Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οι νεο-άστεγοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2014

Έρευνα-εφιάλτης της ΕΛΣΤΑΤ: 3,9 εκατ. πολίτες σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού


Το «success story» της κυβέρνησης Σαμαρά συνεχίζεται, δυστυχώς, με τραγικές επιπτώσεις για τους Έλληνες, καθώς αυξήθηκε στο 35,7% από 34,6% ένα χρόνο πριν το ποσοστό των πολιτών που ζουν υπό τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2013 (κατάσταση το 2012), σε αυτή την κατηγορία ανήκουν 3.903.800 πολίτες έναντι 3.795.100 ένα χρόνο πριν.Η επίδοση είναι η δεύτερη χειρότερη πανευρωπαϊκά μετά την Βουλγαρία (48%) και με την Κύπρο να έχει ποσοστό πολιτών σε κίνδυνο φτώχεια μόνο στο 14,7%.
Το 20% των πλουσιότερων Ελλήνων, έχει 6,6 φορές υψηλότερο εισόδημα από το 20% των φτωχότερων συμπολιτών, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Το πρόβλημα της ανισότητας παρέμεινε αμετάβλητο το 2013, αλλά και το μεγαλύτερο πανευρωπαϊκά μαζί με αυτό της Βουλγαρίας.Έπονται με χάσμα φτωχών πλουσίων 6,3 η Λετονία και η Ισπανία, ενώ στη Νορβηγία η ανισότητα είναι μόνο 3,3. Το… κατώφλι της φτώχειας διαμορφώθηκε σε ετήσιο εισόδημα 5.023 ευρώ για άγαμο και σε 10.547 ευρώ για τετραμελή οικογένεια.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, το 23,1% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας. Ο λόγος για 892.763 νοικοκυριά με 2,5 εκατ. μέλη. Στις μονογονεϊκές η φτώχεια φτάνει στο 37%, ενώ τα παιδιά που ζουν σε φτωχιές οικογένειες ανέρχονται στο 28,8% του συνόλου.
Από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοινώθηκαν οι δείκτες συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού της Χώρας που προκύπτουν από τα στοιχεία της δειγματοληπτικής Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, έτους 2013.
Α. Βασικές διαπιστώσεις
Από τη μελέτη των δεικτών για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού της Χώρας προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές μίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.
• Κατά τη διάρκεια των 4 τελευταίων ετών (2010-2013), υπάρχει αύξηση της υλικής στέρησης (δηλαδή αύξηση του πληθυσμού που, λόγω οικονομικών δυσκολιών, στερείται τεσσάρων τουλάχιστον βασικών αγαθών και υπηρεσιών από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω).
Η αύξηση αυτή είναι μεγαλύτερη στα άτομα ηλικίας έως 64 ετών, από ότι στα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω. Πιο συγκεκριμένα, το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις (4) από τις εννέα (9), συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης ανέρχεται σε 20,3% το 2013, ενώ το ποσοστό αυτό ήταν 19,5% το 2012, 15,2 % το 2011, και 11,6% το 2010.
Β. Αποτελέσματα
• Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης είναι :
■ 23,3% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών.
■ 35,2% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
■ 21,6% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 64 ετών.
■ 9,4% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
■ 13,7% του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω.
■ 15,0% γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω.
■ 12,1% άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω.
• Ο μέσος όρος αγαθών και υπηρεσιών που στερείται το σύνολο των νοικοκυριών, από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης, εκτιμάται σε 3,9.
• Τα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικών ανέσεων, στην κύρια κατοικία κατατάσσονται, κατά καθεστώς ιδιοκτησίας, ως εξής:
■ 3,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία με οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
■ 6,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
■ 9,9% σε ενοικιασμένη κατοικία
■9,6% σε παραχωρημένη δωρεάν κατοικία
• Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται σε 27,3% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 22,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και σε 42,0% για τον φτωχό πληθυσμό.
• Τα νοικοκυριά που δηλώνουν ότι επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται σε 36,9% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 19,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 93,1% για τον φτωχό πληθυσμό.
• Το 41,5% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 4,7%.
• Το 79,1% του φτωχού πληθυσμού και το 39,1% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 550 ευρώ.
• Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή προβλήματα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 26,6% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ποσοστό 19,4% του ίδιου πληθυσμού αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.
• Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανσηανέρχεται σε 29,4%, ενώ είναι 48,6% για το φτωχό πληθυσμό και 24,3% για το μη φτωχό πληθυσμό.
• Το 37,4% του μη φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης4, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσμό εκτιμάται σε 60,3%.
• Το 36,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.
• Το 57,9% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών εγκαίρως , όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.
• Το 59,0% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.
• Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της Χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.784 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.428 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 1.879 ευρώ.
Το 22,8% του φτωχού πληθυσμού, το 9,0% του μη φτωχού πληθυσμού και το 11,9% του συνολικού πληθυσμού δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 18,1% των φτωχών νοικοκυριών, το 9,4% των μη φτωχών και το 11,3% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και το χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.
πηγη
read more

Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014

Κανιβαλισμός κατά των νέων

Κανιβαλισμός κατά των νέων

Αρκετό καιρό πριν από τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και ενώ η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή και η παραοικονομία κατείχαν ήδη όλα τα πανευρωπαϊκά ρεκόρ, οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν αρχίσει να θυσιάζουν τις νέες γενιές, συμμαχώντας με τους «παλιούς» εργαζομένους και τους ήδη συνταξιούχους.


Πρώτα με τα κατά καιρούς «σχέδια διάσωσης» του ασφαλιστικού συστήματος, σύμφωνα με τα οποία οι νεότεροι εργαζόμενοι θα έπαιρναν όλο και πιο αργά, σε μεγαλύτερες ηλικίες, και όλο και πιο μικρές κύριες και επικουρικές συντάξεις. 

Μετά ήρθε η ώρα των προσλήψεων φτηνών νέων «απασχολήσιμων» από τα παράθυρα σε Δημόσιο, ευρύτερο δημόσιο τομέα, στις λεγόμενες, τότε, ΔΕΚΟ και τις κρατικές τράπεζες, με τα προγράμματα «ειδικών συμβάσεων έργου», τα περίφημα stage κ.λπ., με περιορισμένα προφανώς ασφαλιστικά δικαιώματα.

Αργότερα, με αλλεπάλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις επεκτάθηκαν παντού, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι φτηνές «ελαστικές μορφές απασχόλησης», η διάδοση των ενοικιαζόμενων εργαζομένων, του outsourcing, των δήθεν ελεύθερων επαγγελματιών με το Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών (οι οποίοι, αν και παρέχουν εξαρτημένη εργασία στον ίδιο εργοδότη, πρέπει να ασφαλίζονται και να πληρώνουν μόνοι τους ΤΕΒΕ-ΟΑΕΕ, τους φόρους κ.ο.κ.).

Επρόκειτο για μια άθλια και κουτοπόνηρη πολιτική, με την οποία οι μεν κυβερνήσεις δεν πλήρωναν, ως όφειλαν και οφείλουν με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος που οι ίδιες διόγκωναν με γεωμετρική πρόοδο χρόνο με τον χρόνο, οι δε εργοδότες, που δεν πλήρωναν και αυτοί στα Ταμεία (ενώ αντιθέτως εξασφάλιζαν διαρκώς νέες ρυθμίσεις και διακανονισμούς δήθεν εξόφλησης) αύξαναν τα κέρδη τους καθώς είχαν απεριόριστες ευκαιρίες να βρίσκουν άφθονους και φτηνούς νέους εργαζομένους χωρίς δικαιώματα.

Σε όλη αυτή την άδικη και αδιέξοδη εξέλιξη στην αγορά εργασίας σε βάρος των νέων (που οδήγησε σε παγκόσμια πλέον νέα ρεκόρ ανεργίας και φτώχειας), οι μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενοι και οι ήδη συνταξιούχοι έκαναν ότι δεν έβλεπαν τίποτα, εφόσον οι ίδιοι κουτσά-στραβά -έστω και προσωρινά, έστω για κάνα δυο χρόνια ακόμα- συντηρούσαν για τον εαυτό τους ένα ικανοποιητικό επίπεδο αμοιβών, υγειονομικών παροχών και συντάξεων.

Αν και η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 δεν είναι και τόσο μακριά και τα διαρκή αδιέξοδα των μνημονίων πολλαπλασιάζονται, στην Ελλάδα συνεχίζουμε δυστυχώς να δοξάζουμε το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» και τις τζάμπα μαγκιές, ακόμα κι αν πρόκειται να στείλουμε τα παιδιά μας μετανάστες και δούλους ή αν η «πατρίς κινδυνεύει», φτηνό κρέας για τα κανόνια των δανειστών.

ΥΓ. Αφορμή για το κείμενο στάθηκε η ρήση συνταξιούχου συνδικαλιστή που θέλει να περιορίσει την είσοδο νέων εργαζομένων στον «κλάδο του» ώστε να μην… επιβαρύνουν το ήδη προβληματικό ασφαλιστικό «Ταμείο του».


Πηγή:
Δημήτρης Τρίμης για την Εφημερίδα των Συντακτών

read more

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Κρίση: Πώς αντιμετωπίζουμε το άγχος για τα χρέη και την ανεργία;

Κρίση: Πώς αντιμετωπίζουμε το άγχος για τα χρέη και την ανεργία;
Κρίση: Πώς αντιμετωπίζουμε το άγχος για τα χρέη και την ανεργία;
Γράφει η Κατερίνα Βαλαβανίδη, ψυχολόγος -μέλος της ψυχοδυναμικής ομάδας ‘Αντίκρισμα’
Όλοι μας πιστεύω ,ως επαγγελματίες στην ψυχική υγεία, ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με ασθενείς που κινδυνεύουν να χάσουν ή έχουν ήδη χάσει την δουλειά τους, το σπίτι τους και τις οικονομίες τους. Ακόμα και αν δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος όμως, όλοι μας ζούμε υπό ένα καθεστώς οικονομικής απειλής η οποία έχει τεράστιες κοινωνικές και ψυχολογικές προεκτάσεις. Ακόμα και αν έχουμε παρόμοια βιώματα με τους ασθενείς μας, και συνδεόμαστε μαζί τους με αυτόν τον τρόπο, η ψυχοθεραπευτική μας ιδιότητα μας αναγκάζει αλλά και μας βοηθά να διαφοροποιούμαστε από αυτούς για να μπορούμε να διατηρήσουμε την αντικειμενικότητά μας και να μπορέσουμε να τους ακούσουμε και να τους βοηθήσουμε με ενσυναίσθηση μεν, χωρίς προκαταλήψεις δε.
Στην εποχή που ζούμε, όπου όλοι λίγο πολύ έχουμε υποστεί τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης πολλές φορές είναι δύσκολο να μην νοιώσουμε ότι βράζουμε στο ίδιο καζάνι με τους ασθενείς μας όταν και εμείς οι ίδιοι μπορεί να κινδυνεύουμε να χάσουμε την επαγγελματική μας ασφάλεια ανά πάσα στιγμή. Βιώνουμε έναν συλλογικό τραυματισμό.
Φυσικά αυτό που παίζει ρόλο είναι το πώς νοηματοδοτείται η έλλειψη χρημάτων και η απώλεια από τον καθένα. Το βίωμα αυτό και οι επιπτώσεις του φιλτράρονται και καθορίζονται μέσα από την ψυχική δομή και τις εμπειρίες του κάθε ανθρώπου . Για πολλούς η κρίση δεν βιώνεται μόνο ως οικονομική αλλά και ως μια κρίση κατά την οποία χάνεται η πίστη στο κράτος-μητέρα στο οποίο στηριζόμασταν αλλά και  στον τρόπο που ζούσαμε ως τώρα και που κατανοούσαμε τον κόσμο . Γενικά, το χρήμα εκπροσωπεί την ασφάλεια, την κοινωνική κατάσταση και τις ανέσεις. Η οικονομική κρίση της Ελλάδας, μας έδειξε επίσης πόσο συνδέεται με την "αξιοπρέπεια". Η φτώχεια, ή μάλλον η οικονομική εξαθλίωση, βιώνονται ως μια αποτυχία, μία προσωπική ανικανότητα η οποία αγγίζει τότε την ενοχή και την ντροπή.
Διαβάστε τη συνέχεια στο boro.gr
read more

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Οι νέες τεχνικές εκμετάλλευσης των αποικιών

Mexico-pobreza ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΣ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, νεοφιλελε, Neofileleftheros, neoliberal
Οι νέες τεχνικές εκμετάλλευσης των αποικιών
Μας καλούν να γίνουμε ανταγωνιστικοί.
Ποιό είναι το κριτήριο της ανταγωνιστικότητάς μας;

Ας πούμε ότι πρέπει να παράξουμε αραβόσιτο σε χαμηλότερη τιμή από το καλαμπόκι των ΗΠΑ.
Τι κάνουμε γι’ αυτό;
Μειώνουμε το κόστος εργασίας, εξανεμίζοντας κυριολεκτικά τους μισθούς ή το κέρδος των παραγωγών(αγροτών).
Παρά ταύτα, το ελληνικό καλαμπόκι παραμένει πιο ακριβό από το αμερικάνικο, γιατί η αμερικανική βιομηχανία αραβοσίτου ευνοείται από κρατικές επιδοτήσεις έτσι ώστε να μπορεί να πουλά το καλαμπόκι σε τιμές χαμηλότερες ακόμα και από το κόστος παραγωγής.
Ασφαλώς ένα μεγάλο θέμα είναι και το πανάκριβο ευρώ, αλλά όπως βλέπουμε δεν είναι μόνο αυτό αλλά και οι κρατικές πολιτικές από αυτούς που ομνύουν στο νεοφιλελευθερισμό και στην μη παρέμβαση του κράτους, όταν πρόκειται για τους άλλους, όταν οι τελευταίοι επιχειρούν να προστατευθούν από ανάλογες επιθέσεις με δασμολογικά αναχώματα (δες εν προκειμένω τις χώρες της Αφρικής που αγοράζουν καλαμπόκι από τις ΗΠΑ γιατί το δικό τους είναι πιο ακριβό, καθώς είναι λιγότερο αποδοτικό και μη επιδοτούμενο!).
Τα εμπόδια των δασμών καταρρίπτονται από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, που επιδεικνύουν ως μέγιστο ιδεολογικό επιχείρημα το νεοφιλελεύθερο «ευαγγέλιο» του κάθε Χάγιεκ.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Οι αγρότες της Αφρικής αλλά και της Ελλάδας βάζουν λουκέτο, αφού δεν μπορούν να καλύψουν ούτε το κόστος παραγωγής.
Έτσι ακόμα και μήλα, πορτοκάλια ή λεμόνια θα τα εισάγουμε στην Ελλάδα από τη νότια Αμερική.
Ποιος ωφελείται απ’ όλα αυτά;
Οι μεγάλες αγροτικές βιομηχανίες και οι εγχώριοι μεσάζοντες-έμποροι. Αλλά αν αυτό συμβαίνει στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας, τη χαριστική βολή θα τη δώσει η κερδοσκοπία επί των τιμών των προϊόντων στα διεθνή χρηματιστήρια, όπου γίνεται η διαπραγμάτευση συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης.
Έτσι, αφού καταστράφηκε η εγχώρια παραγωγή, η τιμή του εισαγόμενου καλαμποκιού θα είναι τόσο μεγάλη ώστε να είναι απαγορευτική η αγορά του από τον πληθυσμό που θα υποσιτίζεται, αλλά και το κράτος που θα πτωχεύει.
Αφού τα πράγματα φτάσουν σ’ αυτό το σημείο, θα έρθουν και θα μας πουν «ίσως έχετε ακόμη μία ευκαιρία. Έχετε ένα σωρό πρώτες ύλες, όπως πετρέλαιο, αέριο… Και όπως γνωρίζετε και οι ίδιοι, δεν έχετε την τεχνογνωσία ούτε τα οικονομικά μέσα για να αξιοποιήσετε τον ορυκτό σας πλούτο. Εμείς όμως ξέρουμε μερικούς εξαιρετικούς διεθνείς ομίλους που θα ήταν πρόθυμοι… Σας προτείνουμε λοιπόν να χορηγήσετε στις εταιρείες αυτές την άδεια εκμετάλλευσης για τις επόμενες δεκαετίες, εσείς θα πάρετε κάτι ψίχουλα από όλο αυτόν τον πλούτο και με τα ψιχουλάκια αυτά θα μπορέσετε να συνεχίσετε να μας αποπληρώνετε το χρέος…»! Αυτά γράφει ο Dirk Muller στο βιβλίο του «Σύγκρουση».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το μερίδιο που ζητάει η Ελλάδα από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου ανέρχεται μόνο στο 20% της παραγωγής, δηλαδή ψίχουλα, όταν οι γειτονικές χώρες λαμβάνουν το 50%!
Τι λέει, λοιπόν, ο Μίλλερ; Ότι είναι βλακώδες να ζητούν οι συμπατριώτες του την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη, όταν υπάρχει τόσος πλούτος που μπορεί να αξιοποιηθεί. Ο συγγραφέας, μάλιστα, αναφέρεται στην ολέθρια τεχνική του «φράκινγκ», της νέας, ολέθριας τεχνικής που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ για να εξορύξουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Το «φράκινγκ» είναι μία μέθοδος εξόρυξης με τη χρήση ενός πεπιεσμένου μείγματος χαλαζιακής άμμου, νερού και χημικών. Με το μείγμα αυτό που διοχετεύεται σε μεγάλο βάθος, τα πετρώματα διασπώνται βίαια(πρόκειται για ένα είδος φουρνέλου στα έγκατα της γης) και το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο απελευθερώνονται. Η χρήση των χημικών καθιστά τη μέθοδο καταστροφική για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία. Αν αυτή εφαρμοστεί στη Μεσόγειο, αυτή θα γίνει μία νεκρή θάλασσα.
Η θάλασσα-μήτρα τόσων πολιτισμών δεν θα υπάρχει πια. Οι ΗΠΑ βέβαια και η βιομηχανία της έχουν ωφεληθεί από το φθηνό κόστος της ενέργειας. Ήδη, όπως πολλές επιχειρήσεις φεύγουν από την Ελλάδα προς την Βουλγαρία, ομοίως πολλές βιομηχανίες έχουν μετακομίσει από την Ευρώπη για τις ΗΠΑ ή την Ασία.
Τι θέλουν, λοιπόν, από την Ελλάδα; Να γίνει ένα Μπούχενβαλντ καταναγκαστικής εργασίας για τους Έλληνες και μία πηγή πάμφθηνης ενέργειας(φυσικό αέριο, πετρέλαιο) για τους βορειο-ευρωπαίους, πρωτίστως τους Γερμανούς. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται η υπακοή και η συνεργασίας της εγχώριας μεγαλοαστικής τάξης καθώς και η στρατιωτικοποίηση (τύπου Μπίσμαρκ) της κοινωνίας…
read more

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2013

Μπλοκάρισμα του νου φέρνει η κρίση. Του Νίκου Σιδέρη*

Μπλοκάρισμα του νου φέρνει η κρίση

Ένα πένθιμο μούδιασμα ορίζει το ψυχολογικό στίγμα της κρίσης. Η πένθιμη χροιά οφείλεται στις πολλαπλές απώλειες που βιώνουν οι άνθρωποι: Χάνουν υλικές απολαβές. Χάνουν το σύμπλεγμα διασκεδαστικής αυταπάτης που καλλιεργούσε ο καταναλωτικός ναρκισσισμός, δηλαδή φαντασιακές ευχαριστήσεις. Χάνουν την εμπιστοσύνη τους στον κόσμο, στον άλλον και σε ό,τι καλό κι αγαπητό έβλεπαν στον εαυτό τους. 


Η απώλεια τόσο της υλικής κατάστασης όσο και της ηδονικής αυταπάτης προκαλεί ένα βίαιο πένθος. Ωστόσο, η δεσπόζουσα ψυχολογική ιδιαιτερότητα της παρούσας κρίσης αντιστοιχεί στο μούδιασμα της σκέψης, του λόγου και της πράξης, που ορίζει τη στάση των ανθρώπων, ιδιαίτερα όσων πλήττονται εξοντωτικά από την κρίση.


Ο κύριος ψυχοδιανοητικός μηχανισμός του μουδιάσματος ονομάζεται «διπλός δεσμός». Αντιστοιχεί στην εμπλοκή της σκέψης, που προκύπτει όταν οι άνθρωποι γίνονται στόχος παράδοξων μηνυμάτων που αλληλοακυρώνονται, χωρίς να επιτρέπεται να σκεφτείς σχετικά μ’ αυτό το παράδοξο. Στην Ελλάδα της κρίσης, αυτή η επικοινωνιακή μηχανή παραγωγής διανοητικής εμπλοκής συνίσταται στο εξής σύμπλεγμα: Ενα πρώτο μήνυμα λέει «Αν αντισταθείς, χάθηκες» (=πτώχευση, καταστροφή…). Ενα δεύτερο μήνυμα λέει «Αν υποκύψεις, χάθηκες» (=ανεργία, φτώχεια, μιζέρια, απόγνωση…). Κι ένα τρίτο απαγορεύει τη σκέψη, εφ΄ όσον «Είναι μονόδρομος» γιατί «Το είπε η τρόικα». Με απλά λόγια: Αν πεις ναι, χάθηκες. Αν πεις όχι, χάθηκες. Και απαγορεύεται να σκεφτείς και να σχολιάσεις αυτό το παράδοξο κλουβί της σκέψης.


Η παρατεταμένη εμβάπτιση των ψυχών σ’ αυτό το παράδοξο περιβάλλον επικοινωνίας τελικά εσωτερικεύεται και λειτουργεί ως φίλτρο/κώδικας ανάγνωσης και αναπαράστασης της πραγματικότητας, ανεξάρτητα από την άμεση παρουσία όλων των προηγούμενων συστατικών: Εδώ οφείλεται και η κοινή αίσθηση ότι «οι άνθρωποι είναι τρελαμένοι / τα ‘χουν παίξει/είναι ζαλισμένοι» κ.τ.ό.


Ο διπλός δεσμός, ως ακραίο υπόδειγμα παράδοξης επικοινωνίας και επίθεσης στους ίδιους τους μηχανισμούς της σκέψης, δεν παράγει μόνο αίσθηση παραφροσύνης των πνευμάτων και των πραγμάτων. Αλλά και υπονόμευση, εμπλοκή και αδρανοποίηση της ικανότητας των ανθρώπων να σκέφτονται –και, κατά μείζονα λόγο, να σκέφτονται νηφάλια και ορθολογικά. Προφανώς, μια τέτοια επικοινωνιακή καταιγίδα, μέσα από το μούδιασμα που παράγει, καλλιεργεί ψυχολογία νεο-ραγιαδισμού και καθιστά ανέφικτη τη συγκροτημένη αντίσταση και κινητοποίηση, ακόμη και εκείνων που πλήττονται βαρύτατα.


Το επικοινωνιακό περιβάλλον του διπλού δεσμού διαμορφώθηκε στα χρόνια της πολιτικής διαχείρισης του Μνημονίου και κορυφώθηκε στις εκλογές του 2012. Τότε απογειώθηκε πολιτικά και εκλογικά και η «Χρυσή Αυγή», η οποία ακριβώς προβάλλει και ασκεί την άρνηση της σκέψης – δηλαδή, το πυρηνικό παράγωγο του διπλού δεσμού. Επειδή η νύχτα της σκέψης απολήγει σε Χρυσή Αυγή. Ενώ ταυτόχρονα παρέχει διέξοδο στην αδιαμεσολάβητη από τη σκέψη οργή και εκδίκηση με προσφυγή στη δαιμονοποίηση του άλλου (ρατσισμός = ανθρωποφαγικός εθνικισμός) και στην ωμή δύναμη. Που παράγει όχι απλώς εργαλειακή χρήση, αλλά απόλαυση της βίας, συνηχώντας με βαθύτατα ρεύματα σαδισμού και καταστροφικότητας που ενυπάρχουν στον ανθρώπινο ψυχισμό – και, όταν καταλυθεί η πλαισίωσή τους και η αναχαίτισή τους από τη σκέψη και τον πολιτισμό, οδηγούν εδώ που οδήγησαν.


Παράλληλα, το μούδιασμα ερμηνεύει και την πολιτική και δημοσκοπική λίμναση της απήχησης της αντιπολίτευσης, που παραμένει «ακατανόητη» με όρους οικονομίστικης ανάλυσης, αλλά και κάθε πολιτικής ανάλυσης από την οποία λείπουν πρόσφορα εννοιολογικά εργαλεία, όπως ο διπλός δεσμός. Και τα ισχυρότερα επιχειρήματα πάνε χαμένα όταν συναντούν μυαλά μπλοκαρισμένα, ανίκανα να σκεφτούν. Οσο λοιπόν η αντιπολίτευση δεν ασχολείται με την αποδόμηση του διπλού δεσμού, παραβλέποντας την εμπλοκή των ψυχών, οι άνθρωποι θα παραμένουν μουδιασμένοι και πολιτικά καθηλωμένοι.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Νίκος Σιδέρης*

* Ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και συγγραφέας. Στο βιβλίο του «Μιλώ για την κρίση με το παιδί» (Μεταίχμιο 2013) αναλύεται διεξοδικά η Πολιτική Ψυχολογία της κρίσης και ο μηχανισμός του διπλού δεσμού.

ΠΗΓΗ
Από την  Εφημερίδα των Συντακτών

read more

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013

43 εκατ. πολίτες «πρωταγωνιστές» στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση

 43 εκατ. πολίτες «πρωταγωνιστές» στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση
Την ίδια ώρα που 120 εκατ. πολίτες στην Ευρώπη είναι στα πρόθυρα της φτώχειας - Στην Ελλάδα το ποσοστό φτάνει στο 31%
Σ'αυτό το συμπέρασμα κατέληξε τόσο ο Ερυθρός Σταυρός όσο και το Eurostat. Πιο συγκεκριμένα, ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου Μπεκέλε Γκελέτα, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι 120 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη είναι στα πρόθυρα της φτώχειας.
Τα κριτήρια τα οποία αναφέρει η Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το χαμηλό εισόδημα, η στέρηση στοιχειωδών μέσων διαβίωσης και η υψηλή ανεργία.
Είναι ακόμα χαρακτηριστικό ότι από τις πέντε περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ τη δεκαετία 2000-2010, οι τέσσερις βρίσκονται στην Ελλάδα. Πρόκειται για την Καστοριά, την Ημαθία, τη Κορινθία και τη Βοιωτία.
Από την άλλη πλευρά, η αναφορά του Ερυθρού Σταυρού κάνει λόγο για 43 εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες χωρίς επαρκή ποσότητα φαγητού. Αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι, ο Ερυθρός Σταυρός βοηθά επισιτιστικά 3,5 εκατ. ανθρώπους, 75% περισσότερους σε σχέση με πριν από τρία χρόνια.
Τέλος, να υπογραμμίζουμε ότι η Βουλγαρία με ποσοστό 49,1% και η Ρουμανία με ποσοστό που εκτιμάτε σε 40,3%, είναι με διαφορά οι χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας.

Read more:
read more

Σάββατο 27 Ιουλίου 2013

We are anonymous (στην οδό Ακομινάτου / it’s a boy)

We are anonymous (στην οδό Ακομινάτου / it’s a boy)

Έφυγε από τη ζωή ένας άστεγος, ο οποίος εντοπίστηκε νεκρός σε ακατοίκητο κτίσμα στην οδό Λιοσίων από τους άνδρες της Πυροσβεστικής ύστερα από κατάσβεση πυρκαγιάς. Η φωτιά εκδηλώθηκε στο ισόγειο κτίσμα της οδού Λιοσίων για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, λίγο πριν τις 21:00 την Κυριακή. Λόγω της πυρκαγιάς τμήμα της σκεπής του κτίσματος κατέρρευσε. Στο σημείο επιχειρούσαν μέχρι τα ξημερώματα τρία οχήματα με 8 πυροσβέστες.

Διάβασα την είδηση χθες, στα γρήγορα· ίσως κοντά στο σπίτι μου, σκέφτηκα. Αργότερα, όταν δειπνούσα μαζί με το Χ., μου είπε για τη φωτιά. Είχε δει, βράδυ Κυριακής, έξω από το καμένο κτίριο της οδού Ακομινάτου, στην έξοδό της προς τη Λιοσίων, το πυροσβεστικό και την αστυνομία την ώρα που μαζί με κάποιον φίλο ερχόταν να με βρει στην κοντινή πλατεία του Αγίου Παύλου, να κάτσουμε λίγο. Στο ένα λεπτό που χρειάστηκαν για να φτάσουν στην πλατεία, ξέχασαν το περιστατικό, δεν το συζήτησαν μαζί μου. Δεν φαντάστηκα ότι είχε καεί άνθρωπος, μου είπε.

Κάποιες φορές τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στο σπίτι του Χ., κόβοντας από στενό της Θράκης η οποία συναντά Λιοσίων και Ακομινάτου στο σημείο της φωτιάς, είχα δει ένα junkie να τρυπιέται στο πεζοδρόμιο, κρυμμένο από τα παρκαρισμένα αμάξια. Πιθανόν να ήταν αυτός. Ίσως χαρτιά ή ταυτότητα σώθηκαν, παρά την κατάρρευση της στέγης. Ίσως κράτησαν δείγμα DNA, για την περίπτωση που ενδιαφερθεί κάποιος συγγενής.

Λίγα μέτρα πιο κάτω η κεντρική υπηρεσία του Δήμου της Αθήνας – Μίσιγκαν.

23 του Ιούλη και Τρίτη, σήμερα. Μέρα της επιστροφής της Δημοκρατίας. Όλη η πολιτεία γιορτάζει.

We are anonymous (στην οδό Ακομινάτου / it’s a boy)

------------------


The Duchess of Cambridge has given birth to a baby boy, Kensington Palace has announced. The baby was delivered at 16:24 BST at St Mary’s Hospital in Paddington, west London, weighing 8lb 6oz.

------------------

Σοκ και δέος στην ελληνική κοινωνία προκαλεί η είδηση της αυτοκτονίας, το πρωί της Πέμπτης, ενός 60χρονου που πήρε μαζί του στο θάνατο και την 90χρονη μητέρα του, στο κέντρο της Αθήνας! Όλα συνέβησαν ακαριαία γύρω στις 8 το πρωί στην περιοχή του Μεταξουργείου, στην οδό Ακομινάτου.

-----------------


Κοίταξα στα μάτια σου και είδα
την παλιά μου αγάπη την Φαρίντα,
μεθυσμένα λόγια του Σαββάτου
μεσημέρι στην Ακομινάτου.
Μόνος μου έφτασα στο τέλος, 
νόμος παλιός στα σπίτια αυτά.
Τότε βραχνά είπε η πατρώνα
"ποιος είναι ο επόμενος, παιδιά;".


We are anonymous (στην οδό Ακομινάτου / it’s a boy)

Του Θωμά Ξωμερίτη

read more

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Προσοχή με τα ακίνητα, είναι κομμάτι της ψυχής του Έλληνα…


Αυτό που συμβαίνει με τη φορολόγηση των ακινήτων ξεπερνάει ακόμα και τη πιο νοσηρή φαντασία. Ουδεμία οικονομική ή άλλη λογική έχει.

Οι ιδιοκτήτες ακινήτων τιμωρούνται πλέον, με σαδιστικό τρόπο, επειδή είχαν την… έμπνευση να «βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Και ήταν απολύτως κατανοητή αυτή η σφοδρή επιθυμία καθ΄ ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού γνώρισε την προσφυγιά, τον ξεριζωμό και την ξενητειά. Ήθελε να ριζώσει κάπου. Να αποκτήσει ένα χώρο δικό του. Από γενιά σε γενιά μεταλαμπαδεύτηκε αυτή η επιθυμία και φτάσαμε να έχουμε το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη.

Προσοχή, δεν αναφέρομαι στους νεόπλουτους, αλλά στην πρώτη κατοικία ενός μεσαίου νοικοκυριού, που αποτελεί και τη συντριπτική πλειοψηφία των ιδιοκτησιών.

Αυτή, λοιπόν, η πρώτη κατοικία βομβαρδίζεται ανηλεώς με φόρους. Σε λίγο θα είναι πλέον αβάσταχτο να έχεις δικό σου σπίτι και στην καλύτερη περίπτωση θα κληθείς να το πληρώσεις δυο φορές. Μια φορά όταν το απέκτησες και τη δεύτερη στο …κράτος!

Πολλά νοικοκυριά, που απέκτησαν το σπίτι τους με δάνεια, ζορίζονται τα τελευταία χρόνια όχι κατ’ ανάγκην από δική τους ευθύνη. Άνθρωποι που δεν είχαν συνηθίσει να είναι ασυνεπείς, η ανάγκη τους οδήγησε να γίνουν.

Αυτούς, λοιπόν, τους ανθρώπους δεν τους…εκτελείς. Προσπαθείς να τους βοηθήσεις να σταθούν στα πόδια τους και να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Αυτή είναι η αποστολή μιας οργανωμένης πολιτείας.

Υπό τις πιέσεις της τρόϊκας, μαθαίνω, επίκειται η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία.

Μάλιστα, κάποιοι κουφιοκεφαλάκηδες του Υπουργείου Οικονομικών (οι γνωστοί που θέλουν πάντα να είναι αρεστοί στ΄ αφεντικά) , ακούω, ότι σκέφτονται να …επιταχύνουν τη διαδικασία και να μην χρειάζεται καν δικαστική απόφαση για τον πλειστηριασμό! Θέλω, να ελπίζω ότι θα πρόκειται για κακόγουστο αστείο…Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται!

Όμως, πέρα από αυτό διαδραματίζεται και κάτι άλλο, περισσότερο επικίνδυνο.

Οι τράπεζες, τις οποίες ο ελληνικός λαός έσωσε, φορτώνοντας με 50 δις τους επερχομένους και τους αγέννητους, πωλούν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (κυρίως στεγαστικά) στα λεγόμενα distressed funds, τα «κοράκια» των αγορών με άλλα λόγια, σε σχεδόν εξευτελιστικές τιμές. Μέχρι το 30% της ονομαστικής τους αξίας μαθαίνω. Δηλαδή, ένα ενυπόθηκο «κόκκινο δάνειο», ύψους 100 χιλιάδων ευρώ, μπορεί να «πωληθεί» για 25-30 χιλιάδες ευρώ. Έτσι η τράπεζα βάζει κάποια μετρητά στο ταμείο της, διαγράφει το δάνειο από τον ισολογισμό της, βελτιώνει τη λογιστική της απεικόνιση και όλα καλά!

Το «κοράκι» στη συνέχεια, έρχεται στη θέση της τράπεζας και προφανώς προσδοκά να πάρει από τον δανειολήπτη το σύνολον του δανείου του! Και επειδή αυτά τα «κοράκια» δεν έχουν ούτε …θεό, ούτε πατρίδα, αντιλαμβάνεστε ό,τι δεν θα στείλουν….λουλούδια στους ιδιοκτήτες, αλλά δικαστικούς επιμελητές!

Είναι, λοιπόν, υπαρκτός ο κίνδυνος μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων να εκποιηθεί, έναντι πινακίου φακής, και χιλιάδες συμπολίτες μας, πέραν των άλλων δυσκολιών, να μην έχουν « που την κεφαλήν κλίναι». Και η περιουσία αυτή να περάσει σε …ξένα χέρια! Δεν πρόκειται για λαϊκισμό ή κινδυνολογία. Είναι το πιθανότερο σενάριο, πολύ φοβούμαι.

Έχω, κατ΄επανάληψη, επισημάνει ότι ήταν τραγικό ( για μένα ακατανόητο ακόμα και σήμερα) σφάλμα η εκποίηση της ΑΤΕ και του ΤΤ. Όχι μόνο γιατί θυσιάσαμε δυο κρατικές τράπεζες για να …σώσουμε ιδιώτες, ούτε γιατί δεκάδες χιλιάδες μικρομέτοχοι των ανωτέρω τραπεζών έχασαν τις περιουσίες τους, όσο, κυρίως, γιατί η κυβέρνηση δεν έχει πλέον στη διάθεση της έναν κρατικό πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα με το οποίο θα παρενέβαινε και θα ασκούσε πολιτική. Ξέρω, το κράτος τα έκανε μπάχαλο όπου άσκησε διοίκηση στις τράπεζες, αλλά επειδή συμβαίνουν …..ατυχήματα, δεν θα σταματήσουμε να …..οδηγούμε.

Η ΑΤΕ και το ΤΤ θα μπορούσαν να συγχωνευθούν, να αναδιαρθρωθούν και να μετεξελιχθούν σε μια ισχυρή και βιώσιμη τράπεζα. Μια τέτοια τράπεζα, θα είχε τη δυνατότητα ν’ αποκτήσει αυτά τα «κόκκινα δάνεια» και στη συνέχεια να επαναδιαπραγματευτεί με τους δανειολήπτες νέους όρους αποπληρωμής, ανάλογα με τις δυνατότητες τους. Θα ήταν πολλαπλά τα οφέλη από μια τέτοια πολιτική.

Τι μπορεί να γίνει σήμερα;

Θεωρώ ότι πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες προς δύο κατευθύνσεις.

Πρώτον, να διευκολυνθούν, ουσιαστικά, οι συνεπείς δανειολήπτες, ώστε να μην έχουμε άλλα κόκκινα δάνεια. Γιατί αν δίνονται λύσεις (οι όποιες λύσεις τέλος πάντων) μόνον για αυτούς που δεν πληρώνουν, τότε ανακύπτουν μια σειρά από προφανή ηθικά, πολιτικά και οικονομικά διλήμματα, τα οποία παρέλκει να αναφέρουμε.

Δεύτερον, η πολιτεία πρέπει να προστατέψει τους εν αδυναμία ευρισκόμενους δανειολήπτες. Αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Αφ’ ενός να σεβαστεί την έννομη τάξη που διέπει τις αναγκαστικές εκτελέσεις και αφ΄ετέρου να εξετάσει τη δυνατότητα ίδρυσης κάποιου οργανισμού που θα αναλάβει τη διαχείριση των «κόκκινων δανείων».

Ένα είναι βέβαιον, η ακίνητη περιουσία των Ελλήνων, που είναι κομμάτι της ψυχής τους, δεν πρέπει να παραδοθεί βορά στα «κοράκια»

read more

Φτωχοί, όχι Κτήνη


ftwxeia
- Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;
- Ο απαίδευτος νους.
- Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;
- Είναι ο απαίδευτος νους.
- Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;
Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο.
Ο απαίδευτος νους προσκολλάται πάντοτε στον εκάστοτε Δυνατό. Είναι μια αυτόματη, αντανακλαστική κίνηση.
Ο απαίδευτος νους δέχεται τη δωροδοκία, την εύνοια, την υπεροπτική ανοχή του Δυνατού. Μια δουλειά, λίγα χρήματα, ένα αντάλλαγμα. Θα δεχτεί να βελτιώσει πρόσκαιρα τη θέση του και θα επιτρέψει στον βασιλιά, τον κυβερνήτη, τον πρωθυπουργό να συντηρήσει το εκάστοτε διεφθαρμένο καθεστώς του.
Ο απαίδευτος νους επιτρέπει την αθλιότητα, όσο εκείνη λειτουργεί υπέρ του. Με τον καιρό θα καμαρώσει κρυφά τη δύναμη της Εξουσίας και τη βαρβαρότητα που την συντηρεί. Όταν ο Δυνατός δεν έχει πια τα μέσα- το χρήμα και την επιρροή- για να τον κρατήσει πιστό, τότε αμέσως στρέφεται στον επόμενο Δυνατό. Σβήνει ξαφνικά με απαξία τη συμμετοχή και την ανοχή του στο θλιβερό παρελθόν. Γίνεται με θρασύτητα ο πιο σκληρός πολέμιος του παλαιού κι ο πιο πιστά οργισμένος ακόλουθος του καινούριου Δυνατού. Και παράλληλα με αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξουσίας και τα σερνόμενα πλήθη του, ο απαίδευτος νους πάντοτε εντοπίζει τον αδύναμο.
Ο απαίδευτος νους συντρίβει τον αδύναμο. Ο πλούσιος τον φτωχό. Ο φτωχός τον ακόμα πιο φτωχό. Ο πιο φτωχός τον παρία. Ο παρίας τον ανέγγιχτο («the untouchables», η έσχατη κάστα στην Ινδία). Συχνά οι εξαθλιωμένοι γίνονται ακόμα πιο σκληροί απ’ τους βασανιστές τους – έτσι η Αδικία διαιωνίζεται.
Ο απαίδευτος νους πιστεύει. Ο θεός του είναι η Ισχύς. Αυτή είναι η ιερή του δύναμη. Μόνο αυτή μπορεί να αντιληφθεί. Μπορεί να περιφέρει λεκτικά έννοιες όπως η Αγάπη και η Ελευθερία, να τις περιγράφει, να τις κορνιζάρει με μεγάλα γράμματα, αλλά ποτέ δεν τις ενσωματώνει χωρίς αντάλλαγμα στη μικρή ζωή του. Μόνο μέσα στην επιφάνεια του συγκριτικού βαθμού βρίσκει νόημα. «Είμαι πιο καλός. Ο θεός μου είναι πιο καλός. Είμαι ανώτερος».
Ο απαίδευτος νους δεν ξαγρυπνά τις νύχτες. «Πώς έζησα σήμερα; Τι έκανα; Τι δεν έκανα;» «Μήπως αδίκησα κάποιον; Μήπως τον πόνεσα;». Δεν αναρωτιέται. Γιατί ο απαίδευτος νους είναι πάντοτε αδικημένος. Θιγμένος. Κι ,επομένως, πάντοτε δικαιολογημένος. Αυτός είναι ο αγαπημένος του ρόλος.
Ο απαίδευτος νους δηλώνει απερίφραστα και μεγαλόφωνα την ύπαρξη του. Είναι η παράλογη προβολή του πλούτου του, είναι η μίζερη προβολή της ατυχίας του, είναι η αλαζονική προβολή της τιμιότητάς του, της ηθικής του ανωτερότητας.
Ο απαίδευτος νους φοβάται. Φοβάται το Άγνωστο – δηλαδή τα πάντα. Δεν μπορεί να δώσει εξήγηση, δεν έχει την πνευματική ζωή που θα γαληνέψει την άγνοιά του. Κι έτσι αρχετυπικά μετατρέπει το Άγνωστο σε καλό ή κακό θεό, σε δαίμονα ή προστάτη. Τελικά φοβάται και τα δυο.
Ο απαίδευτος νους δεν διστάζει ν’ αφεθεί στα πιο βάρβαρα ένστικτά του – γιατί είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να κάνει. Η κάθε εποχή θα του δώσει συνθήματα/ επιχειρήματα για κάθε άθλιο εαυτό του.
Ο απαίδευτος νους πηγαίνει στο Σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, λαμβάνει τις πληροφορίες της εποχής του, διαβάζει, αποκτά πείρα, διδάσκει. Αλλά ποτέ δεν διδάσκεται.
Ο απαίδευτος νους ακολουθεί τυφλά την Αυθεντία του καιρού του. Συχνά ταυτίζει τον εαυτό του με την Αυθεντία.
Ο απαίδευτος νους ξέρει. Κατέχει την αλήθεια. Την Απόλυτη Αλήθεια. Δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα νεφέλωμα ιδεοληψιών, προκαταλήψεων, στερεοτύπων κι απαράβατων κανόνων. Κρέμεται με υστερία πάνω απ’ το σύννεφο αυτό και πιστεύει πως τον σηκώνει ψηλά, πως μαζί πηγαίνουν βόλτα πάνω απ’ τις ζωές των άλλων πλασμάτων. Νιώθει θεός τους για μια μέρα – για μια ζωή. Πάνω στο σύννεφο κάνει περίεργες κινήσεις με το σώμα και τα χέρια του, λατρεύει ξύλα, χρυσάφια ,υφάσματα και ρούχα, φτιάχνει τελετές και καταναγκασμούς, αλλά αδυνατεί να πει μια καλημέρα – και να την εννοεί.
Ο απαίδευτος νους ζει μέσα μια διαρκή σύγχυση. Η Σύγχυση σημαίνει πάντοτε Σύγκρουση.
Ο απαίδευτος νους ζει μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Πολεμά στο όνομα της Ειρήνης, Σκοτώνει στο όνομα της Ζωής, Πονά στο όνομα της Αγάπης, Σκλαβώνει στο όνομα της Ελευθερίας, Αδικεί στο όνομα της Δικαιοσύνης, Παρανομεί στο όνομα του Νόμου, Καταστρέφει στο όνομα της Ύπαρξης.
Ο απαίδευτος νους έχει ως σημείο αναφοράς τους εχθρούς. Τους φαντάζεται, τους δημιουργεί, τους ελκύει.
Ο απαίδευτος νους ζει μέσα απ’ τους άλλους. Παραμονεύει. Χάνει χρόνο, απ τον ελάχιστο που διαθέτει στην ενσαρκωμένη ζωή του, για να ασχοληθεί με τα πλάσματα που πιστεύει πως κλέβουν κάτι από τον ζωτικό του χώρο. Δεν αντέχει τη μοναξιά της περισυλλογής. Δεν εμβαθύνει.
Ο απαίδευτος νους είναι ο Δικτάτορας. Του κράτους του, της ομάδας του, της οικογένειας, των παιδιών, των συντρόφων του, των φίλων, της καθημερινότητας.
Ο απαίδευτος νους κρίνει, δεν δημιουργεί.
Ο απαίδευτος νους δεν ζει στο παρόν. Θα στοιχημάτιζε και τη ζωή του για το τι έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια, έχει τη βεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για το Τώρα.
Ο απαίδευτος νους δεν αναγνωρίζει το ταλέντο, την ομορφιά των άλλων.
Ο απαίδευτος νους δημιουργεί τη γραφειοκρατία. Αγαπά τους τύπους, γιατί δεν απαιτούν βαθύτερη αντίληψη της ζωής, δεν ζητούν κάποια πνευματική διαδρομή, είναι ευκόλως αναγνώσιμοι. Υπάρχουν εκεί, αμετακίνητα παρόντες, ένα έτοιμο εγχειρίδιο.
Ο απαίδευτος νους στηρίζει με τη σιωπή του κάθε φαύλο καθεστώς. Καταστρέφει με το θόρυβό του κάθε δημοκρατία. Γιατί ο λόγος του δεν είναι ποτέ απόσταγμα σκέψης. Βιάζεται να σωπάσει ή να επιβάλει τον λόγο του. Ο απαίδευτος νους είναι ανυπόμονος. Δεν έχει τον αυθορμητισμό ενός παιδιού, τη λαχτάρα του ερωτευμένου. Δεν κατανοεί τη στωικότητα, την καρτερικότητα, την αξία του λόγου και τη σοφία της σιωπής. Ζει σπασμωδικά, ακριβώς όπως σκέφτεται.
Ο απαίδευτος νους δεν έχει καμία εσωτερική ευγένεια. Ο αληθινά ευγενής άνθρωπος φαίνεται μόνο από τους τρόπους του απέναντι σε εκείνους, τους οποίους δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη.
Ο απαίδευτος νους δεν έχει χιούμορ. Λέει αστεία, γίνεται εύθυμος, σκωπτικός, πικρόχολος και χαιρέκακος. Αλλά δεν επιτρέπει να αγγίξει κανείς – ούτε λεκτικά- την κοσμοθεωρία του.
Ο απαίδευτος νους συγχωρεί τον εαυτό του. Όχι τους άλλους.
Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι μορφωμένος, σοβαρός, καλοντυμένος, να κατέχει φήμη κι αξιώματα, δύναμη, επιρροή και πλούτο. Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι αμόρφωτος, κακοντυμένος, χωρίς κοινωνική θέση κι αξιώματα. Σχηματίζει ομάδες , φράξιες, παρατάξεις, στρατούς, διαχωρισμούς. Οι περισσότερες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας ευνοούν τον απαίδευτο νου. Γιατί εκείνος βρίσκει πάντοτε το κατάλληλο έδαφος μέσα στις αυστηρές δομές, στις έτοιμες απαντήσεις, σε ιδεολογικά κατασκευάσματα και θρησκείες. Ο απαίδευτος νους είναι υπάκουος – ή οργανωμένα, κατόπιν προσταγής, ανυπάκουος. Ψάχνει πάντοτε για την πιο ασφαλή φυλακή και τη βαφτίζει ζωή του.
Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία.
Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος.
Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχια του – γίνεται κτήνος.

read more

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

Έλληνες: Λίγοι και… φτωχοί!

Έλληνες: Λίγοι και… φτωχοί!

Πτώση του αριθμού των γεννήσεων σε 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω κρίσης δείχνει η έρευνα του διαδικτυακού περιοδικού «Demographic Research».


Η έρευνα έδειξε ότι ο ρυθμός αύξησης των γεννήσεων είναι αντιστρόφως ανάλογος με την αύξηση της ανεργίας. Αυτό σημαίνει ότι, όσο αυξάνονται τα ποσοστά ανεργίας στις 28 αυτές χώρες, τόσο μειώνεται ο ρυθμός αύξησης των γεννήσεων. Κάτι λογικό και αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κάποιος τα έξοδα και τις απαιτήσεις που συνεπάγεται η γέννηση ενός παιδιού. Συν του ότι η ανεργία στις νέες ηλικίες προκαλεί ανασφάλεια και αβεβαιότητα, γεγονός που αποτελεί τροχοπέδη για τη γέννηση παιδιών.

Πιο συγκεκριμένα, η αύξηση της ανεργίας κατά μία ποσοστιαία μονάδα συνοδεύτηκε από πτώση του ρυθμού γεννήσεων κατά 0,2% στα άτομα ηλικίας 15-19 ετών και κατά 0,1% στα άτομα ηλικίας 20-24 ετών. Αντίθετα, στα άτομα άνω των 40 ετών, η αύξηση της ανεργίας δεν φάνηκε να επηρεάζει την γεννητικότητα.
Σημειώνεται ότι ένα ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι το ότι η μείωση των παιδιών ανά γυναίκα ήταν μεγαλύτερη στην περίπτωση των γυναικών που αποκτούν για πρώτη φορά παιδί. Αντίθετα, σε γυναίκες που έχουν ήδη αποκτήσει ένα παιδί τουλάχιστον, ακόμα κι αν μέσω κρίσης δεν έχουν πρόβλημα να αποκτήσουν κι άλλο.

Οι χώρες της Νότιας Ευρώπης και –κυρίως- η Ελλάδα είναι αυτές στις οποίες συναντώνται τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και οι χαμηλότεροι αριθμοί γεννήσεων ετησίως.

Στη χώρα μας συγκεκριμένα, ο συντελεστής γονιμότητας (ο αριθμός γεννήσεων ανά γυναίκα) παρουσίαζε ανοδική τάση από τις αρχές του αιώνα μέχρι το 2009, όπου η ελληνική οικονομία άρχισε να καταρρέει. Από το 2010 έως το 2011, ο συντελεστής γονιμότητας έπεσε από τα 1,5 στα 1,4 παιδιά.

Παρόμοιες τάσεις παρατηρήθηκαν και στη Βουλγαρία, την Κροατία, την Τσεχία, την Εσθονία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και την Ισπανία. Το μεγαλύτερο όμως πλήγμα υπογεννητικότητας φαίνεται πως δέχτηκε η Λετονία, που είδε τον συντελεστή γονιμότητας να πέφτει από τα 1,6 παιδιά το 2008 στα 1,3 παιδιά το 2011. Ωστόσο, στη γειτονική Λιθουανία, η ανεργία δεν φάνηκε να επηρεάζει ιδιαιτέρως το ρυθμό γεννήσεων.

Ούτε, όμως, στην Ιταλία και την Πορτογαλία, που επλήγησαν σημαντικά από την οικονομική κρίση, φαίνεται να επηρεάστηκε ο συντελεστής γονιμότητας εξαιτίας της ανεργίας.

Η έρευνα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να αποδείξει με βεβαιότητα ότι η ανεργία είναι η μοναδική αιτία της αύξησης της υπογεννητικότητας και ότι δεν υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συνεπικουρούν στο συγκεκριμένο φαινόμενο, αλλά προσφέρει ισχυρά στοιχεία προς αυτή την κατεύθυνση.


Πηγή


read more

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

Daily Mail: Τα Ελληνόπουλα είναι τα ξεχασμένα θύματα της κρίσης- Τα εγκαταλείπουν οι γονείς τους σε ιδρύματα

Daily Mail: Τα Ελληνόπουλα είναι τα ξεχασμένα θύματα της κρίσης- Τα εγκαταλείπουν οι γονείς τους σε ιδρύματα

Με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ανήλικα παιδιά στην Αθήνα της κρίσης ασχολείται η Daily Mail η οποία κάνει εκτενές ρεπορτάζ στα ανήλικα τα οποία οι γονείς τους αφήνουν σε ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα συντηρήσουν.


Εκτενές ρεπορτάζ στα ανήλικα τα οποία οι γονείς τους αφήνουν σε ιδρύματα γιατί δεν μπορούν να τα συντηρήσουν κάνει η Βρετανική Daily Mail.

O Ian Birrell επισκέφθηκε το Ζάννειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας και Αγωγής στην Εκάλη, προκειμένου να δει και να συνομιλήσει με ανήλικα παιδιά, τα «ξεχασμένα θύματα της κρίσης της ευρωζώνης» όπως τα αποκαλεί.

Επικαλούμενος στελέχη φιλανθρωπικών οργανώσεων και ιδρυμάτων σημειώνει ότι έχει πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των παιδιών που μεγαλώνουν μακριά από την οικογένειά τους λόγω οικονομικής στενότητας.

Ο δημοσιογράφος βρίσκει στο Ζάννειο Ιδρυμα τρία αδέρφια ηλικίας επτά, οκτώ και εννέα ετών αντίστοιχα. Οι γονείς τους τα επισκέπτονται τα κάθε σαββατοκύριακο.

Είναι άνεργοι και ζουν με επίδομα 400 ευρώ το μήνα και δουλεύουν περιστασιακά "μαύρα" και προσπαθούν να ζήσουν τα άλλα δύο μικρότερα παιδιά.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι το 10% των παιδιών φέρονται να είναι στα πρόθυρα της πείνας, ενώ δάσκαλοι έχουν αναφέρει πως δεν πραγματοποιούν το μάθημα της φυσικής αγωγής καθώς μαθητές τους είναι υποσιτιζόμενοι μέχρι του βαθμού να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό.


Το Χαμόγελο του Παιδιού και Παιδικό Χωριό SOS


Το Χαμόγελο του Παιδιού πέρυσι παρείχε βοήθεια σε 10.927 παιδιά - φαγητό, ρούχα, παπούτσια, σχολικά βιβλία και ψυχολογική υποστήριξη.

Από τη πλευρά του το Παιδικό Χωριό SOS πριν από πέντε χρόνια βοηθούσε 47 οικογένειες, ενώ σήμερα ο αριθμός έχει φτάσει τις 900, με νέα κέντρα να ανοίγουν ανά τη χώρα.

Στο ρεπορτάζ γίνεται και μια γενικότερη αναφορά στη συνεχιζόμενη κρίση. Η κυβέρνηση καλείται να κόψει 150.000 από τις 800.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο, πολλές από τις οποίες είναι αποτέλεσμα πολιτικών διορισμών αποτελώντας μία από τις βασικές αιτίες της κρίσης χρέους, μαζί με την «αχαλίνωτη» φοροδιαφυγή.

"Είναι τέτοια η κλίμακα της κρίσης που η οικονομική συστολή της Ελλάδας είναι ήδη διπλάσια βαθιά από της Βρετανίας κατά τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του '30", είναι το σχόλιο του συντάκτη.

ΠΗΓΗ

read more

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Συγκλονιστικές φωτογραφίες του Reuters για τους νεόπτωχους της Αθήνας


Κλείνουμε τα μάτια στην εικόνα ενός ρακένδυτου στο δρόμο, σκεπτόμενοι ίσως: "Ευτυχώς, δεν είμαι εγώ". Όταν όμως ο φωτογραφικός φακός του Γιάννη Μπεχράκη από το Reuters διηγείται την ιστορία ενός άστεγου, τότε μόνο οι στίχοι από το τραγούδι "Άστεγη Μπαλάντα" (των Active Member) μπορούν να «αποδώσουν» το ακριβές συναίσθημα, "Θυμήθηκα ξανά κάποιον που μου 'χε πει, αν συνηθίσεις τη σιωπή, σειρά μετά έχει η ντροπή...".
Τα σκαλοπάτια γίνοται στρώμα, ο ουρανός ταβάνι και εχουν κάνει έξωση στην "υπερηφάνεια" τους. Είναι οι νεο-άστεγοι, όπως παλιά νεόπλουτοι, αυτοί που για τους μοιρολάτρες πήραν τον στραβό το δρόμο και για τους ορθολογιστές τεχνοκράτες υπήρξαν θύματα της λιτότητας. Δεν είναι μακριά μας. Είναι έξω από την Αθήνα και κάτω από την Ακρόπολη... Σιωπηλός μάρτυρας ιστορικών μεγαλείων που ατενίζουν αυτοί που δεν θέλουμε να δούμε, οι κάτοικοι "φαντάσματα" αυτής της πόλης. Οι άστεγοι...
Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Τις περισσότερες φορές κλείνουμε τα μάτια και συνεχίζουμε το δρόμο μας. Προσπερνάμε βιαστικά. Ποδοπατάμε τα αυτοσχέδια στρώματά τους, όπως έχει ποδοπατήσει μια λασπωμένη μπότα την δική τους αξιοπρέπειά. Όταν όμως ο φακός του Γιάννη Μπεχράκη, φωτογράφου του Reuters, απαθανατίζει την πραγματικότητα, απλά γινόμαστε θεατές και αναρωτιόμαστε: «Θα μπορούσαμε άραγε να είμαστε στη θέση τους;».
Μια σκέψη που όλοι αποφεύγουμε, ακόμα και αν αυτός που βλέπουμε στην εικόνα ήταν κάποτε ο διπλανός μας, ο γείτονάς μας, ο φίλος μας....
Η οικονομική κρίση έχει θύματα και παράπλευρες «απώλειες». Δείτε κάποιες από αυτές, όπως τις «είδε» ο φακός του Γ. Μπεχράκη.
Η 42χρονη Μαριαλένα «συζεί» με το σύντροφο της στο κέντρο. Είναι φορέας του AIDS και χρόνια χρήστης ναρκωτικών. Ο Δημήτρης είναι 51 ετών και είναι άνεργος χορευτής. Αυτο που βλέπετε είναι το «σπίτι τους...

Ο Άντυ είναι μετανάστης από τη Γερμανία. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από χρόνια για ένα καλύτερο «μέλλον». Τα τελευταία έξι χρόνια είναι άνεργος και άστεγος. Μένει σε κάποια εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά.Ειρωνία... Όλοι σήμερα φεύγουν για τη Γερμανία και αυτός παραμένει άστεγος στην Ελλάδα

Ο 58χρονος Ματθαίος μένει στους πρόποδες του Λυκαβηττού από το 2011. Αυτό πια είναι το «φτωχικό» του...

Ο Γιώργος μένει κάτω από μια γέφυρα μαζί μεάλλους άστεγους. Αναγκάστηκε να κλείσει το μαγαζί του το 2006 και μπήκε στη φυλακή για χρέη. Ηταν αυτό που λέμε «νοικοκύρης»...

Ζει κάτω από μια γέφυρα, είναι 36 ετών και έχει καρκίνο. Απλά περιμένει...

Ο Στέφανος ανάβει ένα τσιγάρο. Τα μάτια στο πουθενά καρφωμένα. Δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο και δεν τον απασχολεί. Γνωρίζει τη μοίρα του. Την έφτιαξαν άλλοι γι'αυτόν.

Με φόντο τη σημαία... Αυτός 41 ετών και ο διπλανός του 72...

Για σπίτι ένα χαρτόκουτο. Και όταν βρέχει δε νοιάζεται κανείς. 'Όλο και κάποιος έμπορος θα βγάλει ένα έξω από το μαγαζί του. Το ξέρουν και δεν τα πετούν...

Ο Γιώργος ήταν και αυτός «τακτοποιημένος».Είχε το δικό του μανάβικο... Κανείς δεν του είπε ότι στην οικονομική κρίση ο κόσμος δεν τρώει...

Ο Σάββας... 'Άνεργος τα τελευταία 4 χρόνια. Το «σπίτι» του μάλλον τον κοροϊδεύει....Μένει σε μια σκηνή που γίνεται έκθεση φωτογραφίας με αστέγους. Ο Σάββας δεν είναι μέσα στα... «μοντέλα».

Το σεντόνι είναι χάρτινο και το σκέπασμα παραλλαγής... Δεν έχουν σπίτι να μείνουν αλλά κάποιος τους άφησε να φάνε... κρουασάν. Είναι νέοι και θα αντέξουν.

http://www.flashnews.gr
read more
Blogger Template by Clairvo