21

ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

2014

Με την ανεργία συναντηθήκαμε το 2010, συγκεκριμένα την εποχή του Καστελλόριζου και της μώβ γραβάτας, αφού τότε αποφάσισε η αφεντικίνα μου, που είχε μια μικρή εταιρεία πληροφορικής, ότι δεν άντεχε πλέον τα χρέη και το κυνηγητό από τις τράπεζες και την έκλεισε.

Η αλήθεια είναι πως ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο να βρω πάλι δουλειά, αλλά επειδή γενικώς τα προηγούμενα χρόνια κατάφερνα να βρίσκω δουλειά, και μάλιστα σχεδόν πάντα ενδιαφέρουσα, δεν μου πέρναγε από το μυαλό πόσο δύσκολο θα ήταν αυτή τη φορά…

Κάτι η ηλικία, πολύ περισσότερο η κρίση, πέρασαν 4 χρόνια από τότε και μόνο για 6 μήνες κατάφερα να εργαστώ για λίγο, και για ελάχιστα χρήματα.

 

Το θέμα με την ανεργία και την εργασία είναι κυρίως το ψυχολογικό βάρος. Καθώς ζούμε σε μια κοινωνία δομημένη πάνω στα υλικά αγαθά και το χρήμα, σου δημιουργείται η εντύπωση, σε κάποιες περιπτώσεις και η πεποίθηση, ότι είσαι «άχρηστος» επειδή δεν δουλεύεις και δεν «προσφέρεις». Τουλάχιστον εγώ αυτό σκεφτόμουν. Στην αρχή. Αργότερα, όταν στέλνεις βιογραφικά και κανείς δε σου απαντάει, ούτε καν αρνητικά, όταν κάνεις συνεντεύξεις και ακούς όλα τα παράλογα, όλες αυτές τις απαιτήσεις επιπέδου σκλάβου, όλ' αυτά που πρέπει να ανεχτείς, αρχίζεις και αισθάνεσαι μικρός, πολύ μικρός και αδύναμος που πρέπει να δεχτείς οτιδήποτε για να βρεις δουλειά. Ξεχνάς τις σπουδές σου, τα πτυχία σου, την προϋπηρεσία σου, την εμπειρία σου. Όλ' αυτά ισοπεδώνονται από την ανάγκη για δουλειά. Θα κάνεις οτιδήποτε για λίγα, πλέον, χρήματα. Με τον καιρό έρχεται η θλίψη και η κατάθλιψη. Συνεχίζεις να στέλνεις βιογραφικά. Ακόμα και να παρακαλάς για μια δουλειά παντελώς άσχετη με το αντικείμενό σου, για μια δουλειά όπου δεν θα είσαι παραγωγικός, που θα την μισείς για να πάρεις 400 ευρώ (μερικές φορές και λιγότερα) που δεν θα σου φτάνουν ούτε για να περάσεις το μισό μήνα.

 

Αρχίζεις και στερείσαι διάφορα πράγματα: από την παρέα των φίλων σου, που μένουν μακριά αφού χρήματα για καύσιμα δεν περισσεύουν, βόλτες, μικρές απολαύσεις όπως το σινεμά, το θέατρο, μια συναυλία, καινούρια ρούχα, ακόμα όμως και βασικότερα πράγματα όπως είδη διατροφής, την οποία έχεις περιορίσει στα απολύτως απαραίτητα ίσα για να μην πεινάς. Αυτά βέβαια για κάποιους σαν κι εμένα που δεν έχουν οικογένεια και εξαρτώμενα μέλη. Για τους υπόλοιπους που έχουν οικογένειες, παιδιά που πηγαίνουν σχολείο, υποχρεώσεις, ούτε καν μπορώ να σκεφτώ σε ποια κόλαση ζουν.

 

Σ' αυτή τη φάση της  ζωής μου εμφανίστηκαν οι φίλοι. Οι σύντροφοι, οι συναγωνιστές, οι δικοί μου άνθρωποι. Οι πραγματικοί, αυτοί που νοιάζονται, που στάθηκαν και στέκονται δίπλα μου στην ανάγκη. Ομολογώ πως είμαι πάρα πολύ τυχερή σ' αυτό. Γιατί έχω στη ζωή μου αυτούς τους ανθρώπους. Πριν δύο χρόνια, σε μια εκδήλωση με θέμα την κρίση, την κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες, ένας ψυχίατρος είχε πει ότι αν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι για την κατάθλιψη αυτό είναι το να νοιαστεί τον διπλανό του. Μιλώντας λοιπόν με αυτούς τους όρους, το να έχω δίπλα μου ανθρώπους που με νοιάζονται, με φροντίζουν, μπορούν να γίνουν «αφτί» για τα προβλήματά μου, με στηρίζουν ψυχικά και υλικά, με κατατάσσει στην ειδική κατηγορία των ευτυχισμένων -παρόλα τα προβλήματα- ανθρώπων. Αυτών που έχουν γλιτώσει την κατάθλιψη. Βέβαια, για να χτιστούν τέτοιες σχέσεις μεταξύ μας, αφού με κανέναν δεν γεννιόμαστε γνωστοί, υπήρξε μια σοβαρή προσπάθεια απ' όλες τις πλευρές, διάφορες δράσεις κοινωνικοποίησης, πολύς χρόνος που περάσαμε μαζί, και κυρίως άνοιγμα, καρδιάς και μυαλών.
 

Τελικά, αυτό πιστεύω ότι είναι και το αντίδοτο στη μιζέρια και την κατάθλιψη που μας προκαλεί η ανεργία και η φτώχεια: η κοινωνικοποίηση. Η συλλογική δράση. Οι αγώνες. Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους έχουμε δημιουργήσει τις δομές εκείνες που, μπορεί να πει κανείς, αποτελούν μια μικρή δίοδο διαφυγής από τις έγνοιες, αλλά και σ' ένα άλλο επίπεδο ακόμα και πεδίο εμβάθυνσης στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Μέσα απ' αυτές τις δομές προσπαθούμε να δούμε με λίγο διαφορετικό τρόπο αυτό που μας συμβαίνει και που έχει επίδραση στις ζωές όλων μας, άνεργων και μη. Μέσα απ' αυτές τις δομές άνθρωποι γνωρίστηκαν, μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους, βοήθησαν ο ένας τον άλλον, προέκυψαν φιλίες, έρωτες, άλλες δομές, νέες ιδέες, ένας καταιγισμός συναισθημάτων νέων κάθε φορά, που ναι μεν μπορεί να μη μας προσφέρουν χρήματα, αλλά αναπληρώνουν συναισθηματικές  ανάγκες πολύ βασικές για την ψυχική ισορροπία μας.

Μάθαμε να συνεργαζόμαστε, να δίνουμε και να παίρνουμε, να ανταλλάσσουμε, μάθαμε ότι όλα μπορούν να γίνουν με λίγα ή και με καθόλου χρήματα. Όλ' αυτά έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται με μεγάλο αγώνα, πολλή αγωνία, δυσκολίες, αλλά και με μεγάλη χαρά. Αποτελούν μια συνεχή εμβάθυνση στα κίνητρά μας, τα οποία αφορούν όχι μόνο τις συγκεκριμένες δράσεις αλλά και τη συνολική μας παρουσία στη ζωή, την ιδεολογία μας, τη ματιά μας απέναντι στα πράγματα. Ταυτόχρονα δίνουμε αγώνες σε επίπεδο καθημερινότητας για αξιοπρέπεια, αγάπη, δικαιοσύνη και ισότητα, για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για όλο τον κόσμο, για να μην υπάρχουν φτώχεια και αποκλεισμοί.

 

Παρόλη λοιπόν την κατάσταση μου, αυτή της άνεργης, πλέον σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι ανενεργή ή παροπλισμένη. Δίνω τον αγώνα μου καθημερινά, τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τις συνθήκες που επικρατούν. Μερικές φορές κερδίζω και άλλες χάνω. Όμως, δεν σταματώ. Μπορεί να κάνω κάποιες υποχωρήσεις σε ό,τι αφορά την αναζήτηση εργασίας, η οποία φυσικά και δεν τελειώνει, αφού με κάποιον τρόπο θα πρέπει να πληρωθούν και οι συσσωρευμένοι λογαριασμοί (πάντως όχι με σκλαβιά των 200 ευρώ το μήνα, και σίγουρα όχι με μόρια), πλέον όμως δεν αισθάνομαι μόνη και κυρίως δεν με αγγίζει όλη αυτή η συναισθηματική τρομοκρατία που ασκείται από την εξουσία, με στόχο να γίνουμε όμορφα και πειθήνια πρόβατα. Αντιθέτως, όλο αυτό το μαύρο πράγμα με κάνει να αισθάνομαι δυνατή… τι άλλο να κάνω άλλωστε…

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω σε όλους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα: κουράγιο! Δεν είστε μόνοι. Βγείτε έξω, μιλήστε με άλλους ανθρώπους, μοιραστείτε το πρόβλημά σας, την ιστορία σας, ενωθείτε με άλλους στην ίδια κατάσταση, συζητήστε, αγωνιστείτε, ενώστε τις φωνές σας, διαμαρτ

Όλγα

ΠΗΓΗ

read more

σημ.Υπέρβασης: Και για αυτό πάνε ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΚΑΝΟΥΝ και αυτούς...Η τρίτη ηλικία δεν θα έχει φάρμακα και οι παραγωγικές ηλικίες δεν θα έχουν ψωμί να φάνε.Ετσι απλά,η Ελλάδα το 2020-2030 θα έχει μείνει η ΜΙΣΗ.

 Γήρανση και ανασφάλιστη εργασία αποτελούν ωρολογιακό μηχανισμό στα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος. Έτος καμπής το 2020. Πόση πρόσθετη χρηματοδότηση θα απαιτηθεί. Γιατί η «μαύρη» εργασία επιδεινώνει το πρόβλημα.

της Ρούλας Σαλούρου 

 

 Αναπόφευκτη θεωρούν οι ειδικοί τη συνέχιση της αύξησης του πληθυσμού των ατόμων ηλικίας 50-64 ετών την επόμενη εικοσαετία. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη μείωση του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας αλλά και με τη συνεχή αύξηση της ανασφάλιστης μισθωτής εργασίας, θα οδηγήσει σε εκτίναξη των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων. 

Σε εκδήλωση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ) για τη γήρανση του πληθυσμού και τις συνέπειες στην κοινωνική ασφάλιση, οι επιστήμονες ήταν ξεκάθαροι: η γήρανση εξακολουθεί να απειλεί τα ασφαλιστικά ταμεία.


Σε αυτήν τη διαδικασία, οι 50άρηδες αποτελούν ωρολογιακό μηχανισμό στα θεμέλια των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς είτε κάνουν χρήση ειδικών διατάξεων και συνταξιοδοτούνται νωρίτερα, είτε έχουν μεγαλύτερο ποσοστό αναπλήρωσης και λαμβάνουν μεγαλύτερες συντάξεις, είτε βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας και στερούν από το σύστημα υψηλές εισφορές, καθώς οι μισθοί τους είναι μεγαλύτεροι από τον μέσο μισθό στην Ελλάδα.
Η πλέον κρίσιμη θεωρείται η επόμενη 5ετία καθώς ολοκληρώνεται η πορεία προς το babybooming, τη συνταξιοδότηση δηλαδή μιας μεγάλης ομάδας ασφαλισμένων, μεταξύ 45 και 64 ετών.
Όσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο 2020 τόσο αυξάνεται το ποσοστό συμμετοχής της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας στο συνολικό έλλειμμα του ασφαλιστικού.

Είναι χαρακτηριστική η εισήγηση του αναλογιστή Βασίλη Μπέτση, κατά τη χθεσινή εκδήλωση της ΟΚΕ: Η ηλικιακή ομάδα 45-64 ετών αυξάνει συνεχώς τη συμμετοχή της στο έλλειμμα των ασφαλιστικών ταμείων.
Βάσει των στοιχείων του κ. Μπέτση, το 2016 θα απαιτηθεί 0,52% του ΑΕΠ ως πρόσθετη χρηματοδότηση στα ταμεία, ήτοι περί τα 950 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα 470 εκατ. θα απαιτηθούν επιπλέον για την κάλυψη των αναγκών συνταξιοδότησης της ηλικιακής ομάδας 45 – 64 ετών. Το 2017, η επιπλέον χρηματοδότηση που θα χρειαστούν τα ταμεία θα ανέλθει στο 1,01% του ΑΕΠ, ήτοι στο 1,88 δισ. ευρώ, εκ του οποίου τα 920 εκατ. ευρώ θα απαιτηθούν για την κάλυψη των αναγκών της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας. Έτος καμπής θεωρείται το 2020, όταν η ανάγκη για πρόσθετη χρηματοδότηση προς τα ταμεία θα ανέλθει στο 1,24% του ΑΕΠ, ή στα 2,67 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το 1,35 δισ. ευρώ θα αφορά την πρόσθετη χρηματοδότηση για την ηλικιακή ομάδα από 45 έως 64 ετών.
Σύμφωνα με τον αναλογιστή, σημαντικό ρόλο στη συμμετοχή των 50άρηδων στην αύξηση των ελλειμμάτων παίζει και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα συνταξιοδοτείται κατά περίπου 50% με τις προϋποθέσεις του παλαιού συστήματος, με μεγαλύτερο δηλαδή συντελεστή αναπλήρωσης στις συντάξεις. Με μια μέση ηλικία εισόδου στην αγορά εργασίας τα 26 έτη, για τους 45άρηδες η προϋπηρεσία φθάνει τα 19 με 20 έτη, ενώ για τους άνω των 55 η προϋπηρεσία αυξάνεται.
Σύμφωνα με τον καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Χρήστο Μπάγκαβο, ενώ ο πληθυσμός των ηλικιών 50-64 ετών θα αυξηθεί τα επόμενα 15 χρόνια, για να μειωθεί στη συνέχεια, ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας θα μειώνεται συνεχώς έως το 2050. Συνεπώς το ποσοστό των πιο ηλικιωμένων θα αυξηθεί τα επόμενα 20 έτη για να μειωθεί στη συνέχεια. Η εξέλιξη αυτή θα είναι συνέπεια σχετικά αντίθετων μεταβολών, και συγκεκριμένα: α) της σχετικής συρρίκνωσης της πιο νεανικής ομάδας (50-54 ετών) και β) της σχετικής αύξησης της πιο γεροντικής (60-64 ετών).
Μάλιστα, ο κ. Μπάγκαβος επισημαίνει πως η μελλοντική εξέλιξη της γονιμότητας δεν θα επηρεάσει τον πληθυσμό αυτό παρά μετά από 50 χρόνια, η θνησιμότητα στις ηλικίες αυτές είναι σχετικά χαμηλή και οι όποιες μεταβολές δεν θα επηρεάσουν σημαντικά τον πληθυσμό στις ηλικίες 50-64 ετών.
Στη χαρτογράφηση της ομάδας των «45-64» προχώρησε και ο διευθυντής του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ Σάββας Ρομπόλης, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα αποτελεί το 37,2% του εργατικού δυναμικού, το 41,2% των απασχολούμενων, το 26,9% των ανέργων και το 48,2% των οικονομικά μη ενεργών της ευρύτερης ηλικίας 15 - 64.
Μάλιστα, σύμφωνα με τον κ. Ρομπόλη, το 8,5% ων απασχολούμενων ηλικίας άνω των 45 είναι εργοδότες, το 32,5% αυτοαπασχολούμενοι, το 54,5% μισθωτοί και το 4,2% βοηθοί.
Σε γεωργία, δασοκομία και αλιεία απασχολείται το 19,5%, σε χονδρικό – λιανικό εμπόριο το 15,9% και ακολουθούν το 9,7% στην εκπαίδευση, το 9,1% σε δημόσια διοίκηση και άμυνα, το 8,7% στη μεταποίηση, το 1,2% στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και φυσικού αερίου και το 0,9% στην παροχή νερού και επεξεργασία λυμάτων.
Στη ζοφερή αυτή εικόνα πρέπει σύμφωνα με την ΟΚΕ να προστεθεί και η συμμετοχή της ανασφάλιστης εργασίας στην επιδείνωση των ασφαλιστικών ελλειμμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι είναι αόρατοι για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα, περίπου 500.000 εργάζονται ανασφάλιστοι, 300.000 πληρώνονται με «μπλοκάκι» παρότι παρέχουν μισθωτή εργασία, ενώ άλλοι 200.000 αμείβονται και ασφαλίζονται με το καθεστώς μερικής απασχόλησης αν και παρέχουν πλήρη απασχόληση.
Όλοι αυτοί τροφοδοτούν τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος γιατί στερούν από τα ταμεία εισφορές.

Πηγή: http://www.euro2day.gr

read more

Δεν πρόλαβε καλά- καλά να πιάσει στα χέρια του τα πρώτα του χρήματα έπειτα από τέσσερα χρόνια στην ανεργία ο 52χρονος Σωτήρης Μακρής και βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιο σκληρό πρόσωπο της πολιτείας.

Αν και του δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία στην εργασία, μέσω των 5μηνων προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας στο δήμο της Λάρισας, η τοπική ΔΟΥ κατέσχεσε τον πρώτο του μισθό για παλαιότερο ληξιπρόθεσμο χρέος 700 ευρώ!
«Για τέσσερα χρόνια ζούσα την οικογένειά μου με δανεικά και με τη σύνταξη της μητέρας μου. Μας σίτιζε η Εκκλησία και μας βοηθούσαν οι γείτονες. Όταν με πήραν στα πεντάμηνα του δήμου, στην υπηρεσία των κοιμητηρίων, πίστεψα πως θα είχα μια δεύτερη ευκαιρία για μια αξιοπρεπή ζωή», λέει στη «Real News» ο κ. Μακρής. Αντ' αυτού διαπίστωσε την αναλγησία του κράτους.
«Πήγα στην τράπεζα να πάρω τα χρήματα από τον πρώτο μήνα εργασίας, περίπου 300 ευρώ, και είδα ότι το υπόλοιπο ήταν μηδενικό. Κόντεψα να πάθω ανακοπή! Όταν μάλιστα με ενημέρωσαν πως τα χρήματα είχαν κατασχεθεί κατ' εντολή της ΔΟΥ Λάρισας, έβαλα τα κλάματα», παραδέχεται ο 52χρονος.
Η οφειλή, όπως εξηγεί, δημιουργήθηκε επειδή πριν από χρόνια δεν παρέστη ως μάρτυρας σε ένα δικαστήριο, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί πρόστιμο, το οποίο για χρόνια αγνοούσε κι έφτασε τελικά τα 700 ευρώ

Read more: http://www.newsbomb.gr

read more

Ο άστεγος της Δεληγιώργη μιλάει πέντε γλώσσες
Το κρύο, παραμονές Χριστουγέννων, είναι τσουχτερό. Το στολισμένο «τσαρδί» του 47χρονου άστεγου Διονύση Σοφιανόπουλου στην οδό Δεληγιώργη βρίσκεται μπροστά στην είσοδο του κλειστού ξενοδοχείου Απόλλων.
«Ο ιδιοκτήτης είναι φίλος. Μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω τον χώρο και μέχρι τώρα δεν ήρθε κάποιος να με διώξει. Αυτήν τη στιγμή είναι και αυτός άστεγος. Φιλοξενείται στον ξενώνα του δήμου στη πλατεία Βάθη», λέει στο «Εθνος».
Οδηγός νταλίκας με προϋπηρεσία δύο δεκαετιών, ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα με φορτηγό αλλά και με «ψυγείο» στη Γερμανία. Η επαγγελματική του διαδρομή περιλαμβάνει, πάντως, πολύ περισσότερες στάσεις: τοποθέτηση επίπλων κουζίνας που ήταν και η δουλειά του πατέρα του, συνεργεία αυτοκινήτων, μεροκάματα στη βιομηχανία γάλακτος, δουλειές του ποδαριού...
Παιδί οικογένειας οικονομικών μεταναστών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αμβούργο μέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, όταν και επέστρεψε οριστικά στην πατρίδα με τους γονείς και τον αδελφό του. «Μιλάω πολύ καλά Γερμανικά, Σουηδικά και Αγγλικά, ενώ καταλαβαίνω και Νορβηγικά. Παράλληλα με το σχολείο, εργαζόμουν στη δουλειά του πατέρα μου από την πρώτη ημέρα που έφτασα στην Ελλάδα. Ολα πήγαιναν ρολόι, μέχρι που αρρώστησε. Οταν τον χάσαμε, το 1992, η δουλειά έμεινε στον αδελφό μου που δεν κατάφερε να την κρατήσει. Οικονομικά ήμασταν κατεστραμμένοι, οπότε είπα να αναζητήσω αλλού την τύχη μου. Πήγα στη Στοκχόλμη. Δούλευα στα πλοία της Βαλτικής και σπούδαζα διοίκηση επιχειρήσεων και μάρκετινγκ. Εφτασα ένα εξάμηνο πριν το πτυχίο», μας λέει ο άνθρωπος που έκανε τη Δεληγιώργη σπίτι...

Το χαστούκι
Στην πορεία παντρεύτηκε, αλλά ο γάμος του δεν άντεξε πάνω από δώδεκα χρόνια. Και το χειρότερο ήταν ότι πέρασε 17 μήνες στη φυλακή, εξαιτίας μίας βίαιης αντίδρασης κατά της συζύγου του. «17 μήνες πρωτόδικα, για ένα χαστούκι», αναπολεί με σαρκασμό. Ο εγκλεισμός έληξε το 2007. Η επιστροφή στην Ελλάδα, στο πατρικό σπίτι της Νέας Μάκρης, έμοιαζε να είναι η επόμενη λογική κίνηση. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ήταν, ωστόσο, η σειρά της μητέρας του να «φύγει». Στη συνέχεια δημιούργησε δύο καταστήματα πώλησης δίσκων, αξιοποιώντας τις δυνατότητες των εμπορικών δικτύων franchise. Για άλλη μία φορά η τύχη δεν του γέλασε. Η εξάπλωση του Ιντερνετ έστελνε τις πωλήσεις δίσκων στα αζήτητα. Ξεχρέωσε, έκλεισε την επιχείρησή του και πάλι από την αρχή.
Υστερα ήρθε η κόντρα με τον αδερφό του... «Ο αδελφός μου με ανάγκασε να πουλήσουμε το πατρικό που είχαμε εξ αδιαιρέτου, για να αγοράσει μία Μερσεντές. Νοίκιασα ένα σπίτι στο Μάτι και δούλεψα ως οδηγός στον Δήμο Νέας Μάκρης. Πέρασε ένα εξάμηνο, η σύμβαση έληξε και βρέθηκα πάλι στο μηδέν. Οι προνοιακές υπηρεσίες με συμβούλευσαν να αφήσω τα πράγματά μου σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, όπου και εγκαταστάθηκα. Τον επόμενο χρόνο δούλευα σε συνεργείο αυτοκινήτων και επέστρεφα στο κονάκι μου με τη λάμπα θυέλλης», υπογραμμίζει ο Διονύσης.
Κάποια ημέρα γύρισε κατάκοπος, άναψε το υγραέριο για να ζεσταθεί και τον πήρε ο ύπνος. Ξύπνησε από τους καπνούς και τις φλόγες. Μόλις και μετά βίας πρόλαβε να βγει έξω, πριν σκάσει η φιάλη. Ολα, ακόμα και τα χαρτιά του, χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Δεν είχε άλλη λύση, οπότε συνέχισε να μένει στο καμένο σπίτι. «Επιασα δουλειά σε βιομηχανία γάλακτος στο Κορωπί. Το 2010 αναγκάστηκα τελικά να βγω στον δρόμο. Το 2012, με διάφορες ενέργειες, κατέληξα στο Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, στην οδό Πειραιώς. Τον περασμένο Ιούλιο έφυγα», καταλήγει ο 47χρονος άστεγος που διηγείται την ιστορία του με τη χαρακτηριστική στωικότητα ενός ανθρώπου μαθημένου στα βάσανα. Μιλάει για τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα των αστέγων και τα μάτια του λάμπουν. Ζητάει μία δουλειά.
Πηγή: ΕΘΝΟΣ

read more

Στην αποικία του χρέους, στην χώρα του μηδέν, εκεί που γεννήθηκε και που δολοφονήθηκε η δημοκρατία, νέοι Αγιάννηδες δημιουργούνται. Και αν δεν φυλακίζονται (ακόμη) για ένα ψωμί, σκοτώνονται στην προσπάθειά τους να διαφύγουν την ποινή της απάνθρωπης εξουσίας, επειδή δεν έχουν να πληρώσουν 1,40 ευρώ στα ΔΗΜΟΣΙΑ μέσα μεταφοράς.
Φυσικά, κανένας δεν έχει παραιτηθεί, ούτε πρόκειται να αναλάβει τη ευθύνη.

Ένας άνθρωπος πέθανε... Ένας ακόμη... Αύριο θα ακολουθήσει κάποιος άλλος, που μπορεί να μην γίνει γνωστός ο θάνατός του. Χιλιάδες έχουν ήδη φύγει από τη ζωή, αφού οι κτηνώδεις εξουσιαστές τους οδήγησαν στην απελπισία.

Δεν μας κυβερνάνε άνθρωποι. Ανθρωπόμορφα κτήνη και δολοφόνοι που εκτελούν συμβόλαιο μας κυβερνούν. Και, δυστυχώς, εμείς συνεχίζουμε να παραμένουμε απαθείς.

Πριν μερικά χρόνια, ένα παιδί έχασε τη ζωή του από την σφαίρα ενός αστυνομικού και τότε ξεσηκώθηκε η Αθήνα και ολόκληρη η Ελλάδα.
Σήμερα... σιωπή. Σιωπή θανάτου, σιωπή ενοχής, σιωπή δειλίας; Ποιός ξέρει...

Αυτό που φοβάμαι όμως είναι πως μας οδηγούν σε μία "δημοκρατικά" φτιαγμένη παγίδα, για να μας φορτώσουν την καταστροφή που έκαναν μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.

Πολύ φοβάμαι πως θα βρεθούμε όχι μόνο εξαθλιωμένοι, αλλά και κατηγορούμενοι για την εξαθλίωσή μας...
Ως νέοι Αγιάννηδες, φυλακισμένοι μέχρι να... τολμήσουμε την διαφυγή μας από την φυλακή στην οποία σιωπηλά δεχτήκαμε να μπούμε...

Κωνσταντίνος

read more