδάκια, και να τα παντελονιάζουν τα λεφτά. Σκέφτομαι να διακόψω την περιοδεία και να κάνω ξαφνική έφοδο στο εστιατόριο.

15 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Σήμερα μίλησα σε ένα χωριό που δεν πιάνουν Mega. Δεν ήξεραν καν ποιος είμαι. Πώς να πάει μπροστά η χώρα; Κάποιοι νόμιζαν πως είμαι Αλβανός και είχαν βγάλει τα δίκαννα. Μια γριά 105 ετών ήρθε και μου είπε πως μια χαρά κρατιέμαι για την ηλικία μου. Ήθελε να της τραγουδήσω το «Βράχο-βράχο τον καημό μου». Μου είπε να μην σταματήσω να γράφω τραγούδια.

16 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Είμαι στον Άγιον Όρος. Ψηφίζουν αυτοί εδώ ή τζάμπα ήρθα;

18 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Σήμερα μίλησα στην Ηγουμενίτσα. Μου αρέσει να ακούω τη φωνή μου. Φτιάχνομαι. Κρίμα που δεν μπορώ να με βλέπω κιόλας. Πρέπει να βάλω καμιά γιγαντοοθόνη στις συγκεντρώσεις, για να με χαζεύω την ώρα που μιλάω. Είμαι γαμάτος.

20 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα και Χριστός Ανέστη! Είμαι στα Γιάννενα. Πήγα σε ένα στρατόπεδο και τσούγκρισα αυγά με τους φαντάρους. Τους έλεγα «πώς πάει;», «τι λέει;», «τα λέμε», και θυμήθηκα την εκπομπή μου. Μου λείπει η εκπομπή μου. Λογικά, αφού δεν κάνω εκπομπές εγώ, δεν θα βλέπει κανείς πια τηλεόραση.

22 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Σήμερα μίλησα στην Πάτρα. Κάποιος με ρώτησε ποια συμφέροντα εξυπηρετώ. Αμέσως πετάχτηκε ένας άλλος και μου είπε πως έκανα κόμμα για να κόψω ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ. Του είπα πως έχω ένσημα από 16 χρονών και να μου φέρουν πρώτα τα ένσημα του Τσίπρα και μετά να μιλάνε για συμφέροντα. Τότε πετάχτηκε ένας τρίτος και μου είπε πως λέω για τα ένσημα του Τσίπρα αλλά τόσα χρόνια δεν είχα πει τίποτα για τα ένσημα του Καραμανλή και του Παπανδρέου. Τι να έλεγα; Αφού έπεφτε χοντρή μάσα. Επειδή, δεν ήξερα τι να τους απαντήσω, χαμογέλασα αφοπλιστικά. Μια πιτσιρίκα μπροστά μου έπαθε πολλαπλούς οργασμούς.

24 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Σήμερα Καλαμάτα. Φάση κι έτσι. Πάλι κάποιος πετάχτηκε και με ρώτησε τι ρόλο βαράω και ποιοι μου τα έχωσαν για να κάνω κόμμα. Του είπα πως έχω ένσημα από 16 χρονών. «Ρε φίλε» μου λέει, «εγώ είμαι 30 χρονών και είμαι άνεργος πέντε χρόνια, από πού να τα βρω τα ένσημα;». Σκέφτηκα να του πω να πάει να μαζεύει φράουλες στη Μανωλάδα ο τεμπελχανάς, αλλά μπορεί να έχανα τις ψήφους των ανέργων που είναι ενάμισι εκατομμύριο και νομίζουν πως θα τους βρω δουλειά εγώ. Βέβαια, όποιος θέλει να δουλέψει βρίσκει δουλειά. Εγώ έχω εστιατόριο και άφησα και μια εκπομπή στην τηλεόραση. Ορίστε, δημιούργησα ήδη μια θέση εργασίας.

25 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Μίλησα στο Μεσολόγγι. Η ομιλία πήγαινε καλά και όλοι κρέμονταν από τα σαρκώδη χείλη μου, μέχρι που πετάχτηκε ένας και είπε «Για τα ένσημα που έχεις από 16 ετών δεν θα πεις τίποτα;». Νομίζω ότι με δουλεύουν.

27 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Σήμερα Αγρίνιο. Πριν ξεκινήσω, τα μεγάφωνα έπαιζαν Calexico. Πετάγεται ένα βλαχαδερό και λέει «Θεοδωράκη, εδώ είναι Αγρίνιο και δεν τα γουστάρουμε τα καουμπόικα, να βάλεις Πάολα!». Ξενέρωσα εντελώς. Για να τους τιμωρήσω, δεν είπα για τα ένσημα που έχω από 16 ετών.

30 Απριλίου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, καλησπέρα καλησπέρα. Επέστρεψα Αθήνα. Λέω να πάω περιοδεία και στο εξωτερικό. Να διαφωτίσω κι άλλους λαούς. Πάντως, η περιοδεία πήγε σούπερ. Έκανα φοβερή διαφήμιση στο εστιατόριο. Σκέφτομαι να ανοίξω εστιατόρια σε όλες τις πόλεις που πήγα. Θα κάνω το Αλάτσι αλυσίδα. Και λέω να του αλλάξω και όνομα. Από Αλάτσι θα το κάνω Ποταμάτσι. Ή να κάνω το Ποτάμι Αλάτσι; Μπάσταρδε, πονάνε οι λέξεις. Τα λέμε.

(Το κείμενο είναι από το τεύχος του Unfollow που κυκλοφορεί και σας περιμένει στα περίπτερα μέχρι το τέλος του μήνα.)


πηγή

read more

Πυρά εκατέρωθεν εξαπολύουν Σταυρος Θεοδωράκης και Δημήτρης Κρεμαστινός με επίκεντρο τη χρηματοδότηση του «Ποταμιού».

Ο κ. Κρεμαστινός, όπως αναφέρουν Τα Νέα, είχε δηλώσει «καχύποπτος» για τη χρηματοδότηση του κόμματος του κ. Θεοδωράκη.
Ο τελευταίος από Ρόδο όπου βρέθηκε σήκωσε το γάντι, μιλώντας για έναν «άνθρωπο που ενώ ήταν υπουργός αναβαθμίστηκε από επίκουρος σε αναπληρωτή καθηγητή, ενώ παράλληλα φρόντισε να αποκαταστήσει με ανάλογες αποφάσεις και τα μέλη της οικογένειάς του».
Ο πρώην υπουργός απάντησε στις αναφορές Θεοδωράκη με ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα τη Μ.Δευτέρα, κάνοντας λόγο για συκοφαντίες.
Μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Είναι προφανές ότι ο κ. Θεοδωράκης αγνοεί τους βασικούς πανεπιστημιακούς νόμους. Οι εξελίξεις από βαθμίδα σε βαθμίδα δεν σταματούν οποιαδήποτε θέση και αν κατέχει ο εξελισσόμενος στο δημόσιο βίο της χώρας, βουλευτής, ευρωβουλευτής, υπουργός.
Με αυτό το νόμο έχουν γίνει όλες οι εξελίξεις όλων των ακαδημαϊκών που υπηρέτησαν σε αυτές τις θέσεις πριν από εμένα και μετά από εμένα μέχρι και σήμερα.
Όμως, αυτό το οποίο σκοπίμως ο κ.  Θεοδωράκης αποκρύπτει, είναι ότι καθηγητής Α’ βαθμίδος, που αποτελεί την ολοκλήρωση της καριέρας ενός ακαδημαϊκού, εκλέχτηκα όταν δεν ήμουν ούτε υπουργός, ούτε βουλευτής, αλλά απλός πανεπιστημιακός το 1998 και μάλιστα μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου.
 Όσον αφορά την αναβάθμιση συγγενικών μου προσώπων, δεν αντιλαμβάνομαι τι εννοεί, καλό όμως είναι να γνωρίζει ότι αυτή η μέθοδος της λάσπης ανήκει, όπως ο ίδιος λέει, σε παλιά κόμματα και όχι σε ένα νέο κόμμα που υποτίθεται ευαγγελίζεται νέα ήθη. Θα τον παρακαλούσα να πει επακριβώς τι εννοεί γιατί πιστεύω ότι θα υπάρξουν και από τους θιγόμενους οι ανάλογες νομικές αντιδράσεις. Τον παρακαλώ, για να μην πω τον προκαλώ.
Όσον αφορά εμένα, κρίνομαι από τα έργα μου τα ακαδημαϊκά αλλά και τα πολιτικά, και κυρίως για όσο καιρό υπήρξα υπουργός Υγείας, γεγονός το οποίο έχει εκτιμηθεί από τον κόσμο. Πρέπει να γνωρίζει ότι τότε αρνήθηκα θέση βουλευτή επικρατείας και δέχθηκα την τιμητική για μένα θέση του υπουργού, για την οποία με πρότεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου για να πραγματοποιήσω συγκεκριμένο έργο.
Επειδή όμως είναι δημοσιογράφος και θα έπρεπε να γνωρίζει την ιστορία του καθενός πριν εκφραστεί για αυτόν, θα πρέπει να μάθει ότι στις διακομματικές κυβερνήσεις που προηγήθηκαν των εκλογών του 1989 με είχε προτείνει επίσης για υπουργό Υγείας ο Χαρίλαος Φλωράκης ως υπερκομματικό, πράγμα που μπορεί να πληροφορηθεί έστω και τώρα. Αυτό το θεώρησα και το θεωρώ ύψιστη τιμή για το πρόσωπό μου.
 Όμως αδυνατώ να εξηγήσω γιατί ένας έμπειρος δημοσιογράφος, ο οποίος μάλιστα φιλοδοξεί να γίνει αρχηγός κόμματος, προτού εκφραστεί δημόσια δεν γνώριζε, ενώ θα έπρεπε, όλες τις δηλώσεις μου επί του θέματος. Όπως έχω επανειλημμένα λοιπόν δηλώσει τα οικονομικά των κομμάτων πρέπει να είναι διαυγή.
Αδυνατώ λοιπόν να αντιληφθώ γιατί τα νέα κόμματα, υπό τις σημερινές μάλιστα συνθήκες, να μη δηλώνουν πειστικά ποια είναι η πηγή της οικονομικής τους στήριξης. Θα έπρεπε λοιπόν να είχε καταλάβει ο κος Θεοδωράκης ότι το 'Ποτάμι', όπως ακριβώς και τα άλλα κόμματα, δεν θα πρέπει να ενοχλείται όταν του ζητούν να αποκαλύπτει τη χρηματοδότησή του. Γιατί άραγε ενοχλείται και απαντά με παλαιοκομματικές μεθόδους;
Τέλος, το να αποκαλεί έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, εκπρόσωπο του παλαιοκομματισμού, έναν άνθρωπο που δεν δέχθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας, έναν άνθρωπο που αποχώρησε από την πολιτική όταν ψηφίστηκε το ασυμβίβαστο, έναν άνθρωπο με 35ετή πανεπιστημιακή και ερευνητική δράση, ενώ ο ίδιος εμφανίζεται ωσάν να μην έχει καμία σχέση με ό,τι κατακριτέο έγινε πολιτικά σε αυτή τη χώρα, είναι κάτι που μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει.»

Read more: http://www.newsbomb.gr

read more

Κόντρα στο…ρεύμα, πάει ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος μιλώντας στο «Π» εκφράζει μία διαφορετική άποψη συγκριτικά με τα υπόλοιπα κόμματα και ξεκαθαρίζει πως «δεν πρέπει να μειωθεί ο μισθός του βουλευτή για να μην ζητάει βοήθεια από κανένα». Αρκετοί έχουν κατηγορήσει τον πρόεδρο του «Ποταμιού», Σταύρο Θεοδωράκη, για «ασάφεια» ή ακόμη και για «έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων, ενώ άλλοι βλέπουν με «καλό μάτι» την ενασχόλησή του με την πολιτική. Το «Π» που ακολούθησε τον πρώην δημοσιογράφο στην περιοδεία του στη Λάρισα, συζήτησε μαζί του, μέσα στο λεωφορείο κατά την επιστροφή το στην Αθήνα. Τον ρωτήσαμε γιατί τους ενοχλεί όλους το Ποτάμι, με ποιον τρόπο θα αντιμετωπίσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα το κόμμα του και τι διαφορετικό έχει να προτείνει για να τον ψηφίσουν οι πολίτες στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Γιατί τους φοβίζει το Ποτάμι; Δεν μπορούν να ερμηνεύσουν την απόφασή μου. Τους φοβίζει γιατί οι περισσότεροι από αυτούς έχουν δεχτεί ότι η πολιτική είναι ζήτημα επαγγελματιών πολιτικών. Όταν εμφανίζονται κι άλλοι άνθρωποι από το πουθενά το παλιό σύστημα (όχι με αρνητικό όρο) σου λέει ‘’αυτοί τώρα από πού έρχονται’’. Πέρα βέβαια από άλλους ανθρώπους που φοβούνται πως θα χάσουν εξουσία ή ποσοστό από εμάς. Ο υπόλοιπος κόσμος έχει μία πρόσδεση στη σιγουριά του παρελθόντος. Κι αυτό το πράγμα τους μπερδεύει. Η ιδέα της εξουσίας πως είναι τη στιγμή που σε λίγους μήνες είναι πιθανό να είστε από την άλλη μεριά και όχι από αυτή του δημοσιογράφου; Ακόμη και η λέξη εξουσία μου είναι δύσκολη να την υποστηρίξω. Πιστεύω ότι η Ελλάδα με αφορμή το Ποτάμι μπορεί να κάνει άλμα. Εννοώ με τον τρόπο που βλέπουμε την πολιτική. Η πολιτική να πάψει να είναι ένας ξεκομμένος τύπος που εξουσιάζει και επιλέγει ανθρώπους από το περιβάλλον του. Θέλω να είναι μία πιο απλή υπόθεση. Δεν ξέρω αν θα το πετύχουμε αλλά θέλω να είμαι όσο πιο απλός γίνεται. Στην Ελλάδα υπάρχει μία πολιτική υστέρηση. Είμαστε πολιτικά οπισθοδρομικοί. Ίσως το Ποτάμι επειδή έχει πολύ κόσμο διαφορετικό ,σπουδασμένο και νέο, να μπορέσει να κάνει την ανατροπή. Γιατί να σας ψηφίσει κάποιος; Πείτε μου ορισμένους λόγους. Το πρώτο είναι ότι ο Έλληνας, κάτι που φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις, δεν έχει πειστεί από τα άλλα κόμματα. Είναι δραματικό το ότι ακόμα και αυτή τη στιγμή πριν εμφανιστούμε εμείς το 40% του κόσμου όταν ρωτιόταν για τα πολιτικά πρόσωπα απαντούσε ο «Κανένας», ενώ το 90% έλεγε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι τα κόμματα. Επειδή η δημοκρατία είναι το μοναδικό καλό πολίτευμα γι’ αυτό και ο Έλληνας πρέπει να βρει ένα καλό κόμμα να αντιπροσωπευθεί. Το δεύτερο είναι ότι ο κόσμος πρέπει να πειστεί ότι η Ελλάδα στη θέση που είναι σήμερα δεν μπορεί να υπακούσει σε ένα τυφλοσούρτι. Να πάρει δηλαδή ένα πρόγραμμα κόμματος το οποίο είναι φτιαγμένο με μεθόδους παλαιοκομματικούς  και να πει θα εφαρμόσω το 1 το 2 και το 3. Χρειάζονται σύνθετες λύσεις. Το νέο στην Ελλάδα δεν θα προκύψει ξαφνικά. Και εμείς έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε σύνθεση μέσα από συζητήσεις. Ο τρίτος λόγος είναι ότι η κοινωνία πρέπει να καταλάβει πως πρέπει να μπει φρέσκο νερό στη Λίμνη. Στη Λάρισα ήρθαν νέα παιδιά στη Λίμνη. Πρέπει να δοκιμάσει ο κόσμος και φυσικά να κρίνει. Δεν λέω ότι πάντα εμείς θα είμαστε το νέο. Μπορεί να προκύψει κάτι καινούριο. Έχουμε χρέος να ενισχύσουμε το νέο. Η συγκέντρωση είχε διάλογο όπως και όλες οι συγκεντρώσεις σας. Γιατί το επιλέγετε; Έχω υπάρξει σε συγκεντρώσεις μικρός και έχω αρνητική εικόνα. Ήμουν σε συγκεντρώσεις στο ΠΑΣΟΚ. Πολύ παλιά. Διαγράφηκα από το ΠΑΣΟΚ όταν ανέβηκε στην εξουσία ως άνθρωπος που είχε παράξενες αριστερίστικες απόψεις. Μετά είδα ότι μειωνόταν ο κόσμος αλλά δεν άλλαζε το σκηνικό. Ανέβαινε ένας ηγέτης πάνω μιλούσε και άρχιζε και φώναζε διάφορα πράγματα για να τον χειροκροτούν. Δεν μου αρέσει αυτό. Γι’ αυτό επιλέγω τον διάλογο. Υπάρχουν σήμερα ηγέτες; Άνθρωποι που να εμπνέουν τον κόσμο έξω από την κομματική πελατεία δεν είχαμε ποτέ στην Ελλάδα.  Ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να εμπνεύσει τον  κόσμο με τις νέες ιδέες του σε μία κατεύθυνση και δεν θα πει τα προφανή. Δεν θα πει αυτά που θα διακόψουν τη ροή των πραγμάτων. Θα κόψει δρόμο στη σκέψη. Αυτό δεν γίνεται. Δεν παρεμβαίνει κανείς. Έχουμε ανθρώπους που υπακούν σε κομματικό τυφλοσούρτι. Αυτό δεν έχει σχέση με αυτό που λέμε ηγέτης. Είχατε γράψει στο Ποτάμι σε ένα άρθρο σας πως «κάποιος πρέπει να σταματήσει τους δανειστές πλούτου και να ενισχύσουμε τους δημιουργούς πλούτου». Πως θα ελέγξει το Ποτάμι τους επιχειρηματίες που τόσα χρόνια φοροδιαφεύγουν με «ετσιθελική» συμπεριφορά και αντιμετωπίζουν χαλαρότητα ακόμη και στα χρέη που έχουν; Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ο παρασιτισμός.  Είτε ο μεγάλος παρασιτισμός είτε ο μικρός παρασιτισμός. Ο μικρός είναι ότι εσύ δεν δικαιούσαι επίδομα ανεργίας και με κάποια ψεύτικα χαρτιά πας και παίρνεις επίδομα ή ψεύτικες συντάξεις. Αυτό υπάρχει στην Ελλάδα πάρα πολύ έντονα. Υπάρχει και ο μεγάλος παρασιτισμός ότι εσύ που είσαι φίλος με ένα κομματικό στέλεχος παίρνεις προμήθεια για τον εξοπλισμό του υπουργείου και εκεί που έπρεπε να μπεις σε συνθήκες διαγωνισμού  εμφανίζεσαι με προνομιακή συμπεριφορά. Αυτά για να αντιμετωπιστούν υπάρχει ένας τρόπος. Ο παρασιτισμός που έχει κοινή βάση. Την κακή  και κομματική λειτουργία της δημόσιας διοίκησης που βρίσκεται πάνω στην κακή ελληνική νοοτροπία. Είτε μικρός παρασιτισμός είτε μεγάλος είναι το ίδιο. Ο επιχειρηματίας είτε βοηθιέται είτε δεν αντιμετωπίζεται όπως πρέπει από το κράτος. Χρειαζόμαστε ένα κράτος πιο ανοιχτό στον κοινωνικό έλεγχο, ένα κράτος αξιοκρατίας. Δηλαδή οι διευθυντές των δημοσίων διοικήσεων να μην είναι κομματικοί φίλοι αλλά αυτοί που πρέπει να είναι διευθυντές.  Να επανέλθει ο ρόλος του διευθυντή και να μην συνδυάζεται με την ηλικία του.  Να μην είναι ο 60άρης που θα αναλάβει τη διοίκηση και να μην υπάρχουν κομματικοί δεσμοί. Αν συμβεί αυτό θα έχουμε το πρώτο μεγάλο βήμα για την αντιμετώπιση του παρασιτισμού.  Βέβαια, δεν αρκεί μόνο αυτό θα πρέπει να έχουμε μία ορθή δικαστική συμπεριφορά. Ποια είναι η άποψή σας για τη χρηματοδότηση των κομμάτων; Είμαι υπέρ της επιδότησης των κομμάτων από το ελληνικό σύστημα. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε στα ποσά του παρελθόντος. Δηλαδή παλιότερα τα  κόμματα έπαιρναν 50 εκατομμύρια το χρόνο. Αυτό είναι απίστευτο ποσό. Μετά το κάναμε 30 και τώρα θέλουμε να το κάνουμε 10 και κάποια κόμματα διαμαρτύρονται. Νομίζω ότι μπορούμε να το κάνουμε 10 εκατομμύρια το ποσό. Δεν είναι ανάγκη τα κόμματα να έχουν γραφεία σε κάθε περιοχή. Τι εξυπηρετεί αυτό; Αυτή τη στιγμή φυλλορροούν τα κόμματα. Δεν είναι ανάγκη να έχεις παντού στελέχη για να παίρνει δάνεια από το κράτος. Αυτό είναι ένδειξη οπισθοδρόμησης τους ελληνικού κράτους. Τώρα δεν μοιράζουν ούτε καν ανακοινώσεις. Πρέπει και τα κόμματα να αυτοπεριοριστούν, να μειώσουν τα έξοδά τους και να σεβαστούν τα χρήματα που παίρνουν από τον ελληνικό λαό. Πρέπει να μειωθούν οι μισθοί των βουλευτών; Ο βουλευτής δεν μπορεί να είναι ζητιάνος, πρέπει να λαμβάνει αυτά τα χρήματα που λαμβάνει για να μην προσφεύγει σε άλλους τρόπους για να ανταπεξέρχεται. Να μην καταφεύγει στον έναν και τον άλλον για να ζητήσει βοήθεια. Δεν είμαι υπέρ της μείωσης μισθού των βουλευτών.  Πρέπει να παίρνει τόσα χρήματα ώστε να ασκεί άνετα τον πολιτικό του ρόλο. Θα επιστρέψετε στη δημοσιογραφία εφόσον αποτύχετε στην πολιτική; Δεν ξέρω αν είναι εύκολο. Ότι θα ξαναγυρίσω στις κάμερες θα το κάνω. Αλλά όχι να κάνω την ίδια εκπομπή. Δεν νομίζω. Μου αρέσει πάρα πολύ η εικόνα και η ανάμειξη μαζί της. Αλλά δεν ξέρω αν θα είναι εύκολο να γυρίσω στη δημοσιογραφία. Μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει πάρα πολύ γρήγορα. Μετά τα 40 χρόνια κοιτάω πίσω και δεν έχω συμβιβαστεί με την ταχύτητα που τρέχει ο χρόνος. Δεν θέλω να κοιτάξω πίσω και να πω ‘’ αυτό δεν το έκανα’. Γι’ αυτό επέλεξα να δοκιμάσω την πολιτική. Αν δεν έκανα εγώ το βήμα γιατί να το κάνει ένας πιτσιρικάς. Πιστεύω ότι η επιλογή μου είναι ένα παράδειγμα. Για να πει ο άλλος «γιατί να μην αφήσω την καφετέρια». Σε ένα βαθμό θέλω να γίνω το παράδειγμα για κάποιο κόσμο για να δραστηριοποιήσω τον κόσμο. Δεν θέλω να γεράσω στην πολιτική. Θέλω να βρεθούν νέα παιδιά και να με αντικαταστήσουν. Γι αυτό θέλω να μείνει το Ποτάμι ΠΗΓΗ http://www.topontiki.gr

read more

Η λίστα θα είναι πολυσυλλεκτική. Οι συνυποψήφιοι θα προέρχονται από όλους τους χώρους: την αγορά, την κοινωνία των πολιτών, το πανεπιστήμιο. Ανθρωποι με διαφορετικές αφετηρίες και σταδιοδρομίες, με ένα όμως κοινό χαρακτηριστικό: όλοι τους πολιτεύονται για πρώτη φορά.

Αυτός είναι και ο μόνος απαράβατος όρος που φαίνεται να τήρησαν οι άνθρωποι του Ποταμιού, προσπαθώντας να βρουν το κατάλληλο μείγμα για το ευρωψηφοδέλτιο του νεαρού κόμματος. Αύριο κατά πάσα πιθανότητα θα ανακοινωθούν οι πρώτοι καρποί αυτής της προσπάθειας. Θα δοθούν στη δημοσιότητα περίπου οι μισοί από τους 42 υποψήφιους ευρωβουλευτές.

Ηδη από τα πρώτα ονόματα θα διαφαίνεται η προσπάθεια να συνδυαστεί το νεανικό στοιχείο με ανθρώπους καταξιωμένους σε επαγγελματικούς και επιστημονικούς κλάδους. Ανάμεσα στους υποψηφίους δεν θα υπάρχουν επαγγελματίες πολιτικοί. Κάποιοι, βέβαια είναι έντονα πολιτικοποιημένοι, με ευρεία πολιτική δράση κυρίως μέσω αρθρογραφίας και δημόσιων παρεμβάσεων. Παράλληλα, ορισμένα πρόσωπα θα έχουν ισχυρό κοινωνικό συμβολισμό ενώ ο επικεφαλής του Ποταμιού κάνει και κάστινγκ υποψηφίων που έχουν προταθεί από τους φίλους κόμματος μέσω Διαδικτύου. Αυτήν την περίοδο τους συναντά προσωπικά, ώστε να τους γνωρίσει. Οι συνεργάτες του μάλιστα υποστηρίζουν ότι έχουν εκπλαγεί από την «ποιότητα» και τα προσόντα των προτεινόμενων υποψηφίων από τη «βάση» του Ποταμιού. Παράλληλα, το κόμμα σκοπεύει να συμπληρώσει τη λίστα του με αρκετές γυναίκες.

ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ - ΕΚΠΛΗΞΗ. Το ψηφοδέλτιο για ευνόητους επικοινωνιακούς λόγους θα παρουσιαστεί σε δύο δόσεις. Στη δεύτερη φουρνιά υποψηφίων, που πιθανόν να ανακοινωθεί μία εβδομάδα αργότερα, θα βρίσκονται τα ονόματα-έκπληξη. Λέγεται ότι θα ανακοινωθεί το όνομα παλαιού πανεπιστημιακού και συγγραφέα, ο οποίος είναι πολύ δημοφιλής. Παράλληλα, γίνεται προσπάθεια να πεισθεί να συμμετάσχει στην ευρωπαϊκή προσπάθεια του Ποταμιού πρόσωπο μεγάλης αναγνωρισιμότητας που εργάζεται στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης. Σε αυτήν κυρίως την τελική ομάδα ονομάτων θα βρίσκονται και όσοι επιλεγούν από τις προτάσεις υποψηφιοτήτων που καταθέτουν μέσω Ιντερνετ φίλοι του κόμματος.

ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ. Την Τρίτη και την Τετάρτη, ο Θεοδωράκης θα βρεθεί για επαφές στις Βρυξέλλες. Παρότι ακόμη από Το Ποτάμι δεν έχουν δηλώσει σε ποια ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου θα ενταχθούν. Ο αρχηγός πάντως θα συναντηθεί με μέλη των Ευρωσοσιαλιστών, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Πρασίνων αλλά και με δύο επιτρόπους. Τα ραντεβού, λένε, έχουν περισσότερο χαρακτήρα γνωριμίας. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα ο Θεοδωράκης θα ξεκινήσει και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις ενώ παράλληλα θα συνεχίσει τις περιοδείες και τις ανοιχτές συζητήσεις. Από Το Ποτάμι ελπίζουν ο επόμενος σταθμός τους μετά τις Βρυξέλλες να είναι κάποιο ελληνικό νησί.
Οι περισσότεροι από τους υποψηφίους της πρώτης φουρνιάς θα είναι protagonιστές, δηλαδή άνθρωποι που βρέθηκαν κοντά στον Θεοδωράκη από την πρώτη στιγμή που ανακοίνωσε ότι θα κάνει κόμμα. Σχεδόν βέβαιη θεωρείται η συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο της δημοσιογράφου Χριστίνας Ταχιάου και του Δημήτρη Κουρέτα, καθηγητή Φυσιολογίας Zωικών Oργανισμών και διευθυντή του ομώνυμου εργαστηρίου στο Τμήμα Βιοχημείας - Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Καθώς και η κάθοδος του ηθοποιού Νίκου Ορφανού.

Ορισμένοι εκ των protagonιστών μπορούν να χαρακτηρισθούν και Σταυροφόροι, μιας και είναι οι πιο στενοί του συνεργάτες. Οπως ο 39χρονος Νικόλας Γιατρομανωλάκης, ο οποίος θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα κατέβει. Ο Γιατρομανωλάκης, εκτός από υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού του Ποταμιού, είναι και συνιδρυτής ενός e-shop και ανεξάρτητος σύμβουλος επικοινωνίας και μάρκετινγκ. Κατά πάσα πιθανότητα υποψηφιότητα θα θέσει και ο μηχανικός και πρώην πρόεδρος του ΤΣΜΕΔΕ Θανάσης Σκόκος.

Στα ονόματα που θα ανακοινωθούν τώρα υπάρχει και μια τρίτη «φυλή», αυτή των ακτιβιστών. Πρόκειται για ανθρώπους από την κοινωνία των πολιτών με σημαντική δράση. Ανάμεσα σε αυτούς θα βρίσκονται, εκτός απρόοπτου, ο 28χρονος Δημήτρης Κυριακόπουλος, πρόεδρος του ΔΣ του αθλητικού σωματείου Πρωτέας, η Μαρία Δημητρίου, Ρομ από την Αγία Βαρβάρα, επιμελήτρια Κοινωνικής Πρόνοιας, καθώς και ο νεαρός Δημήτρης Κοντοπίδης. Ο Δ. Κυριακόπουλος κατόρθωσε να κρατήσει ζωντανό το ιστορικό σωματείο αλλά και μέσω αυτού να αναγεννήσει τη γειτονιά του Νέου Κόσμου. Βέβαια, μπορεί να χαρακτηριστεί και Σταυροφόρος, μιας και έχει αναλάβει την οργάνωση, μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, των περιοδειών του Ποταμιού. Ο Κοντοπίδης που είναι φοιτητής Αρχιτεκτονικής και πρωτεργάτης μιας ομάδας που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τον Πανελλήνιο Σύλλογο Κυστικής Ινωσης για την προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών που πάσχουν από αυτήν τη σπάνια νόσο, όπως και του ιδίου.

Πολύ πιθανή θεωρείται η συμμετοχή τεσσάρων πανεπιστημιακών. Αυτή η τέταρτη «φυλή», των καθηγητών, μπορεί να μην έχει τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα αλλά όσοι την αποτελούν έχουν αναγνωρισμένο ακαδημαϊκό κύρος. Πρόκειται για τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών Σταύρο Τσακυράκη, τον Περικλή Βαλλιάνο, καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον Παύλο Ελευθεριάδη, δικηγόρο στην Αγγλία και αναπληρωτή καθηγητή Νομικής στην Οξφόρδη και τέλος, τη Βάσω Κιντή, καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Τμήμα Μεθοδολογίας Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του ΕΚΠΑ.

ΟΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ. Κατά πάσα πιθανότητα η ευρωλίστα θα περιλαμβάνει τον πρώην αρχηγό της εθνικής ομάδας πόλο και ολυμπιονίκη Γιώργο Μαυρωτά και τη Γιούλη Μενουδάκου, υπεύθυνη συντονισμού μεταμοσχεύσεων του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων
πηγη

read more

Μια φωτογραφία ισούται με χίλιες λέξεις. Καμιά φορά μάλιστα μπορεί να ισούται με χίλιες... πασοκικές διαπλοκές! Με γνωστούς ... Πρωταγωνιστές!

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ

πηγη
http://www.toxwni.gr

read more

 

Τo "ποτάμι" κατεβάζει... ευρώ

Ενας εργολάβος και τέσσερις εφοπλιστές, μεταξύ άλλων, χρηματοδοτούν το νεοπαγές κόμμα του Στ. Θεοδωράκη

Του ΝΙΚΟΥ ΣΙΜΟΥ, εφημερίδα "Παραπολιτικά"

Με χρηματοδότες πέντε επιχειρηματίες -έναν εργολάβο και τέσσερις εφοπλιστές, ένας εκ των οποίων έχει ανοικτές φορολογικές εκκρεμότητες- πορεύεται το «Ποτάμι» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη. Τα ονόματα των χρηματοδοτών (σ.σ.: για χρηματοδότες του νέου κόμματος μίλησε ανοικτά και ο κ. Νίκος Δήμου) κρατούνται ως επτασφράγιστο μυστικό, παρά το γεγονός ότι σε πολιτικούς κύκλους είναι ήδη γνωστό ότι πρόκειται για ομάδα που συνθέτουν εκπρόσωποι του παλαιού και του νέου επιχειρηματικού κατεστημένου.

Οι γνωρίζοντες τα ονόματα των χρηματοδοτών έχουν κάθε λόγο να μιλούν για παρωδία αναγέννησης του πολιτικού σκηνικού, καθώς πίσω από τη σκοπιμότητα του νέου πολιτικού εγχειρήματος κρύβονται συγκεκριμένοι στόχοι «αναπαλαιωτικού σκοπού» και ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων.

ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ

Ειδικότερα, η απόπειρα συγκρότησης ενός νέου φορέα συνιστά μία πολιτική σκυταλοδρομία, καθώς το «Ποτάμι» έπεται, αφ' ενός, της Κίνησης των «58» και, αφ' ετέρου, της μετεξέλιξής της σε «Ελιά». Δεδομένου ότι αυτός ο στόχος φαίνεται να μην επιτυγχάνεται, θεωρήθηκε σκόπιμο να συγκροτηθεί ένας νέος φορέας, ο οποίος θα προκαλεί στο ευρύ κοινό λιγότερες υποψίες για το ποιοι κρύβονται πίσω από τον νέο πολιτικό σχηματισμό. Κι αυτό διότι η Κίνηση των «58», την οποία αγκάλιασε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και έσπευσε να επωφεληθεί από αυτήν και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, δικαιολογημένα θεωρήθηκε μία απόπειρα των εκσυγχρονιστών να ανασυστήσουν με άλλο μανδύα το θνήσκον ΠΑΣΟΚ.

Ομως, επειδή και ο απώτατος σκοπός ήταν ορατός και δεν ήταν δυνατόν να καλυφθεί πίσω από οποιονδήποτε μανδύα, κρίθηκε σκόπιμη η συγκρότηση ενός άλλου «πολιτικού οχήματος», που θα εξυπηρετούσε και έναν άλλο στόχο: Τη διάσωση του ΠΑΣΟΚ μέσω της αποτροπής μιας πρόωρης προσφυγής στις κάλπες!

Αυτή η προοπτική, που συνδέεται και με την επιδιωκόμενη κυβερνητική σταθερότητα, έχει δελεάσει ακόμη και τη Νέα Δημοκρατία!

Πώς θα επιτευχθεί όμως η δημιουργία συνθηκών αποτροπής πρόωρων εκλογών; Μα ήδη φαίνεται δημοσκοπικώς. Αυτό που επιδιωκόταν με την ίδρυση του «Ποταμιού» ήταν να κόψει ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ώστε στις ευρωεκλογές το ποσοστό που θα πιάσει το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και η διαφορά που θα έχει από τη Ν.Δ. -αν είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ- να μη δημιουργούν τέτοιες αλλαγές στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, ώστε να νομιμοποιείται ο κ. Τσίπρας να ζητάει εκλογές.

Πράγματι, αυτό που δείχνουν οι πρώτες δημοσκοπήσεις, στις οποίες ερευνάται και η απήχηση του «Ποταμιού», είναι ότι τη μεγαλύτερη διαρροή ψηφοφόρων προς το «Ποτάμι» την έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν και κάποιες ελάχιστες «παράπλευρες απώλειες» από την πλευρά της Ν.Δ., πλην όμως τη βασική ζημιά την παθαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό είναι μάλλον φυσικό, καθώς προς το κόμμα του κ. Τσίπρα κατευθύνθηκαν ψηφοφόροι, κυρίως του ΠΑΣΟΚ και πολύ λιγότεροι της Ν.Δ., που ήθελαν να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους στη μνημονιακή πολιτική που εφαρμόστηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, ήταν μία ακραία επιλογή, ελλείψει άλλης. Τώρα, δε, που για ορισμένους από τους αυτομολήσαντες ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται στον ορίζοντα μία πιο «συγγενής» λύση -μια και το «Ποτάμι» θεωρείται ότι έχει καταβολές από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ-, είναι εύκολο να επιλέξουν το μόρφωμα του κ. Θεοδωράκη.

ΜΕΧΡΙ 7%

Στο «Ποτάμι», σε μία πιο ρεαλιστική προσέγγιση, δεν πιστεύουν ότι τα ποσοστά που θα πιάσουν στις ευρωεκλογές θα είναι αντίστοιχα με αυτά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Ετσι, θεωρούν ότι ένα προσιτό ποσοστό θα είναι γύρω στο 7%, που θα αποτελέσει, κατ' αυτούς, μαγιά για να διεκδικήσουν κάτι ανάλογο στις γενικές εκλογές, όποτε γίνουν. Παρά το γεγονός ότι απώτερος στόχος, όπως προαναφέρθηκε, είναι να αποφευχθεί ένα «εκλογικό απρόοπτο», εν τούτοις στο τραπέζι των προοπτικών μπαίνουν αρκετά δεδομένα.

Εικάζεται, με άλλα λόγια, ότι μετά τις ευρωεκλογές και τα οδυνηρά αποτελέσματα για το ΠΑΣΟΚ το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη θα αρχίσει να φυλλορροεί. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι και ο κ. Βενιζέλος θα είναι ο πρώτος εσωκομματικός στόχος, αλλά και ότι είναι δυνατόν ορισμένοι από τους σημερινούς βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να επιλέξουν άλλους πολιτικούς σχηματισμούς για να ενταχθούν.

ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ

Από μία άποψη, αυτό δημιουργεί στην κυβέρνηση Σαμαρά μία ανησυχία για τη διατήρηση της κυβέρνησης στην εξουσία. Από την άλλη πλευρά, επισημαίνονται τα εξής: Πρώτον, ότι είτε αυτό που θα έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ είτε και τα άλλα κόμματα στα οποία κάποιοι ΠΑΣΟΚικοί βουλευτές θα έχουν καταλήξει, δεν έχουν συμφέρον -για λόγους που πλειστάκις έχουν αναλυθεί- για μία πρόωρη προσφυγή στην κάλπη, που είναι βέβαιο ότι θα βγάλει αποτελέσματα που σε πολλούς θα απαρέσκουν, καθώς παραμένει ακόμη πολύ υψηλό το ποσοστό των αναποφάσιστων.

Δεύτερον, η κυβέρνηση εξασφαλίζει μάλλον τη στήριξη των βουλευτών που ελέγχονται από τον Γιώργο Παπανδρέου, καθώς και ο ίδιος γνωρίζει ότι: (α) Δεν είναι εύκολη μία επάνοδος στην εξουσία, (β) Με τους βουλευτές του μπορεί να επηρεάζει κάπως τα πράγματα, (γ) Εχει αποφύγει ο κ. Σαμαράς να εκθέσει σε μεγάλη έκταση τη διακυβέρνηση Παπανδρέου, αν και θα μπορούσε.

Κυβερνητική συνεργασία

Από την πλευρά του Μαξίμου έχουν αρχίσει να αξιολογούνται όλες οι δυνατότητες ενδεχόμενων κυβερνητικών συνεργασιών, ειδικώς μάλιστα μετά τη διαφαινόμενη αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ και το γεγονός, βεβαίως, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει για αρκετό καιρό αυτοδύναμη κυβέρνηση. Μέσα από το πρίσμα των αξιολογήσεων αυτών έχουν αρχίσει στο Μαξίμου να συζητούν ακόμη και το ενδεχόμενο συνεργασίας με το... «Ποτάμι», εφ' όσον αυτό κατορθώσει να επιζήσει μέχρι και τις γενικές εκλογές! Γι' αυτό άλλωστε οι μέχρι τώρα τοποθετήσεις απέναντι στο νέο μόρφωμα δεν διακρίνονται από οξύτητα, αλλά αδιαφορία, μέχρις ότου διαπιστωθεί αν έχει μέλλον, τελικώς, και αν είναι και εκμεταλλεύσιμο, στη βάση της παραπάνω συλλογιστικής.

πηγη  www.prismanews.g

read more

Είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης ανθρωπιστής; Πολλοί ανοήτως θα σπεύσουν να πουν ναι: Είναι καλός άνθρωπος. Καλά είναι και τα ραδίκια. Μονάχα που αυτά κάνουν καλό στην υγεία. Ο Θεοδωράκης πάλι όχι. Ο Θεοδωράκης έχει το προσόν του άοσμου ανθρώπου. Δε βρωμάει και δεν μοσχοβολάει. Δεν ερεθίζει. Φοράει το εγώ του σαν αποσμητικό. Έτσι μπορεί και πλησιάζει τα θύματα του. Κάποτε αυτά ήταν μόνο τηλεοπτικά.

Άνθρωποι με ιστορίες που εμπιστεύονταν την ψυχή τους στο Θεοδωράκη. Και αυτός τους περνούσε με γυαλόχαρτο και τους έκανε έπιπλα να στολίζουν την εκπομπή του. Γιατί στην εκπομπή του δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές. Υπάρχει μονάχα ο Πρωταγωνιστής: Ο Σταύρος Θεοδωράκης. Έτσι πήρε τα σταράκια του και το σταριλίκι του αυτός ο πρωταγωνιστής χωρίς αγώνες και αγωνίες και κατέβηκε στην πολιτική να βρει καινούρια θύματα που αυτή τη φορά θα του εμπιστευτούν την ψήφο τους.

Έφτιαξε λοιπόν ένα ποτάμι: Γιατί; Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου αγαπά τα κανό και τα καγιάκ. Και γιατί το βρωμερό ΠΑΣΟΚ χρειάζεται έναν ολόκληρο τεχνητό ποταμό για να το ξεπλύνει. Μετά από τις απανωτές αποτυχίες στο να βρει πολιτική βάση, η αυτοπροσδιοριζόμενη ως κεντροαριστερά που στην ουσία είναι το σημείο όπου τα ρέματα της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας και της νεοφιλελεύθερης ασυδοσίας συμβάλλουν, το κόμμα της μεγάλης κουτάλας που εμφανίστηκε ως κοινωνικός αναδευτήρας χρειάζεται μια θεαμαπάτη.

Καλέσαν λοιπόν τον άοσμο άνθρωπο να ανακατέψει τη σούπα που έχει πια κόψει και να τη ξανασερβίρει σε συσσίτια πολιτικής ανοησίας για να κερδίσουν χρόνο οι μάγειρες του ΠΑΣΟΚ να μαγειρέψουν ένα νέο μεγάλο πολιτικό ψέμα σε συσκευασία πολιτικού κόμματος. Ο Θεοδωράκης, το νέο, το διαφορετικό, το άοσμο τμήμα του ψαριού που βρωμάει από το κεφάλι. Ψάρι ποταμίσιο που κολυμπάει ενάντια στο ρεύμα της απόλυτης λαϊκής δυσπιστίας απέναντι στην πολιτική ελίτ αυτού του τόπου. Πολιτικός τραβεστισμός.

Δε μέμφομαι το Θεοδωράκη ή τον Δήμου ή τα άλλα ποταμίσια πλάσματα. Ο Θεοδωράκης κάνει αυτό που έκανε πάντα: τη δουλειά του: να κρατά τον κόσμο υπνωτισμένο σε θεαμαπάτες, να αφηγείται ωραίες ιστορίες. Το ποτάμι είναι μια ωραιοποιημένη τηλεοπτική αφήγηση. Και κάθε τέτοιου είδους ωραιοποίηση γίνεται για να συγκαλύπτει την ασχήμια που αυτοί που ελέγχουν την τηλεόραση προκαλούν στην κοινωνία. Είναι αποσμητικό Θεοδωράκη που κρύβει την μπόχα που τα αφεντικά του παράγουν.

Είναι το άλλοθι των εκατοντάδων χιλιάδων αμετανόητων ΠΑΣΟΚΩΝ που έφαγαν από τα ψίχουλα που αφήναν οι σοσια-ληστές στο μεγάλο φαγοπότι ξεσκίζοντας τις σάρκες της χώρας σα λυσσασμένα σκυλιά, όλων αυτών που η αναξιοκρατία του ΠΑΣΟΚ ευνόησε έστω και λίγο, όλων αυτών που ξέρουν καλά πως ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα γίνει ποτέ κανονικό ΠΑΣΟΚ γιατί εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Είναι όλοι αυτοί που δεν έδιναν και δεν έδωσαν δεκάρα για το συμπολίτη τους ή για τη χώρα τους. Αυτοί που για όσο ο κώλος τους δεν πιάνει φωτιά από την κρίση, αντιλαμβάνονται το κρισιακό σύμπαν ως ένα παράλληλο σύμπαν.

Είναι οι αρχοντοχωριάτες που έκαναν πέντε ταξίδια στον πλανήτη και μαγεύτηκαν από τον κοσμοπολιτισμό, άσχετα από το αν αυτός που διέλυσε την ΠΑΣΟΚΙΚΗ ψευδαίσθηση, ο Γεώργιος Παπανδρέου είναι αρχέτυπο κοσμοπολίτη.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση που δημιουργούταν από τις εισπνοές των αναθυμιάσεων της σούπας που ανάδευε η μεγάλη κουτάλα. Και παρότι ήταν ένας άνθρωπος που έμοιαζε σε πολλά στον Θεοδωράκη όσον αφορά την κοσμοπολιτική του αφοσίωση που διέλυσε το ΠΑΣΟΚ, οι αναθυμιάσεις ήταν τόσο τοξικές που στα πιο αδύναμα και ολιγόψυχα μυαλά έχουν προκαλέσει τόσο μόνιμες βλάβες ώστε να βλέπουν στο ποτάμι αντικατοπτρισμούς του πολιτικοκοινωνικού ναρκισσισμού τους. Είναι όλοι αυτοί που ταυτίζονται με το Θεοδωράκη στο ότι είναι και αυτοί μικροί σταρ. Σταρ-χιδιστές.

Είναι όλοι αυτοί που εμείς όλοι οι υπόλοιποι υπερασπιστήκαμε απέναντι στο «μαζί τα φάγαμε» παρότι και οι ίδιοι είχαν τσιμπήσει από τον μπουφέ κάτι της: καμιά θεσουλίτσα, καμιά επιδοτησούλα, άφθονα πτυχία για τα άχρηστα τσογλάνια τους. Και για να μας ανταμείψουν επιστρέφουν σαν ποτάμι εκδικητικού κακεντρεχούς εξωραϊσμού στον αμοραλισμό που τους εξέθρεψε και να διαιωνίσουν την ηθική, αισθητική, πνευματική και πλέον και οικονομική καταστροφή που επί τόσα χρόνια ζυμωνόταν σε αυτή τη χώρα. .

Αυτή τη φορά δεν χρειάζονται λαϊκά άλλοθι. Οι ιζνουγκούντ της ελληνικής κοινωνίας έχουν γίνει εδώ και καιρό χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Προτιμούν έτσι κάτι πιο κοσμοπολίτικο από εκείνο το παλιό ΠΑΣΟΚ. Προτιμούν Θεοδωράκη. Ένα από τα πολλά φαντάσματα του κοσμοπολιτισμού που επειδή δεν έχουν κανένα ειδικό βάρος μπορούν να αιωρούνται πάνω από τα σκατά του πραγματικού κόσμου, εμάς δηλαδή, να τα κοιτάν αφ υψηλού θωρώντας τους εαυτούς για ανώτερους επειδή δεν τους πιάνει η βαρύτητα, να περνούν από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή χωρίς βαρίδια. Παραφουσκωμένα μπαλόνια. Καιροσκόποι.

Η δημοκρατία τα επιτρέπει αυτά βλέπετε. Ίσοι απέναντί της είναι και οι ενάρετοι και οι φαύλοι. Και οι ηλίθιοι και οι ευφυείς. Τα τομάρια και οι άγιοι. Για την ακρίβεια η δημοκρατία προάγει τη σιωπηρή συναίνεση μιας κοινωνίας: αν αυτή είναι η αρετή προάγει την αρετή. Αν αυτή είναι η φαυλότητα, θα προάγει τη φαυλότητα. Η δημοκρατία είναι το πιο γόνιμο έδαφος. Το τι φυτά θα βγάλει, αν θα βγάλει πελώρια δέντρα που θα απλώνουν τα κλαδιά τους προς τον ουρανό και δέντρα που θα δίνουν πλούσιους καρπούς ή αν θα βγάλει ζιζάνια και παράσιτα που πνίγουν κάθε είδος παραγωγικής ζωής εξαρτάται από τον καλλιεργητή.

Η δημοκρατία μας, αυτή η εικόνα ενός χωραφιού ακαλλιέργητου, σήμερα μας προσφέρει ένα νεό φρούτο. Τηλεοπτικό. Φρούτο ποταμού.

Φυσικά και τα φρούτα δεν φυτρώνουν στα ποτάμια. Είναι φρούτα σάπια που έπεσαν από αλλού και ελπίζουν το ποτάμι να τα περάσει ασφαλή και να τα φτάσει σε ένα νέο πολιτικό τοπίο όπου θα μπορέσουν να ξαναριζώσουν και να φτιάξουν φυτά βαμπίρ. Το ποτάμι είναι ένας αντιπερισπασμός που προσπαθεί να πνίξει το πραγματικό ποτάμι. Το ποτάμι της λαϊκής δυστυχίας, της οργής και της απόγνωσης.

Όλοι εσείς που σκέφτεστε να το παίξετε Πόντιοι Πιλάτοι και να πλύνετε τις ήδη βρώμικες συνειδήσεις σας με νερά αυτού του ρηχού ποταμιού την εποχή που Νέρωνες καίνε τη χώρα σας, μάθετε τούτο: Το ποτάμι μπορεί να είναι άλλοθι για εσάς προσωπικά. Αλλά αυτό το άλλοθι πλέον δε θα μπορέσει να πείσει κανένα σε κανένα δικαστήριο της ιστορίας. Αν λοιπόν γουστάρετε ποτάμι, που καραδικαίωμά σας είναι, καλά θα είναι να μάθετε καλό κολύμπι: γιατί αυτή τη φορά σωσίβια δε θα υπάρξουν. Η θεωρία της συλλογικής ευθύνης τελειώνει με την εκλογική σας ανευθυνότητα.


Πηγή: agriazwa.blogspot.gr

read more

 Υπέρ μίας ενιαίας Ευρώπης και όχι δύο ταχυτήτων, τάσσεται «Το Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη, που αργά το βράδυ της Τρίτης έδωσε στη δημοσιότητα τις θέσεις του.

 Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση «είναι ανάγκη η χώρα μας να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ανθρώπους που θα αποκαταστήσουν το κύρος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και θα συμβάλλουν στην πορεία προς μια δίκαιη Ευρώπη», ενώ η έξοδος από την Ευρωζώνη «δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα, αντιθέτως θα πολλαπλασίαζε την ύφεση και θα εκτόξευε τραγικά τις ανισότητες».

Ωστόσο, «η Ευρωπαϊκή Ένωση χειρίστηκε με αργοπορία, ελλείψεις και αποσπασματικές παρεμβάσεις την οικονομική κρίση στην Ελλάδα αλλά και τις άλλες χώρες του Νότου» -όπως σημειώνει- και «οι μηχανισμοί της αποδείχθηκαν ανέτοιμοι να αντιληφθούν εγκαίρως».

Επιπλέον, «Το Ποτάμι» θέτει πέντε ελληνικές προτεραιότητες με στόχο μία καλύτερη Ελλάδα. Αυτές είναι: Η αλιεία μας, τα προϊόντα μας, η μετανάστευση, η ανάπτυξη της περιφέρειας και ο τουρισμός.

Το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη, ακόμη, λέει όχι στην εξωτερική πολιτική εσωτερικής κατανάλωσης, επισημαίνοντας ότι στην ελληνική εξωτερική πολιτική «παρότι εμφανίζεται σκληρή και ανυποχώρητη και συχνά συνοδεύεται από εθνικιστικές κορώνες». Μάλιστα, αναφορικά με το Σκοπιανό, υποστηρίζει πως «έστω και τώρα επιδιώξουμε μια λύση χωρίς μαξιμαλισμούς, μια σύνθετη ονομασία που να διακρίνει σαφώς τη γειτονική χώρα από την ελληνική Μακεδονία. Να φέρουμε τη σημερινή εθνικιστική ηγεσία της ΠΓΔΜ προ των ευθυνών της, συνδέοντας αποτελεσματικά την ευρωπαϊκή προοπτική της μικρής αυτής χώρας με την οριστική διευθέτηση του ζητήματος».


Όσον αφορά στο Κυπριακό ζήτημα, «Το Ποτάμι», σημειώνει ότι «σήμερα οι Ελληνοκύπριοι δείχνουν ότι θέλουν να προχωρήσουν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό για την επανένωση του νησιού» και ότι στηρίζει τη διαπραγματευτική προσπάθεια των ηγετών της Κύπρου, ενώ το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να τεθεί στην κρίση των πολιτών της.

Τέλος, μεταξύ άλλων και σχετικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη τονίζει ότι «η εκκρεμότητα με τις οφειλές της Γερμανίας θα πρέπει να κλείσει το συντομότερο δυνατό γιατί είναι ένας επιπλέον παράγων που εμποδίζει την ανάπτυξη των Ελληνογερμανικών σχέσεων».


Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Μια δυνατή Ελλάδα σε μια δυνατή Ευρώπη

ΓΙΑΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Στις 25 Μαΐου, 21 πολίτες θα εκλεγούν για να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ίσως είναι οι κρισιμότερες ευρωπαϊκές εκλογές όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ελλάδα προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της προς την ανάπτυξη και την ευημερία, κουβαλώντας όμως ακόμα πολλά από τα βαρίδια του παρελθόντος: Ένα μεγάλο δημόσιο χρέος, μία αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, μία αργή δικαιοσύνη, κομματικοποιημένους και λεηλατημένους θεσμούς και μια νοοτροπία άρνησης των ευθυνών, ωχαδερφισμού και καιροσκοπισμού που δεν την αφήνει να προχωρήσει μπροστά.

Ταυτόχρονα, η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει αδύναμη, διασπασμένη, χωρίς ενιαία φωνή και πυξίδα. Αδυνατεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που πλήττει τις χώρες-μέλη της και φαίνεται να χάνει το στοίχημα της ανταγωνιστικότητας και της καινοτομίας στην παγκόσμια κοινωνία της γνώσης και της ευκαιρίας.

Τα λάθη που έγιναν και από τις δύο πλευρές έφεραν δυσπιστία στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν έχει βρεθεί ακόμα ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή η ρήξη, η οποία στην ΕΕ εκφράζεται με απαξίωση της Ελλάδας και στην Ελλάδα με έντονο ευρωσκεπτικισμό.

Κανείς δεν γνωρίζει πώς θα μοιάζει το νέο Ευρωκοινοβούλιο της 26ης Μαΐου και κυρίως κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν τα μέλη του θα συνταχθούν με τις φυγόκεντρες ή τις κεντρομόλες δυνάμεις που συγκρούονται στο εσωτερικό της Ευρώπης.

Είναι λοιπόν ανάγκη η χώρα μας να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ανθρώπους που θα αποκαταστήσουν το κύρος της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και θα συμβάλλουν στην πορεία προς μια δίκαιη Ευρώπη.

ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΜΑΣ ΠΙΣΤΕΥΩ

Η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα, αντιθέτως θα πολλαπλασίαζε την ύφεση και θα εκτόξευε τραγικά τις ανισότητες.

Οι θεσμοί και γενικότερα ο μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να ξεπεράσουν τις γραφειοκρατικές τους αγκυλώσεις και να αναλάβουν δράση στο πλευρό του ευρωπαίου πολίτη, αυτός είναι ο ρόλος τους εξάλλου και ας έχει ξεχαστεί.

Οι συζητήσεις και οι σκέψεις για «σπάσιμο» της Ευρώπης και για «Ευρώπη δύο ταχυτήτων» πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εντός και εκτός συνόρων πρέπει να δρα ως μία ενιαία οντότητα που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των πολιτών της, χωρίς παρωπίδες και αποκλεισμούς.

OΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚH ΕΣΩΤΕΡΙΚHΣ ΚΑΤΑNAΛΩΣΗΣ

Η ελληνική εξωτερική πολιτική παρότι εμφανίζεται σκληρή και ανυποχώρητη και συχνά συνοδεύεται από εθνικιστικές κορώνες, είναι επί της ουσίας αμυντική και συντηρητική. Προσπαθεί να διατηρήσει το, συχνά θολό, status quo σπαταλώντας με αυτόν τον τρόπο όλο το πολιτικό κεφάλαιο των Ελλήνων διεθνώς, εκπέμποντας μια εικόνα ευθιξίας, διαρκούς οργής και έλλειψης συνεργασίας.

Το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ σέρνεται επί δεκαετίες, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα υπέρ της Ελλάδας παρά την υποτιθέμενη αποφασιστική μας στάση. Η Ελλάδα αρχικά πέτυχε η γειτονική χώρα να αναγνωρίζεται διεθνώς με μια προσωρινή ονομασία. Σήμερα, όμως, πλήθος κυβερνήσεων και οργανισμών αναφέρονται στη χώρα αυτή με τη συνταγματική της ονομασία. Το να χώνουμε το κεφάλι στην άμμο και να αρνούμαστε τη πραγματικότητα δεν βοηθά. Έστω και τώρα, οφείλουμε να επιδιώξουμε μια λύση χωρίς μαξιμαλισμούς, μια σύνθετη ονομασία που να διακρίνει σαφώς τη γειτονική χώρα από την ελληνική Μακεδονία. Να φέρουμε τη σημερινή εθνικιστική ηγεσία της ΠΓΔΜ προ των ευθυνών της, συνδέοντας αποτελεσματικά την ευρωπαϊκή προοπτική της μικρής αυτής χώρας με την οριστική διευθέτηση του ζητήματος.

Το σκοπιανό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα απουσίας στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική, η οποία ακόμη και σήμερα αποτελεί ένα πεδίο μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Επιδεικνύουμε ιδιαίτερη πυγμή όταν μιλάμε για τα θέματα αυτά στο εσωτερικό, στο εξωτερικό όμως αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ των ρόλων του άτακτου παιδιού και του φτωχού συγγενή.

Πρόσφατα έχει προστεθεί και ο ρόλος του τυχοδιώκτη, αφού φωνές από όλο σχεδόν το κομματικό φάσμα φαντασιώνονται και επιζητούν σφικτούς εναγκαλισμούς με χώρες όπως η Ρωσία, η Βενεζουέλα ή η Κίνα.

Κυπριακό

Σήμερα οι Ελληνοκύπριοι δείχνουν ότι θέλουν να προχωρήσουν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό για την επανένωση του νησιού. Το Ποτάμι στηρίζει τη διαπραγματευτική προσπάθεια των ηγετών της Κύπρου, ενώ το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να τεθεί στην κρίση των πολιτών της. Είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε «διευθέτηση» θα επιχειρούσαν να υπαγορεύσουν τρίτα κράτη ή οργανισμοί. Η λύση αυτή θα πρέπει να βασίζεται στην ενιαία κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, στη ρεαλιστική αλλά και ουσιαστική διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ιδίως στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Αντιλαμβανόμαστε πάντως, ότι τα περιθώρια ελιγμών στενεύουν και ότι ενδεχόμενη απόρριψη μιας νέας, κατ” ανάγκη συμβιβαστικής, πρότασης, θα μπορούσε να παγιώσει τα «τετελεσμένα» του 1974.

Γερμανικές αποζημιώσεις

Η εκκρεμότητα με τις οφειλές της Γερμανίας θα πρέπει να κλείσει το συντομότερο δυνατό γιατί είναι ένας επιπλέον παράγων που εμποδίζει την ανάπτυξη των Ελληνογερμανικών σχέσεων. Η διεκδίκηση της Ελλάδας θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη:

Το Κατοχικό Αναγκαστικό Δάνειο, το οποίο μέχρι και το ναζιστικό καθεστώς είχε αναγνωρίσει ως συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας.
Οι αποζημιώσεις και τα αντισταθμιστικά μέτρα για θύματα ή μαρτυρικές κοινότητες που δεν καλύφθηκαν από την γερμανοελληνική συμφωνία του 1960.
ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χειρίστηκε με αργοπορία, ελλείψεις και αποσπασματικές παρεμβάσεις την οικονομική κρίση στην Ελλάδα αλλά και τις άλλες χώρες του Νότου. Οι μηχανισμοί της αποδείχθηκαν ανέτοιμοι να αντιληφθούν εγκαίρως, να διαγνώσουν και να διαχειριστούν την κρίση, φανερώνοντας εγγενείς αδυναμίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Επιπλέον, η κρίση έφερε στην επιφάνεια την έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των ευρωπαίων ηγετών ακόμα και σε θεμελιώδη ζητήματα ενώ κατέδειξε την έλλειψη γνώσης, καινοτομίας και οράματος των Ευρωπαϊκών μηχανισμών, κυρίως της Επιτροπής και του Eurogroup. Την ώρα της πυρκαγιάς, η ΕΕ αντί να πρωτοστατεί στο σβήσιμο της φωτιάς, συζητούσε ατέρμονα τον επανασχεδιασμό της πυροσβεστικής.

Η εικόνα μιας χώρας η οποία εξαρτάται από την μεγαλοθυμία των ξένων προκειμένου να επιβιώσει δεν μας ταιριάζει. Αναγνωρίζουμε βέβαια τη σημαντική βοήθεια που λάβαμε, κυρίως από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, που παράλληλα με τις τεράστιες θυσίες των Ελλήνων απέτρεψαν την άτακτη χρεοκοπία. Η προβολή όμως της απλοϊκής προσέγγισης περί “μεγαλοθυμίας των ξένων” δημιούργησε αρνητικά στερεότυπα για την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή κοινωνία και έθεσε σε λανθασμένη βάση την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων. Έτσι προέκυψε ως αντίδραση και η εικόνα του κακομαθημένου παιδιού, που αρνείται να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του και αντιδρά με σπασμωδικές κινήσεις επικαλούμενο απλώς το ένδοξο απώτερο παρελθόν του.

Οι ανεύθυνες φωνές που ακόμη και σήμερα μιλούν για έξοδο από το ευρώ, έξοδο από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, πλήττουν την αξιοπιστία της χώρας και ενισχύουν την εικόνα μιας χώρας-βαρίδι.

Eίναι επιβεβλημένο να αντιστρέψουμε το συντομότερο δυνατό αυτή την λανθασμένη εικόνα για τους Έλληνες. Θέλουμε μία Ελλάδα η οποία αναλαμβάνει τις ευθύνες της, διεκδικεί για την ίδια αλλά και για τους εταίρους της την υιοθέτηση δίκαιων πολιτικών, συνάπτει συμμαχίες και επιδιώκει λύσεις αντί απλώς να ομφαλοσκοπεί εγκλωβισμένη στα προβλήματά της.

ΤΙ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΘΕΛΟΥΜΕ;

Οι άνθρωποι που θα επιλέξουμε να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα δώσουν το στίγμα του ρόλου που επιθυμούμε να διαδραματίσουμε στην ΕΕ.

Θα κουρνιάσουν υπάκουα σε μια κομματική γωνιά του Ευρωκοινοβουλίου ή θα κινηθούν πέρα από κομματικά, ιδεολογικά και εθνικά σύνορα προσθέτοντας με την παρουσία τους αξία στις ευρωπαϊκές διεργασίες;

Θα περιορίσουν το έργο τους στις μανιέρες του παρελθόντος μιλώντας μόνο για το χρέος, τα μνημόνια και τα «εθνικά ζητήματα» ή θα γίνουν μέρος της ομάδας που σχεδιάζει την νέα Ευρώπη επιδιώκοντας ευρείες συνεργασίες και απαιτώντας ριζικές αλλαγές;

Θα μείνουν μέρος του προβλήματος ή θα γίνουν μέρος της λύσης;

ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜIΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚH EΝΩΣΗ ΕIΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜEΝΕΣ

Οι προσαρμογές που έγιναν τα τελευταία χρόνια, για να αντιμετωπίσει η ΕΕ την παγκόσμια κρίση, ενίσχυσαν την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και απομάκρυναν την Ένωση ακόμα περισσότερο από τους πολίτες. Ακόμα και σήμερα δεν είναι σαφές πως ελήφθησαν κάποιες σημαντικότατες αποφάσεις όπως π.χ. το ύψος της χρηματοδοτικής βοήθειας και τι συνετέλεσε στην αλλαγή των θέσεων των Ευρωπαϊκών οργάνων. Οι αποφάσεις αυτές συχνά λαμβάνονται διακυβερνητκά, έξω από τα θεσμικά όργανα, στα οποία έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει μεγάλη διαφάνεια. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παραγκωνίστηκε ενώ παράλληλα υπάρχουν εισηγήσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης μέσω της εγκαθίδρυσης νέων μηχανισμών. Αυτή η έλλειψη διαφάνειας είναι ένας σοβαρός κίνδυνος.

Η Ελλάδα θα πρέπει να τοποθετηθεί υπέρ του ουσιαστικού ελέγχου του Eurogroup και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είτε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είτε από ειδικό Κοινοβουλευτικό Σώμα της Ευρωζώνης, που θα αποτελείται από βουλευτές εθνικών κοινοβουλίων.

Θα πρέπει να επιμείνουμε στη διευρυμένη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας παρά τις εγγενείς της αδυναμίες, στην ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στη σταδιακή μετάβαση εξουσιών από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσα από μία νέα συνθήκη. Θα πρέπει να ασκηθεί περαιτέρω έλεγχος τόσο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και στη νεοσυσταθείσα γραφειοκρατία του Συμβουλίου. Οι θεσμοί αυτοί είναι τελείως αποκομμένοι από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Το Ποτάμι θα στηρίξει πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για τον περιορισμό της επιρροής των lobbies στην λήψη σημαντικών αποφάσεων που αφορούν τη ζωή των ευρωπαίων πολιτών. Επιπλέον η επιλογή του στελεχιακού δυναμικού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, και των υπολοίπων θεσμικών οργάνων θα πρέπει να γίνει βάσει αξιοκρατικών κριτηρίων, με συμμετοχή όλων των χωρών-μελών και με διαφάνεια.

Θα πρέπει να υπάρξει μια πανευρωπαϊκή στρατηγική για την περαιτέρω εμβάθυνση της Ένωσης στους τομείς της αναπτυξιακής πολιτικής, της εκπαίδευσης, της πολιτικής για τους νέους, την πολιτική απασχόλησης, την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Η ΕΕ θα πρέπει με ειλικρίνεια να αναγνωρίσει ότι δεν επιτεύχθηκαν οι στόχοι της Διακήρυξης της Λισαβόνας το 2000. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έγινε η πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία της γνώσης στον κόσμο, ικανή να επιτύχει βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με τη δημιουργία περισσότερων και καλύτερων θέσεων εργασίας, με μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή. Για τον λόγο αυτό η ΕΕ θα πρέπει να επανασχεδιάσει και να εφαρμόσει άμεσα πολιτικές ενίσχυσης της καινοτόμιας.

Οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ ευρωπαϊκού βορρά και νότου, αντί να αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης και να αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως πεδίο δυναμικής συμπληρωματικότητας. Η διαφορετικότητα των λαών της Ευρώπης αποτελεί πλεονέκτημα και όχι αδυναμία. Η ΕΕ θα πρέπει να μεριμνήσει για την δημιουργική διαχείριση αυτών των διαφορών, χωρίς να αναζητά τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή αλλά την καλύτερη δυνατή σύνθεση.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ & ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μεσοπρόθεσμα, η επιτυχία της Ευρώπης θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση στις χώρες της περιφέρειας (Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρος, Ισπανία) αλλά και την παρατεταμένη στασιμότητα που είναι εμφανής σε μεγάλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία. Πυλώνες της ανάκαμψης θα πρέπει να είναι:

Δημόσιες επενδύσεις, με τη σύμπραξη και συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων και management σε δίκτυα, μεταφορές, έρευνα και τεχνολογία. Για όσες χώρες αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν τέτοια έργα, η ΕΕ θα πρέπει να σταθεί αρωγός, παρέχοντας όχι δάνεια αλλά απευθείας χρηματοδότηση, λόγου χάρη μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

Ταχεία εφαρμογή της τραπεζικής ένωσης με αυστηρή εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος για κατοχύρωση των καταθέσεων μέσω ενός Ευρωπαϊκού συνεγγυητικού ταμείου, ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών (ιδανικά από ιδιωτικά κεφάλαια), διακοπής του επιζήμιου και φαύλου κύκλου τραπεζικού και δημοσίου χρέους.

Κοινωνική προστασία με χρονική και χρηματική αύξηση των επιδομάτων ανεργίας, πόσο μάλλον σε περιπτώσεις που αποδεικνύεται εμπράκτως ότι ο άνεργος αναζητά εργασία και δεν βρίσκει. Η συνοχή της Ευρώπης δυναμιτίζεται όταν η νεανική ανεργία σε πολλές περιοχές της ξεπερνά το 50%.

Η ΕΕ θα πρέπει να αναπτύξει μια ενιαία και ολοκληρωμένη στρατηγική για την ανεργία, σε συνδυασμό με μια ενιαία πολιτική εκπαίδευσης, καινοτομίας και επιχειρηματικότητας, για την προώθηση και ενίσχυση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας.

Η προτεραιότητα στην Ευρωζώνη πρέπει είναι μία πολιτική ελάφρυνσης του δημόσιου χρέους των χωρών της περιφέρειας, με προϋπόθεση την εφαρμογή ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων. Μία τέτοια πολιτική είναι έκφραση αλληλεγγύης που δημιουργεί συγχρόνως δίκαια κίνητρα.
Είναι απαραίτητος ο επανασχεδιασμός της -αρχικά ατελούς- αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης για την πιο αποτελεσματική πρόληψη και αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των κρατών-μελών και των τραπεζών. Η ανυπαρξία έσχατου δανειστή στην Ευρωζώνη δημιουργεί μεγάλους κινδύνους για κράτη και τράπεζες. Γι’ αυτό και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να αποκτήσει αυτή την ιδιότητα σε συνδυασμό με μία ισχυρή τραπεζική ένωση, αποσυνδέοντας έτσι την αξιοπιστία των τραπεζών από την φερεγγυότητα των κρατών-μελών. Η τρέχουσα πρόταση για τραπεζική ένωση είναι ανεπαρκής. Τα διαθέσιμα κεφάλαια για το μηχανισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών είναι πολύ χαμηλότερα από αυτά που πραγματικά απαιτούνται, και πολλές από τις ουσιαστικές αποφάσεις παραμένουν στα εθνικά κέντρα αποφάσεων, αντί να μετατεθούν στον Ευρωπαϊκό επόπτη. Οι κοινοί κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας των κρατών-μελών θα πρέπει να συμπληρωθούν με αναδιανεμητικές παροχές και επιδόματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο (π.χ. επίδομα ανεργίας ή ευρωπαϊκό ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα). Προϋπόθεση για την αμοιβαία εμπιστοσύνη, απαραίτητη για τέτοιου είδους έμμεσες μεταφορές, είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής σε όλα τα κράτη-μέλη.

Η φορολογία των επιχειρηματικών κολοσσών

Οι πόροι που χάνονται μεταξύ των παραθύρων και των χαραμάδων στους “κανόνες φορολόγησης των επιχειρήσεων” είναι πολλοί. Οι πολυεθνικοί κολοσσοί δεν θέλουν να φορολογούνται και μέσω των θυγατρικών τους εταιρειών και της μεταφοράς τιμολόγησης, μεταφέρουν χρήματα από την Ευρώπη σε κάποιους αφορολόγητους παραδείσους. Η Ευρώπη πρέπει να βάλει ένα φραγμό σε αυτή τη πρακτική και ήδη έχει καθυστερήσει πολύ. Είναι χρήματα των εργαζομένων της Ευρώπης, των νέων που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ή καταναλώνουν τα προϊόντα αυτών των εταιρειών. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν σε μια εποχή που η λιτότητα είναι κοινή συμβουλή για τους λαούς της Ευρώπης το 0,6% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου. Τα κέρδη θα πρέπει να φορολογούνται στις χώρες που παράγονται. Και αυτό μόνο μια συνεργασία της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας μπορεί να το επιβάλει.

Το εξωτερικό εμπόριο

Η Ευρωπαϊκή κοινωνία κατακλύζεται από προϊόντα τρίτων χωρών. Κάποια από αυτά είναι επικίνδυνα, άλλα είναι ακατάλληλα. Παρασκευάζονται σε περιοχές του πλανήτη που δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα, σε χώρες που δεν υπάρχουν ούτε στοιχειώδεις κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος. Η ΕΕ οφείλει να κάνει κάτι γι’ αυτό. Η Κίνα το 2013 εκτόπισε τις ΗΠΑ και έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου εμπορίου. Και η Ινδία πλησιάζει. Πρέπει σύντομα να μπουν κανόνες. Φυσικά δεν εννοούμε να κλείσουν τα σύνορα ή να υιοθετηθούν πολιτικές προστατευτισμού, αλλά πρέπει να προφυλάξουμε την υγεία των κατοίκων της Ευρώπης και να υπερασπιστούμε τις οικουμενικές μας αρχές.

Παράλληλα, η ΕΕ θα πρέπει να συμβάλει στην περαιτέρω απελευθέρωση του εμπορίου με την Αφρική καθώς το άνοιγμα των αγορών αυτών θα συμβάλει στη μείωση των τιμών, την ενίσχυση του υγειούς ανταγωνισμού και την ανάπτυξη των αφρικανικών χωρών.

ΠΕΝΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ

Η αλιεία μας

Η αλιευτική πολιτική είναι από τις λίγες στις οποίες η ΕΕ έχει τον πρώτο λόγο. Η βιωσιμότητα των θαλάσσιων ειδών πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα για την Ελλάδα. Οι πρόσφατες μεταρρυθμίσεις στην κοινή ευρωπαϊκή αλιευτική πολιτική πρέπει να εφαρμοστούν. Πρέπει να περιορίσουμε την αλιευτική βιομηχανία των μεγαθηρίων που καταστρέφουν τις θάλασσες και να ενισχύσουμε την παράκτια αλιεία με σκάφη μικρότερα των 12 μέτρων, σε συνδυασμό με τον αλιευτικό τουρισμό. Να δώσουμε ζωή στις νησιωτικές περιοχές ενισχύοντας τους παράκτιους αλιείς αξιοποιήσουμε τα παλαιότερα και νέα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων μεσογειακών ή και βόρειων χωρών που αναζωογόνησαν τις θάλασσές τους με τη δημιουργία αλιευτικών καταφυγίων, τεχνητών υφάλων αναπαραγωγής και την ενίσχυση παραδοσιακών δραστηριοτήτων όπως π.χ. η σπογγαλιεία. Η ελληνική ιχθυοκαλλιέργεια είναι από τις πρωτοπόρες στην Ευρώπη. Πρέπει να αναπτυχθεί με βάση αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους και στόχο την καθιέρωση ονομασίας προέλευσης με χαρακτηριστικά βιολογικής ιχθυοκαλλιέργειας.

Τα προϊόντα μας

Είναι ανάγκη να δημιουργήσουμε Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) και Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ) σε όλες τις περιοχές της χώρας. Παράλληλα όμως πρέπει και να ενισχύσουμε τα Εγγυημένα Παραδοσιακά Ιδιότυπα Προϊόντα (ΕΠΙΠ) που προβλέπονται από την ΕΕ, στα οποία κατοχυρώνουμε τη συνταγή. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει με το ελληνικό γιαούρτι αλλά και το παστέλι, τον χαλβά Φαρσάλων, την μπουγάτσα και πολλά άλλα. Επιπλέον, οι χαρακτηρισμοί Ορεινά και Νησιωτικά που μπορούμε να έχουμε για μια σειρά προϊόντων, προϋποθέτουν εφαρμοστικούς νόμους που δεν έχουν θεσπιστεί ακόμα, στερώντας από δεκάδες περιοχές της χώρας τη δυνατότητα να δημιουργήσουν το δικό τους brand.

Η μετανάστευση

Ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ που ρυθμίζει το μεταναστευτικό ζήτημα της ΕΕ έχει αποδειχθεί ανεπαρκής και ιδιαίτερα επιβαρυντικός για χώρες όπως η Ελλάδα. Η χώρα μας δεν μπορεί να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο της παγίδας εξαθλιωμένων ανθρώπων. Χρειάζεται αποτελεσματική συνοριακή φύλαξη, ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στους πρόσφυγες αλλά και φροντίδα και ισότητα για τους μετανάστες που ζουν εδώ. Η Ευρώπη θα πρέπει να αναθεωρήσει το Δουβλίνο ΙΙ με ρεαλισμό αλλά και δικαιοσύνη ως προς τον καταμερισμό των μεταναστευτικών ευθυνών στα κράτη μέλη. Τα σύνορα της Ελλάδος είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη χώρα σαν καλό πελάτη οπλικών συστημάτων αλλά πρέπει να αναλάβει η ίδια το κόστος της αμυντικής και αποτρεπτικής συνοριακής πολιτικής.

Η ανάπτυξη της περιφέρειας

Την εξαετία 2014-2020 θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τους πόρους του νέου ΕΣΠΑ όχι μόνο προσθέτοντας ευκαιριακά νέες θέσεις εργασίας αλλά δημιουργώντας προστιθέμενη αξία σε ό,τι παράγει η χώρα. Σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσουν οι περιφέρειες της χώρας καθώς θα διαχειρίζονται τα περισσότερα κονδύλια. Θα πρέπει να αποφύγουμε τις «λύσεις της τελευταίας στιγμής» και θα πρέπει να εκπονήσουμε μια εθνικά μελετημένη περιφερειακή στρατηγική. Οι πόροι, περίπου €15 δις, θα πρέπει να μετασχηματίσουν τις τοπικές οικονομίες εστιάζοντας σε μια ανάπτυξη βασισμένη στη γνώση, στη καινοτομία και στα δυνατά σημεία της κάθε περιοχής. Παράλληλα θα πρέπει να εξασφαλίσουμε διαφάνεια και δημοκρατικό έλεγχο έτσι ώστε να εμπλακούν οι υγιείς δημιουργικές δυνάμεις κάθε τόπου και όχι οι παρασιτικοί μηχανισμοί. Η χώρα σήμερα βρίσκεται ήδη έναν χρόνο πίσω, γιατί οι γραφειοκρατικές δομές των υπουργείων κινούνται με απελπιστικά αργούς ρυθμούς.

Ο τουρισμός

Ο ελληνικός τουρισμός ανθίσταται στην κρίση. Οι ελληνικές επιχειρήσεις σε πολλές περιπτώσεις καινοτομούν και δίνουν τη μάχη της ποιότητας με επιτυχία. Πρέπει να στηρίξουμε τις ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις στο ευρωκοινοβούλιο αξιώνοντας την απογραφειοκρατικοποίηση της visa Shengen για τουριστικούς λόγους που αποτελεί σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα για την επίσκεψη στην Ελλάδα πολιτών από τρίτες χώρες.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του σύγχρονου πολιτισμού και της παγκόσμιας οικονομίας αλλά και το μόνο, παρά τα προβλήματα, επιτυχημένο παράδειγμα διακρατικής συνεργασίας. Την ίδια στιγμή είναι μια ήπειρος που γερνά και είναι αμφίβολο εάν και πώς θα μπορέσει να κρατήσει μακροπρόθεσμα τον ηγετικό της ρόλο. Το διεθνές περιβάλλον παραμένει ρευστό και αβέβαιο, νέοι παίκτες αναδύονται και παλιοί γνώριμοι αλλάζουν την τακτική τους. Πολλές φορές, όπως στην περίπτωση της ουκρανικής κρίσης, η ΕΕ εμφανίζεται αμήχανη και διστακτική, προχωρώντας σε καθυστερημένες και φτωχά μελετημένες κινήσεις ή παραμένοντας θεατής των εξελίξεων.

Υπάρχει μία σειρά από θέματα τα οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί, καθώς και ένα ευρύ πεδίο στο οποίο μπορεί να δραστηριοποιηθεί ως οικονομική, δημοκρατική και πολιτισμική δύναμη.

Το Ποτάμι δίνοντας στη δημοσιότητα το ευρωπαϊκό πρόγραμμά του σας ζητάει να συμμετέχετε στις Ευρωεκλογές και να υπερασπιστείτε τη δυναμική παρουσία της Ελλάδας στην νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Στις Ευρωεκλογές του 2009 ψήφισε στην Ελλάδα μόνο το 52%. Το 1989 το ποσοστό ήταν 80%. Μικρή ήταν η συμμετοχή και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες: Το 2009 ο μέσος όρος συμμετοχής στην ΕΕ ήταν 43%.

Σε αυτές τις εκλογές η συμμετοχή πρέπει να ξεπεράσει κάθε πρόβλεψη. Το κομματικό κατεστημένο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη βολεύεται με την μικρή συμμετοχή κάνοντας ουσιαστικά την πολιτική υπόθεση μιας μειοψηφίας.

Ελπίζουμε ότι σύντομα όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που διεκδικούν ψήφο στις Ευρωεκλογές θα δημοσιεύσουν τις δικές τους θέσεις για την Ευρώπη, έτσι ώστε οι πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες γνωρίζοντας τι ακριβώς ψηφίζουν.

Εμείς τολμήσαμε και βγήκαμε δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο σπάζοντας την παράδοση που θέλει την πολιτική να είναι προνόμιο των επαγγελματιών της πολιτικής.

Ως ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη επιδιώκουμε την αναδιάταξη του τελματωμένου πολιτικού σκηνικού της κρίσης μέσα από την ανάδειξη νέων προσώπων και νέων λύσεων.

Οι θέσεις μας σήμερα και οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές που θα ανακοινώσουμε τις επόμενες μέρες, σηματοδοτούν τη ρήξη με ένα πολιτικό παρελθόν που πληρώσαμε και πληρώνουμε ακριβά.

Σας ζητάμε να έρθετε μαζί μας. Να προχωρήσουμε μαζί.

 ΠΗΓΗ Το Ποντίκι

read more