Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παραδοσιακά επαγγέλματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Ένας ταξιτζής πήρε τον πιο απρόσμενο επιβάτη. Έναν επιβάτη που του άλλαξε τη ζωή..


678

Ένας ταξιτζής πήρε τον πιο απρόσμενο επιβάτη. Έναν επιβάτη που του άλλαξε τη ζωή..

Πριν από 20 περίπου χρόνια εργαζόμουν ως ταξιτζής για να ζήσω. Ήταν μια ευχάριστη δουλειά για κάποιον που δεν θέλει ένα αφεντικό συνέχεια πάνω από το κεφάλι του, αλλά και για κάποιον που του αρέσει να γνωρίζει συνέχεια ανθρώπους.
Ένα βράδυ συνέβη κάτι καταπληκτικό. Κάτι που θα το θυμάμαι για πάντα.
Κάποιος ζήτησε ταξί από μια ήσυχη περιοχή της πόλης. Πήγα στο σημείο και είδα ότι αυτός που ζήτησε ταξί, έμενε σε ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο σπίτι.
Όση ώρα περίμενα απ” έξω να ανοίξει η πόρτα, σκεφτόμουν ότι ο πελάτης θα ήταν κάποιος μεθυσμένος που ήθελε να γυρίσει σπίτι του, κάποια που τσακώθηκε με τον εραστή της ή κάποιος που εργάζεται πρωινή βάρδια σε κάποιο εργοστάσιο στο βιομηχανικό τμήμα της πόλης. Περιπτώσεις δηλαδή που συναντούσα πολύ συχνά.
Γύρισα και κοίταξα ξανά προς το σπίτι. Το κτίριο ήταν σκοτεινό, εκτός από ένα μοναδικό φως σε ένα παράθυρο στο ισόγειο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι περισσότεροι ταξιτζήδες θα κόρναραν μια, δυο φορές και στη συνέχεια, αν εξακολουθούσε να μην εμφανίζεται κανείς, θα έφευγαν για να παραλάβουν τον επόμενο πελάτη.
Η αλήθεια είναι ότι είχα μπει σε πειρασμό να φύγω. Το είχα κάνει και σε άλλες περιπτώσεις αλλά αυτή τη φορά κάτι με σταματούσε. Κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω.
Βγήκα από το αυτοκίνητο, περπάτησα μέχρι την πόρτα και χτύπησα το κουδούνι. «Μισό λεπτό», μου απάντησε μια εύθραυστη, αδύναμη φωνή από το εσωτερικό. Έμοιαζε σαν τη φωνή μιας πολύ ηλικιωμένης γυναίκας.
Στεκόμουν έξω από την πόρτα και μπορούσα να ακούσω κάτι βαρύ να σέρνεται στο πάτωμα. Μετά από μια μακρά παύση, η πόρτα τελικά άνοιξε.
Μια κοντή, αδύνατη ηλικιωμένη γυναίκα στάθηκε μπροστά μου. Με την πρώτη ματιά έμοιαζε ότι ήταν από 85 μέχρι 90 χρονών. Ίσως και λίγο παραπάνω.
Φορούσε ένα φόρεμα με λουλούδια και ένα καπέλο με ένα βέλο καρφωμένο πάνω του. Ήταν το είδος των ρούχων που σήμερα μπορεί κάποιος να δει μόνο στις ασπρόμαυρες ταινίες του 30 και του 40. Δίπλα της υπήρχε ακουμπισμένη στο πάτωμα μια μικρή νάιλον βαλίτσα.
Φαινόταν λυπημένη αλλά ήρεμη. Έριξα μια διακριτική ματιά από την πόρτα στο εσωτερικό του σπιτιού. Όλα τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με χαρτιά από εφημερίδες και ύφασμα. Έμοιαζε ακατοίκητο, σαν να μην έμενε ποτέ κανείς σε αυτό.
Δεν υπήρχαν ρολόγια στους τοίχους, δεν υπήρχαν διακοσμητικά, χαλιά, τίποτα.
«Μπορείτε να μεταφέρετε την βαλίτσα μου έως το αυτοκίνητο σας παρακαλώ; Θα ήθελα για μερικές στιγμές να μείνω μόνη. Στη συνέχεια, αν θέλετε, ελάτε να με βοηθήσετε να περπατήσω μέχρι το αυτοκίνητο. Δεν νιώθω πολύ δυνατή» την άκουσα να μου λέει ευγενικά.
Πήρα την βαλίτσα, την τοποθέτησα στο πορτ μπαγκάζ και στη συνέχεια επέστρεψα για να την βοηθήσω. Κράτησε το χέρι μου, και περπατήσαμε αργά μέχρι την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου.
Συνέχεια με ευχαριστούσε. «Δεν είναι τίποτα» της έλεγα. «Απλώς προσπαθώ να συμπεριφέρομαι στους επιβάτες μου με τον τρόπο που θα συμπεριφερόμουν και στη μητέρα μου».
Όταν μετά από μερικά λεπτά φτάσαμε στο αυτοκίνητο, μου έδωσε μια διεύθυνση και στη συνέχεια με ρώτησε: «Θα μπορούσαμε να περάσουμε μέσα από το κέντρο της πόλης;»
«Μα δεν είναι ο πιο σύντομος δρόμος» της απάντησα.
«Ω, δεν πειράζει» μου είπε. «Δεν βιάζομαι. Ούτως ή άλλως πηγαίνω στο γηροκομείο».
Σήκωσα το βλέμμα και την κοίταξα από τον καθρέπτη. Τα μάτια της άστραφταν. Έμοιαζε ότι ήταν έτοιμη να κλάψει.
«Δεν έχω οικογένεια» συνέχισε. «Ο γιατρός μου είπε να πάω εκεί. Λέει ότι δεν έχω πολύ καιρό ακόμη για να ζήσω.
Ξεκίνησα το αυτοκίνητο και έκλεισα τον μετρητή. «Από ποια διαδρομή θα θέλατε να πάμε;» την ρώτησα.
Για τις επόμενες δύο ώρες μου έλεγε και εγώ οδηγούσα μέσα στην πόλη.



Μου έδειξε το ξενοδοχείο όπου κάποτε εργαζόταν στη ρεσεψιόν. Μου έδειξε τη γειτονιά και το σπίτι που ζούσαν μαζί με τον σύζυγό της όταν παντρευτήκαν.
Μου ζήτησε να την πάω σε μια αποθήκη επίπλων που κάποτε ήταν αίθουσα χορού. Εκεί όταν ήταν παιδί έμαθε να χορεύει μαζί με τις αδελφές της.
Σταματήσαμε και σε ένα κτίριο χωρίς όμως να πει τίποτα γι αυτό. Απλά κοίταζε επίμονα έξω στο σκοτάδι με θλιμμένο βλέμμα.
Όταν είδε τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να ξεπροβάλλουν από την ανατολή μου είπε «Κουράστηκα. Ας πάμε στο γηροκομείο τώρα.»
Προχωρήσαμε μέχρι την διεύθυνση που μου είχε δώσει χωρίς κανείς από τους δυο μας να βρει το κουράγιο να σπάσει τη σιωπή.
Ήταν ένα χαμηλό κτίριο, σαν ένα μικρό αναρρωτήριο. Ήταν απλό και μάλλον καταθλιπτικό. Δύο νοσηλευτές βγήκαν από την είσοδο και χωρίς να με περιμένουν, άνοιξαν την πόρτα της και την βοήθησαν να βγει και να καθίσει σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Βγήκα έξω, έβγαλα την βαλίτσα της και πλησίασα για να της την αφήσω.
Με κοίταξε και την είδα που άρχισε να ψάχνει για το πορτοφόλι της.
«Τι σας χρωστάω;» με ρώτησε. «Τίποτα …» της είπα.
«Μα πρέπει να πάρετε κάτι. Πρέπει να ζήσετε και εσείς» μου απάντησε.
«Υπάρχουν και άλλοι επιβάτες» της χαμογέλασα και την είδα να μου ανταποδίδει το χαμόγελο.
Σχεδόν χωρίς σκέψη, έσκυψα και την αγκάλιασα. Την κράτησα για λίγο πάνω μου σφιχτά χωρίς να αρθρώσω λέξη. Άλλωστε δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσα να πω περισσότερο.
Έσφιξα το χέρι της στο δικό μου και περπάτησα κάτω από το αμυδρό φως προς το ταξί μου. Πίσω μου μπορούσα να ακούσω την πόρτα του γηροκομείου που έκλεινε δυνατά. Ήταν ο ήχος του κλεισίματος μιας ζωής.
Ένιωσα ένα κόμπο στο λαιμό μου. Γύρισα το κλειδί, έβαλα μπροστά τη μηχανή και κατευθύνθηκα προς το σπίτι μου. Δεν είχα το κουράγιο να δουλέψω άλλο εκείνο το βράδυ.
Τι θα συνέβαινε άραγε αν στην κλήση αυτής της γυναίκας για ταξί, απαντούσε κάποιος ευέξαπτος, ανυπόμονος, αγενής οδηγός; Τι θα συνέβαινε αν δεν είχα το κουράγιο να περιμένω όταν άργησε να εμφανιστεί και έφευγα; Τι θα συνέβαινε αν δεν είχα διάθεση να της μιλήσω και να κάνω όσα μου ζήτησε; Πόσες άλλες τέτοιες στιγμές στη ζωή μου έχασα χωρίς να το καταλάβω;
Μέχρι σήμερα πιστεύω ότι αυτό που έκανα εκείνο το βράδυ ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή μου. Και είναι σίγουρος ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, θα παραμείνει το πιο σημαντικό.

www.dinfo.gr
read more

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014

H διαθήκη μιας πόρνης

 
H διαθήκη μιας πόρνης Ένα συγκινητικό απόσπασμα από το «καρνέ μίας εταίρας» ΣΧΟΛΙΑ (5) 1009   Από τον Μ.ΗULOT Το κείμενο αυτό είναι ένα είδος διαθήκης. ένας αποχαιρετισμός σε νεκρούς και ζωντανούς. Η ζωή, δηλαδή το έσχατο όριό της, μού την είχε στημένη με μια ύστατη πρόκληση, ίσως γιατί έζησα υπερβολικά. εδώ και τρία χρόνια είμαι παγιδευμένη στα δίχτυα του καρκίνου. Μέχρι στιγμής του ξεφεύγω πληρώνοντας με μεγάλους πόνους το τίμημα ενός ανένδοτου αγώνα. Σε σχέση με τις δυστυχίες του πλανήτη, δεν είναι τίποτα. Σε σχέση με τις μεγάλες χαρές της ζωής, τις οποίες γεύτηκα χωρίς καμία περιστολή, είναι πολύ σκληρό. Από το δεκέμβριο του 1995 κι ύστερα δεν έχω πάει με πελάτη. Τον τελευταίο, έναν κοντό ισπανό εργάτη, που μ' επισκεπτόταν καιρό, τον αποκαλούσα κρυφά «το γαριδάκι», μπορείτε να μαντέψετε για ποιο λόγο. Επρεπε να συμπιεστώ σηκώνοντας τα πόδια στο ταβάνι για να τον αισθανθώ να μπαίνει μέσα, και στη συνέχεια να εκσπερματώσει, προσέχοντας κιόλας να μη μου γλιστρήσει. Έδινε τότε, όπως όλοι οι μετανάστες της εργατιάς, πενήντα ελβετικά φράγκα. δεν ήταν κουραστικό, ήταν απλά συγκινητικό, κι έφευγε μες στην καλή χαρά, μ' ένα χαμόγελο ταπεινό και γεμάτο ευγνωμοσύνη, περπατώντας λίγο στραβά, όπως τόσοι άλλοι μετά τον οργασμό, για να πάει να πιει ένα ποτηράκι.   Ήμουν εξήντα έξι ετών όταν σταμάτησα. Σήμερα είμαι εβδομήντα πέντε. Έχω τριάντα χρόνια πορνείας στην πλάτη μου, μαζί με τα διαλείμματα. Η πορνεία είναι τέχνη, φιλανθρωπία, επιστήμη   Ήμουν εξήντα έξι ετών όταν σταμάτησα. Σήμερα είμαι εβδομήντα πέντε. Έχω τριάντα χρόνια πορνείας στην πλάτη μου, μαζί με τα διαλείμματα. Η πορνεία είναι τέχνη, φιλανθρωπία, επιστήμη. Το 'χω πει και επαναλάβει και θα το λέω και θα το γράφω μέχρι την τελευταία μου πνοή, στα γαλλικά, στα αγγλικά, στα γερμανικά, ακόμη και στα γερμανικά, ακόμη και στα ιταλικά και στα ισπανικά αν χρειαστεί. Σήμερα, κοιτώντας πίσω, αναλογίζομαι τα τριάντα αυτά χρόνια στο επάγγελμα της πόρνης, που λογοτεχνικά αποκαλούμε «εταίρα» ή «παλλακίδα», με άπειρη νοσταλγία και ευγνωμοσύνη. Τα παιδιά μου κι εγώ ζήσαμε με γεμάτο στομάχι. Το ανθρώπινο σώμα, όπου κατοικεί η ψυχή, είναι ένα μουσικό όργανο και η σεξουαλικότητα το δοξάρι του. Με τις αρετές της λεπτότητας και της βιαιότητας πάλλεται και αγγίζει το ζενίθ της ηδονής και της έκστασης. Η μόνη αυθεντική πορνεία είναι εκείνη των μεγάλων καλλιτέχνιδων, οι οποίες, τελειομανείς και τεχνικά καταρτισμένες, εξασκούν αυτή την ιδιαίτερη τέχνη με ευφυΐα, σεβασμό, φαντασία, φιλότιμο, εμπειρία, και επιδίδονται οικειοθελώς σ' αυτή, χάρη σε μια κατά κάποιον τρόπο έμφυτη κλίση: πρόκειται για αληθινές επαγγελματίες οι οποίες συνειδητοποιούν τη δύναμή τους και τα όριά της, ξέρουν να μπαίνουν στη θέση του άλλου, ν' ανακαλύπτουν τις προσδοκίες του, τα άγχη του, τις επιθυμίες του και να τον απελευθερώνουν χωρίς ζημία ούτε για τις ίδιες ούτε για εκείνον. Καμία πόρνη άξια του ονόματός της δεν θα μπορέσει ποτέ ν' απαρνηθεί το παρελθόν της, είναι χαραγμένο στο δέρμα της και στην καρδιά της. Όπως έλεγε και μία φίλη μου του επαγγέλματος στο τηλέφωνο: «εμείς πάντα θα καταπραΰνουμε τους πόνους της ανθρωπότητας».   Καμία πόρνη άξια του ονόματός της δεν θα μπορέσει ποτέ ν' απαρνηθεί το παρελθόν της, είναι χαραγμένο στο δέρμα της και στην καρδιά της... Η θρυλική πόρνη των Εξαρχείων Γαβριέλα Ό,τι και να λένε οι επικριτές μας, οι ακραίοι οπαδοί της ηθικής και της «αρετής», εκείνης ακριβώς που τους καταπνίγει, εμείς κατέχουμε τα σκήπτρα στο παλάτι μας, το βασίλειο της συμπόνιας, της κομψότητας, και της –τόσο δύσκολα αποκτημένης- γνώσης της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου σώματος. Γνώρισα εδώ στη Γενεύη, αργότερα στο Παρίσι και στα διεθνή συνέδριά μας, μεγάλες κυρίες των ελεύθερων ηθών: περήφανες για το ταλέντο τους, λαμπερές, απαστράπτουσες από γοητεία, χιούμορ και ηρωική ανθρωπιά, όλων των ηλικιών, όλων των φυλών, όλων των φύλων, από τις πιο ταπεινές μέχρι τις πιο αριστοκράτισσες, λόγιες, καλλιεργημένες, ή φορώντας απλώς στο πέτο την καρδιά τους, το κουράγιο τους και το κουράγιο τους για τη ζωή. Μονάχα η βία και η απάνθρωπη σκληρότητα που αναγκάζουν τους ανθρώπους, ενήλικες και ανήλικους, να εκπορνεύονται παρά τη θέλησή τους πρέπει να πατάσσονται. Εμείς θα καταδικάζουμε αυτή την αδικία με όλες μας τις δυνάμεις, πάντοτε και παντού: διότι δεν ανήκουμε και δεν θ' ανήκουμε ποτέ στην κατηγορία των σκλάβων ή των βασανιστών, ούτε θα υποταχτούμε ποτέ στους νόμους που μας αντιτάσσονται ή στις καταχρήσεις της ηθικής. Είμαστε ελεύθερες και θα παραμείνουμε Ελεύθερες να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το σώμα μας, με το πνεύμα μας και το χρήμα που κερδίσαμε με τον ιδρώτα του μουνιού και του μυαλού μας. Ελεύθερες, και σαν αποδημητικά πουλιά με αστραφτερά χρώματα πετούμε πολύ ψηλά πάνω απ' τον απαίσιο βούρκο όπου θα ήθελαν να μας χαντακώσουν. Γενεύη, 16 ιανουαρίου 2005 Griselidis Real [Ένα συγκινητικό απόσπασμα απίστευτης ειλικρίνειας από το «καρνέ μίας εταίρας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τοποβόρος, με 4 ευρώ, στην περιοχή των Εξαρχείων]   




Πηγή: www.lifo.gr
read more

Δευτέρα 28 Απριλίου 2014

Αυτές είναι οι αλλαγές στις λαϊκές και το υπαίθριο εμπόριο

Αυτές είναι οι αλλαγές στις λαϊκές και το υπαίθριο εμπόριο
Έρχεται νομοσχέδιο για το υπαίθριο εμπόριο – Αλλάζουν όλα στην έκδοση αδειών, στις θέσεις και στις ημέρες διάρκειας
Η ΕΣΕΕ (Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου) θέτει και άλλα αιτήματα εν όψει της κατάθεσης του σχετικού νομοσχεδίου για το υπαίθριο εμπόριο και τις λαϊκές αγορές στη Βουλή.
Με το νομοσχέδιο αυτό παύει πλέον ο υπουργός Ανάπτυξης να καθορίζει τον αριθμό των αδειών για τις λαϊκές αγορές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης και αντικαθίσταται από αποφάσεις των αρμόδιων Δημοτικών Συμβουλίων που εγκρίνονται από τον περιφερειάρχη.
Τι αλλάζει στο πλανόδιο εμπόριο
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου, οι πλανόδιοι έμποροι θα διαθέτουν άδεια τύπου Α' για προϊόντα γης και θάλασσας και τύπου Β΄ για διαρκή είδη.
Η άδεια Α' ισχύει για όλη την επικράτεια ενώ η Β΄ για τα όρια της περιφέρειας που την χορηγεί.
Η ΕΣΕΕ τη διαφωνία της με μία τέτοια προοπτική καθώς θα αποτελέσει αφορμή για την ανεξέλεγκτη εξάπλωση του πλανόδιου εμπορίου διαρκών προϊόντων σε όλη τη χώρα.
Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα οι άδειες ισχύουν για μία 3ετία ενώ με το νομοσχέδιο που θα έρθει προς ψήφιση θα είναι αόριστες.
Με το νέο νομοσχέδιο καταργείται η δέσμευση του περιφερειάρχη να έχει καθορίσει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου τον συνολικό αριθμό των αδειών που θα χορηγηθούν για το επόμενο έτος. Ο περιφερειάρχης πλέον θα μπορεί να εκδίδει, όποτε θέλει, όσες άδειες αυτός επιθυμεί.
Τι αλλάζει στο στάσιμο εμπόριο
Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, οι θέσεις στάσιμου εμπορίου πρέπει να απέχουν 100 μέτρα η μία από την άλλη σε δήμους με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων και 50 μέτρα σε όλους τους άλλους δήμους.
Η διάταξη αυτή όμως καταργείται. Γι' αυτό το λόγο η ΕΣΕΕ ζητά τη διατήρησή της.
Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα οι άδειες ισχύουν για μία 3ετία ενώ με το νομοσχέδιο που θα έρθει προς ψήφιση θα είναι αόριστες. Όπως επισημαίνει η ΕΣΕΕ η διάρκεια της άδειας πρέπει να παραμείνει ώστε να ελέγχεται ότι οι υποθέσεις χορήγησης εξακολουθούν να συντρέχουν.
Με τον παρόντα νόμο προβλέπεται διαβούλευση φορέων της τοπικής κοινωνίας με το αρμόδιο Δημοτικό Συμβούλιο για το ανώτατο αριθμό αδειών που θα χορηγηθούν τον επόμενο χρόνο.
Η ΕΣΕΕ ζητά τη διατήρησή της. Με το νέο νομοσχέδιο προβλέπεται ότι τα πάντα στηρίζονται στις διαθέσεις του περιφερειάρχη. Δηλαδή αν θα εγκρίνει και πόσες κυριακάτικες αγορές για τον τόπο ευθύνης του.
Από το προτεινόμενο σχέδιο νόμου έχει αφαιρεθεί η πρόνοια της υφιστάμενης νομοθεσίας ότι δεν επιτρέπονται πωλήσεις στους χώρους των εκθέσεων .
Έλεγχος
Αντιθέτως με όλες τις προηγούμενες παραμέτρους του νομοσχεδίου, η ΕΣΕΕ αποδέχτηκε με ιδιαίτερη ικανοποίηση τον έλεγχο του υπαίθριου εμπορίου από την Αστυνομία, το ΣΔΟΕ και τους υπόλοιπους φορείς.

Read more: http://www.newsbomb.gr
read more

Κυριακή 13 Απριλίου 2014

Δράμα: Επιτυχής ημερίδα για την βιομηχανική κάνναβη


Η ημερίδα είχε θέμα «Πρώτη γνωριμία με την καλλιέργεια της βιομηχανικής κάνναβης», υλοποιήθηκε στις 9 Απριλίου και την παρακολούθησαν περισσότεροι από 80 ενδιαφερόμενοι (αγρότες, γεωπόνοι, επαγγελματίες κ.α.).
Πρώτος ανέπτυξε την ομιλία του ο πρώην διευθυντής του Κέντρου «ΔΗΜΗΤΡΑ» Δράμας, γεωπόνος κ. Αβραάμ Νικολαΐδης, με θέμα «Τεχνική καλλιέργειας της βιομηχανικής κάνναβης όπως αυτή εφαρμόζεται στις χώρες της Ε.Ε.». Στην αρχή της εισήγησής του ο κ. Νικολαΐδης, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, ανέφερε την σημασία που είχε η βιομηχανική κάνναβη ως τα τέλη του 19ου αι. όπου το 70-80% του χαρτιού και των υφασμάτων παράγονταν από την κλωστική κάνναβη και σταδιακά αντικαταστήθηκε από τα προϊόντα του βαμβακιού πρώτα και των συνθετικών υλικών αργότερα. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον Ν. 4139/2013, που άνοιξε τον δρόμο για την καλλιέργεια της κλωστικής ή βιομηχανικής κάνναβης στην Ελλάδα, ενώ ήδη από το 1990 με την οδηγία 1308/1990 της Ε.Ε. η καλλιέργειά της κατέστη νόμιμη στην Ευρώπη. Αναφερόμενος στα βοτανικά χαρακτηριστικά του φυτού στάθηκε ιδιαίτερα στην δημιουργία νέων ποικιλιών με υψηλό ποσοστό θηλυκών ανθέων και επιθυμητά αγρονομικά χαρακτηριστικά (υψηλές αποδόσεις, μικρότερη περιεκτικότητα σε THC, ευκολότερη συγκομιδή κ.α.). Ο βιολογικός κύκλος του φυτού κυμαίνεται από 90-150 μέρες ανάλογα με την ποικιλία και την κατεύθυνση της παραγωγής (σπόρο ή ίνα), ενώ προσαρμόζεται εδαφοκλιματικά στις περιοχές όπου καλλιεργείται ο αραβόσιτος. Όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι της καλλιέργειας, ο κ. Νικολαΐδης τόνισε ότι η σπορά γίνεται Μάρτιο-Απρίλιο και η συγκομιδή που αφορά τον σπόρο ή και τα στελέχη τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Συνήθως δεν απαιτεί χημική ζιζανιοκτονία (θεωρείται αποπνικτικό των ζιζανίων), ούτε εφαρμογή άλλων φυτοπροστατευτικών προϊόντων, αντιθέτως είναι φυτό απαιτητικό σε υγρασία, εφαρμόζοντας 2-4 αρδεύσεις ιδιαίτερα στο κρίσιμο στάδιο της άνθησης και πλήρωσης των σπόρων. Από τα θρεπτικά στοιχεία του εδάφους, το άζωτο είναι αυτό που διαδραματίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην παραγωγή, τόνισε ο ομιλητής. Οι αποδόσεις του φυτού σε σπόρο είναι 100-150κιλ/στρ. και σε ξερά στελέχη για την παραγωγή ινών σε 700-1300κιλ/στρ., κατόπιν μηχανικής συγκομιδής. Από το φυτό παράγονται πληθώρα προϊόντων, όπως ρούχα, σχοινιά, χαρτί, λάδι, ζωοτροφές, μονωτικά, φαρμακευτικά προϊόντα, εσωτερική επένδυση αυτοκινήτων κ.α. Κλείνοντας την ομιλία του ο κ. Νικολαΐδης, αναφέρθηκε στην οικονομική πρόσοδο της καλλιέργειας βάσει στοιχείων που αναφέρονται σε τιμές παραγόμενου σπόρου και στελεχών από χώρες τις Ε.Ε., όπου το τυπικό ακαθάριστο κέρδος για τα δεδομένα της χώρας μας υπολογίζεται στα 105€/στρ., ενώ πρόσθεσε ότι η καλλιέργεια της βιομηχανικής κάνναβης ενεργοποιεί δικαιώματα.
Ο Δρ. Βυζαντινόπουλος Σπυρίδων, διατελέσας γενικός Διευθυντής του πρώην ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε., ήταν ο δεύτερος εισηγητής της ημερίδας αναπτύσσοντας το θέμα «Βιομηχανική κάνναβη: μια νέα και πολλά υποσχόμενη καλλιέργεια για την χώρα μας». Το περιεχόμενο της ομιλίας του κ. Βυζαντινόπουλου περιελάμβανε τρεις ενότητες: τα πλεονεκτήματα της βιομηχανικής κάνναβης, την στρατηγική ένταξη της καλλιέργειας στην χώρα μας και το επιχειρησιακό σχέδιο ανάπτυξης της καλλιέργειας (business plan).
Στην πρώτη ενότητα ο κ. Βυζαντινόπουλος ανέφερε τα πλεονεκτήματα της βιομηχανικής κάνναβης, αναλύοντας την γεωργική διάσταση (πολύτιμο εργαλείο στον κύκλο της αμειψισποράς, εμποδίζει την διάβρωση του εδάφους, προσαρμοστικότητα σε ποικίλες εδαφοκλιματικές συνθήκες, σοβαρή επιλογή στην αναδιάρθρωση των καλλιεργειών), την οικολογική διάσταση (μειωμένη έως μηδενική χρήση φυτοπροστατευτικών προϊόντων, βελτίωση της βιοποικιλότητας και ιδιαίτερα θετική Ανάλυση του Κύκλου Ζωής έναντι άλλων καλλιεργειών) και την οικονομική διάσταση (μεγαλύτερο και σταθερότερο εισόδημα μέσα από καθεστώς συμβολαιακής γεωργίας).
Η στρατηγική ένταξης της καλλιέργειας στη χώρα μας, ήταν το αντικείμενο της 2ης ενότητας της ομιλίας του κ. Βυζαντινόπουλου. Σύμφωνα με τον ομιλητή, απαιτείται η άμεση έκδοση των νομοθετικών ρυθμίσεων που θα προβλέπουν, την τεχνική και επιστημονική υποστήριξη της καλλιέργειας από τον ΕΛ.Γ.Ο. «ΔΗΜΗΤΡΑ», την εισαγωγή πολλαπλασιαστικού υλικού και την περαιτέρω αξιολόγησή του σε καθορισμένες ζώνες καλλιέργειας. Ιδιαίτερα στάθηκε στον ορισμό του Ολοκληρωμένου Συστήματος Διαχείρισης της βιομηχανικής κάνναβης στη χώρα μας, που θα περιλαμβάνει, την χορήγηση αδειών μεταποίησης των φυτών και την επιτήρηση των σχετικών βιομηχανιών, τον ποιοτικό έλεγχο των ινών και της περιεκτικότητας σε τετραϋδροκανναβινόλη (THC), καθώς και την εκπαίδευση των παραγωγών και ενημέρωση των υποψηφίων επενδυτών.
Στην 3η ενότητα όπου ο κ. Βυζαντινόπουλος παρουσίασε το επιχειρησιακό σχέδιο ανάπτυξης της καλλιέργειας τόνισε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη της καλλιέργειας στη χώρα μας, είναι η δημιουργία βιομηχανικών – μεταποιητικών μονάδων. Για την εγκατάσταση μιας τέτοιας μονάδας απαιτείται η απόκτηση τεχνολογίας (Know how) από το εξωτερικό, επενδυτικά κεφάλαια ύψους περίπου 7 εκ. ευρώ και καλλιεργούμενη έκταση βιομηχανικής κάνναβης τουλάχιστον 50χιλ. στρεμμάτων για κάθε μονάδα.
Η ημερίδα έκλεισε με την ομιλία του Δρ. Κατσαντώνη Δημήτριου, γεωπόνου του ΕΛ.Γ.Ο. «ΔΗΜΗΤΡΑ» με θέμα «Η χρήση των νέων τεχνολογιών στην υπηρεσία των αγροτών». Σκοπός της εισαγωγής των σύγχρονων τεχνολογιών στην Γεωργία, είναι η όσο το δυνατό καλύτερη επιλογή και εφαρμογή των γεωργικών πρακτικών, σε συνάρτηση με τις πραγματικές ανάγκες των καλλιεργειών, τόνισε ο κ. Κατσαντώνης. Στόχος είναι ο περιορισμός της υπερβολικής χρήσης αγροχημικών (λιπάσματα, φυτοφάρμακα) και της υπέρμετρης χρήσης των γεωργικών μηχανημάτων (καύσιμα, καυσαέρια), καθώς και η βελτίωση της παραγωγής μέσω της βελτίωσης της ποιότητας και της αύξησης της απόδοσης. Κατόπιν ο κ. Κατσαντώνης αναφέρθηκε σε παραδείγματα νέων τεχνολογιών που συναντάμε στο εμπόριο, όπως είναι ο υπολογισμός διαφορετικών επίπεδων απόδοσης στον αγρό με τη χρήση GPS και αισθητήρα, η μεταβαλλόμενη λίπανση ενός αγρού με την χρήση GPS και ο επιλεκτικός ψεκασμός ζιζανίων με αυτόματο αισθητήρα.
Dramania.gr


read more

Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

Παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη για τη λειτουργία περιπτέρου

Παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη για τη λειτουργία περιπτέρου
Την παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη χρειάστηκε ένας ανάπηρος για να ξεκινήσει τη δραστηριότητά του σε περίπτερο, που του είχε παραχωρηθεί λόγω της αναπηρίας του με απόφαση του πρώην νομάρχη Καβάλας.


Η περιπέτεια του ανάπηρου περιπτεριούχου ξεκίνησε όταν ιδιοκτήτης γειτονικού καταστήματος ζήτησε τη μετατόπιση του περιπτέρου 40 μέτρα μακρύτερα από την αρχική θέση, η οποία είχε καθοριστεί (όπως όλες οι θέσεις περιπτέρων) με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας το 2009 και για την οποία δεν είχε ασκηθεί καμία προσφυγή εμπρόθεσμα. Το Δημοτικό Συμβούλιο έλαβε τρεις διαδοχικές αποφάσεις για τη μετατόπιση του περιπτέρου 40 μέτρα από την αρχική θέση, σε μία αραιοκατοικημένη και χωρίς εμπορική δραστηριότητα περιοχή, και με αιτιολογία την έλλειψη οδικής ασφάλειας από τη λειτουργία του στο συγκεκριμένο σημείο.

Ο δικαιούχος άσκησε προσφυγές ενώπιον του Γενικού Γραμματέα της οικείας Αποκεντρωμένης Διοίκησης και δικαιώθηκε και τις τρεις φορές.

Ο Συνήγορος συνεργάστηκε με την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας-Θράκης εστιάζοντας στο ζήτημα των επαναλαμβανόμενων αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου παρά την ακύρωσή τους στο πλαίσιο της διοικητικής εποπτείας, καθώς και στο ζήτημα της υποχρέωσης συμμόρφωσης στις αποφάσεις του Γενικού Γραμματέα. Παράλληλα διαμεσολάβησε και στις υπηρεσίες του Δήμου που καθυστερούν να εφαρμόσουν τις ρυθμίσεις του «Καλλικράτη» σε ό,τι αφορά στην άσκηση αρμοδιότητας για την αδειοδότηση περιπτέρων.

Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου η Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας γνωμοδότησε προς τον Δήμο ότι δεν υπάρχει πρόβλημα για την ασφαλή κυκλοφορία πεζών και οχημάτων από τη θέση του συγκεκριμένου περιπτέρου, και πλέον το περίπτερο ξεκίνησε να λειτουργεί στην αρχική θέση.
read more

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Η αλλαγή των παγωτατζήδων στα μέσα της δεκαετίας του 1930

Η αλλαγή των παγωτατζήδων στα μέσα της δεκαετίας του 1930 του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά
Μεγάλη αλλαγή στο επάγγελμα των παγωτατζήδων έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Μέχρι τότε οι πλανόδιοι παγωτατζήδες ήταν ρυπαροί και τριγυρνούσαν στους δρόμους με την πάντα λερωμένη άσπρη μπλούζα τους τραγουδώντας: «Κρύο, κρύο είναι μπούζι / και γλυκό σαν το καρπούζι». Έσερναν ένα άθλιο και σαραβαλιασμένο κασόνι με τρεις ή τέσσερις ρόδες και άλλα τόσα έγχρωμα και τερατώδη ζωγραφικά εκτρώματα στα πλευρά του.

 Στις μελοδραματικές επικλήσεις των παγωτατζήδων έτρεχαν οι πιτσιρικάδες κρατώντας τις πεντάρες τους για ν' αγοράσουν τα χωνάκια, τα οποία τους δρόσιζαν τα χείλη αλλά συχνά τους έφερναν... φουρτούνες στην κοιλιά. Ακόμη θυμούνται οι παλαιότεροι το εξάστιχο του παγωτατζή: «Μια πεντάρα το χωνάκι / κρύο σαν το πεπονάκι! / Φάτε για να δροσιστήτε / γιατ' αλλοιώς αδίκως ζήτε! / Πάρτε γιάτσο σαν το χιόνι / που το τρώνε οι βαρώνοι!». Σε τέτοια έμμετρα επιχειρήματα δεν μπορούσαν να αντισταθούν τα μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδιά.
Αλλά ο πολιτισμός και η εξέλιξη άλλαξαν και τους παγωτατζήδες, οι οποίοι εμφανίστηκαν από το καλοκαίρι του 1935 ανεβασμένοι σε τρίτροχα ποδήλατα, πάνω στα οποία ήταν τοποθετημένα ωραιότατα και κομψότατα μικρά ψυγεία, προσφορά των εταιρειών παγωτών, τις διαφημίσεις των οποίων είχαν στις πλαϊνές πλευρές τους. Τώρα αντί για εξάστιχα ακούγονταν κλάξον, κουδούνια και άλλα μερακλίδικα επακόλουθα. Ο παλιός ρευστός γιάτσος που χυνόταν αν έγερνε λίγο το χωνάκι είχε γίνει κασάτο παγωτό πολυτελείας, τυλιγμένο σε ωραίο αδιάβροχο χαρτί. Όσο για τις εταιρείες που εισήγαγαν τις αλλαγές, είχαν και τις ανάλογες χαρακτηριστικές επωνυμίες: «Βόρειος Πόλος», «Πόλος», «Ελβετία», «Σιβηρία», «Νότιος Πόλος», «Εσκιμώ», «Ρίγος», «Πουπέ» ή «Σταμάτησέ με και Δοκιμασέ με»! Ήταν η νέα σελίδα των μικρών απολαύσεων της καθημερινότητας που έφτασε μέχρι τις ημέρες μας με άλλες επωνυμίες.
http://mikros-romios.gr
read more

Σάββατο 29 Ιουνίου 2013

Η γαλατού-ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ



Μέχρι δέκα κουράδια πρόβατα αναμάζεψεν η Ρήνα στ Αλμπάνι το μετόχι. Και τα δυο βοσκάκια δεν προλαβαίνανε τη βοσκή και το άρμεγμα. Και πήρε η Ρήνα μέχρι αρμεχτή. Τον καλύτερο. Και καβαλίκευε αναπαντερά ο αρμεχτής τσι προβατίνες και με τα ροζιασμένα του δαχτύλια ζούλιζε τα φουσκωμένα μαστάρια και γέμιζε με γάλα τσι καρδάρες. Κι έρεε το γάλα και γεμίζανε οι καρδάρες. Και το καμάρωνε η Ρήνα αμίλητη και τσιμογελούσε ευτυχισμένη. Και χτυπούσε η Ρήνα το καθημερινό παγωτό, τόσο όσο χρειαζόταν τη φορά, ήξερε αυτή, κι έπηζε τσι μυζήθρες τσι μαλάκες και τσι γραβιέρες κι έδινε στο κατόπιν στη γειτονιά το περίσσεμα και έκανε την πρεπειά τζη.
Μα το γάλα που περίσσευε, ξεχείλιζε, κι απ’ την ανθρωπιά τζη. Κάτι έπρεπε να κάνει, κάτι άλλο. Το μυαλό τση Ρήνας δεν άργησε να σκαρώσει την επόμενη κίνηση. Παραξενεύτηκε βέβαια που η Κατίνα, η μοσχαναθεμένη τζη, από μόνη τση πρότεινε να μεταφέρει το γάλα με τη γαϊδούρα ταχειά το πρωί, πριν το πρόβαλμα το ήλιου, στη Χώρα. Τρουλάφιασε παραξενεμένη η Ρήνα, μπας και παράκουσε, μα η ασυγκράτητη Κατινιώ άρχισε αποβραδίς τσ’ ετοιμασίες για την ταχινή στρατειά.
«Κάτι σκαρώνεις εσύ; Δε μου το βγάνεις από το μυαλό...» παρατήρησε η Ρήνα κουνώντας το κεφάλι δεξιά-αριστερά, καχύποπτα.
«Κι ίντα; Προτιμάς να σου ξιδιάσει το γάλα μάνα και να το πετάξεις!»
«Γιάντα, δε θα το κάμω ξυνόχοντρο; Να τρώτε χοντροζούμι ούλο το Χειμώνα;»
«Εμένα δεν μ’ αρέσει το χοντροζούμι. Άου, άου, άου...» μονολογούσε αηδιασμένα.
«Άξεις και ξερός. Άμα δεν το τρως εσύ, το τρώνε όμως οι άλλοι.»
«Και πόσο ξυνόχοντρο θα κάμεις για να φάνε τον πόνο! Ένα τόνο...»
«Μωρέ δίκιο έχεις, αλλά να σε κάμω και γαλατού! Άλλα ονείρατα έχω γω για σένα»
«Γαλατού! Και ποιος θα με θωρεί πρωί-πρωί;»
«Σαν κάτι να μου ετοιμάζεις του λόγου σου! Ούτε μία αντίρρηση!»
«Εγώ φταίω που προσφέρθηκα.»
«Μωρέ δίκιο έχεις, μα δεν πιστεύω να νταλαβερίζεσαι με κιανένα στη Χώρα;»
«Εγώ; Ο Θεός να με κάψει» της απάντησε σταυροκοπούμενη, μην αποκαλυφθεί μπρος στα αλεπουδίσια μάτια τση Ρήνας.
Εκείνη την ξάνοιξε δύσπιστα, μα η πρόταση τση καλάρεσε. Το γάλα που περίσσευε έπρεπε να διοχετευτεί στην αγορά, νωρίς το πρωί. Κάθε μέρα. Βουτυράκι στο ψωμάκι ήταν η πρόταση τση Κατίνας να αναλάβει τη μεταφορά. Γαλατού ξεγαλατού, το παραδάκι από το γάλα έρεε καθημερινά και έτσι μπορούσε η Ρήνα να κατεβάζει το χρέος στους δοσάδες που δεν ήταν και λίγοι.
Με αέρα αμαζόνας καβαλίκευε κάθε πρωί με την τζίμπλα στο μάτι η Κακιώ την Γιοργαλίδικη φοράδα με τα πλουμιστά ξόμπλια τση Ρήνας κι από πίσω ακλούθιενε η φορτωμένη γαϊδούρα με το αγώι.
Και τραγούδιενε η Κατίνα την χαρά τζη. Και κόρδιζε κι αψήλωνε και τελειωμό δεν είχε.
«Απ’ το’ να πόδι, είναι κουτσή,
κι απ’ τ’ άλλο δεν πατάει, σε γαϊδουρίτσα σε, σε σε σε...

Απ’ το’ να μάτι, είναι στραβή,
Κι απ’ τ’ άλλο δεν κοιτάει, σε γαϊδουρίτσα σε, σε σε σε...

Απ’ το’ να αυτί, είναι κουφή,
Κι απ’ τ’ άλλο δεν γροικάει, σε γαϊδουρίτσα σε, σε σε σε....»

Κι απόσωνε στη Χώρα χωρίς να το καταλάβει και μόλις έμπαινε στη Μεγάλη Πόρτα, εθόριενε τον αγαπητικό τση, το Βασιλιώ το ορφανό, που τσ’ κανε τα γλυκά τα μάτια.
Και κάθε μέρα όλο και πιο γλυκά γινότανε. Ώσπου μια μέρα την ξεμονάχιασε πίσω απ’ τον κήπο και τσ’ έσκασε ένα φιλί.
«Το πιο γλυκό φιλί» έτσι του είπε.
«Στην πιο γλυκιά γαλατού» έτσι της είπε....

ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

read more

Κυριακή 16 Ιουνίου 2013

Ο νεροφόρος- ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ




«Ξύπνα Κατίνα...»
«Ξύπνα και θα κλείσουνε οι ανθοί. Σήκω ομορφιά μου γιατί βράδιασε νε. Άντε κοπελιά μου να μου φέρεις τσ’ ανθούς να σιάξω τσι ντολμάδες για θα μας κάνει ο πατέρας σου ντολμάδες. Και να μην ξεχάσεις τον βάρσαμο, και τη θρίμβη.»
«Εγώ θα πάω στην περβόλα; Είναι δουλειά μου; Δεν πάω γιατί φοβούμαι.» της είπε.
«Από πότε; Άντε μωρή τελείωνε, κοπέλα τση παντρειάς και φοβάσαι... Και να βάλεις καπέλο στην κεφαλή σου μη σε κάψει ο ήλιος και δεν σε ρέγονται μετά τα παλικάρια. Άντε ξεκούνα. Θα περάσεις κι απ’ την πλατέα να σου κάμουνε κόρτε και να σε καμαρώσουνε οι ντελικανίδες.» μάλλον ήθελε να τη δοκιμάσει και σ’ αυτό η Ρήνα. Είχε έρθει ο καιρός τση. Ήταν ολοφάνερο.
Με μιας πετάχτηκε σαν το ελατήριο η χιλιοπαινεμένη, η μοσχοθυγατέρα τση Ρήνας. Ως φαίνεται είχεν αρχίσει να σεκλετίζεται και να γαργαλιέται η μικρή κι η Ρήνα που τίποτα δεν άφηνε να πέσει κάτω τη δοκίμασε με το παραπάνω.
Έβαλε τα καλά της η Κατινιώ, περφουμαρίστηκε, τύλιξε το μεταξωτό της μαντήλι στο κεφάλι της, κοιτάχτηκε καλά-καλά στον καθρέπτη τση κάμαρης και με το καλάθι παραμάσχαλα ξεκίνησε κουνιστή και λυγιστή για την περβόλα.
Πρώτα πέρασε από τη βρύση για να πιει νερό και να ξεδιψάσει την κάψα της, μα τέτοια ώρα δεν υπήρχε ψυχή. Κατηφόρισε το στενό σοκάκι απογοητευμένη που όλοι κοιμούνταν ακόμη του καλού καιρού κι η ίδια με την κοφίνα έπρεπε να τρέχει από κολοκύθα σε κολοκύθα να μαζεύει τσ’ ανθούς.
Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει μέσα απ’ τα βουνά κι η Κατίνα έκατσε σε ένα πεζούλι και χάζευε το λυκαυγές μαγεμένη από το ημέρωμα της νύχτας απ’ το φως του ήλιου. Πρώτη φορά είδαν τα μάτια της την ομορφιά και τη γαλήνη του πρωινού. Μέχρι τούτη τη στιγμή μόνο το ολόγερμα του ήλιου πίστευε ότι είναι το ομορφότερο πράγμα της πλάσης. Μα σήμερα ανακάλεσε. Μαγεμένη από τα χρώματα, έπιασε το τραγούδι και ξέχασε τον προορισμό της. Μια τραγουδιστή φωνή άκουσε από πιο κάτω, νεανική αλλά κι αντρίκια. Τσ’ άρεσε. Τούρλωσε τα αυτιά τζη για να καταλάβει από που έρχεται το τραγούδι και τότε διαπίστωσε ότι ακριβώς από κάτω από την τελευταία πεζούλα ένας νεαρός, γνωστός, έπαιζε με το νερό και είχε κέφια πολλά.
«Α! Εσύ είσαι; Τι κάνεις εκεί Βασίλη;» τον ρώτησε με απορία.
«Η Κατίνα μας!» απάντησε έκπληκτος με τη σειρά του το ορφανό.
«Ήρθα να μαζέψω κολοκυθανθούς, μα άργησα και κλείσανε και ποιος την ακούει τη μάνα μου. Αλλά τι ζητάς εσύ εδώ; Δεν βοηθάς τον πατέρα μου μπλιο;» τον ρώτησε.
«Το πρωί κάνω το νεροφόρο, και τ’ απόγευμα τον παγωτατζή. Έχω βάλλει στοίχημα να τσι φέρω τσι γονέους μου πίσω. Αλλά τι σε ζαλίζω μ’ αυτά; Θα’ έρθεις πάλι αύριο; Κάθε μέρα είμαι εδώ. Απ’ το βράδυ ως το πρωί» την ικέτεψε και τα μάτια του πετούσαν σπίθες.
«Ναι αμέ; Θα ξανάρθω. Αλλά γιάντα έρχεσαι βραδιάτικα; Και δε φοβάσαι;» ρώτησε η Κατίνα παίζοντας με τα κυματιστά μαλλιά της δήθεν αδιάφορα. Κάτι άρχισε να νιώθει στο στήθος της, πρωτόγνωρο. Ήθελε να το ξαναζήσει.
«Εγώ είμαι άντρας Κατινιώ και δε φοβούμαι πράμα. Οι άντρες δε φοβούνται.»
«Και έρχεσαι ούλο το βράδυ; Και ξενυχτάς; Όφου, όφου μια δουλειά!»
«Το βράδυ γίνεται η δουλειά. Άμα δεν έρθω εγώ θα το κόψουνε το νερό και θα ξεραθούνε τα μποστανικά των αθρώπω. Κι εγώ έχω σκοπό, το σκοπό μου.»
«Τι ακριβώς κάνεις δηλαδή; Δείξε μου.» τον ρώτησε πλησιάζοντάς τον κι άλλο.
Το ορφανό ανατάραχτηκε λες και τον διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα. Δε σάστισε όμως και δεν έχασε την ευκαιρία να δείξει στην όμορφη κοπέλα, την κόρη του αφεντικού

ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ


read more

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

η προξενήτρα.ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ


Μεγάλωναν οι δουλειές τση Ρήνας, μεγάλωνε κι η δική τζη...
Και κόρδιζε η Ρήνα κι αψήλωνε ακόμη πιο πολύ.
Κι αφ’ ότου ύψωσε και το «μέγαρο» τση Κατινιώς όσο έπρεπε, επήγε και βρήκε τη Χοντρομαρία την προξενήτρα. Ούλους τσι ταίριαζεν αυτή. Είχε την τέχνη τζη. Φτωχούς και πλούσιους. Μικρούς και μεγάλους. Όμορφους κι άσχημους. Ούτε ζωντοχήρα δεν άφηνε να χαθεί στη μοναξιά. Δεν κατέχω πώς τα κατάφερνε μα γινότανε πάντα το θέλημά τζη. Μεγάλη μαστόρισσα η χοντρή.
Δεν μπορούσαν να τη φέρουνε τα πάχιντά τζη μέχρι το Μετόχι για τούτο κατέβηκε η Ρηνιώ με τη θυγατέρα τζη στη Χώρα. Κι ανταμώσανε στο σπίτι τση Μαρίας στο πλατεάκι. Χαρά μεγάλη έκαμε που ήρθε με τα νερά τζη η Ρήνα, ως φαίνεται μυρίστηκε παραδάκι, κι άρχισε τα κεράσματα και τα παινέματα.
«Δεν παντρεύομαι του λόγου μου, Μαριώ μόνο ξάνοιξε να μου κάμεις τη δουλειά σωστά και ξαμου εμένα!»
«Μα αφού ενεείκεψες, να μη σου τα πω τα παίνια μου!» της απάντησε η Μαριώ καταβροχθίζοντας ένα ολόκληρο νερατζάκι από το γλυκό που έφερε για το τρατάρισμα.
«Αλλά κι η θυγατέρα σου, δεν πάει πίσω. Τα μικράτα σου έχει Ρήνα.»
«Μωρή συ; Άσε τα παίνια και δε μ’ αρέσουνε. Για δες. Του Κοκκονά ο γιος με ενδιαφέρει και ξάνοιξε να τη σιάξεις τη δουλειά και κατέχω εγώ μετά τη δική μου.»
«Του ντοτόρου!» απάντησε η Μαριώ με έκπληξη.
«Ναι του ντόκτορα. Γιάντα θα του κακοπέσει η θυγατέρα μου;»
Η Κατινιώ την κοίταξε λοξά μα δε μίλησε.
«Μην ακούς εσύ. Εγώ μιλώ.» τη διέταξε η Ρήνα.
Η Μαρία όμως η χοντρή, που ήξερε ούλα τα καθέκαστα της είπε ότι αυτοί ψηλοπετούσανε. Εκτός του ότι τελευταία μαθεύτηκε ότι το γιατροπαίδι ήτανε καπαρωμένο με μια δικηγορίνα κι έπρεπε να κοιτάξουνε για άλλο.
Κι άρχισε να ξεσκονίζει το τεφτέρι τζη και να τση εξιστορεί ποιος ήταν διαθέσιμος, πόσα στρέμματα γης κατείχε, τα κοινωνικά του φρονήματα, ακόμη-ακόμη και από ποια αρρώστια φύγανε οι προπάπποι ντου. Μα η Ρήνα ήθελε να’ ναι και γιατρός. Ούλα τα άλλα τα παράβλεπε. Είδε κι έπαθε η Χοντρομαρία να την πείσει ότι το πρώτο πράμα που πρέπει να την ενδιαφέρει είναι το ποιόν το γαμπρού.
«Να’ ναι καλό κοπέλι να κοιτάς. Να την αγαπήσει, να τση συμπεριφέρεται σωστά, μα και να εκτιμήσει τα υπάρχοντα και να τα αυγατήσει.»
«Καλά, της απάντησε η Ρήνα, εσύ ξέρεις, μα να ξανοίξεις να ναι και γιατρός.»
«Μωρή συ; Ακούς τι λες; Δεν γίνονται αυτά. Μην μπαίνεις στα χωράφια μου. Παλικάρι θα βρούμε σωστό κι εργατικό αλλά τση τάξης σου. Συμφωνείς Κατινιώ;» ρώτησε την Κατίνα για να τη βγάλει από τα δύσκολα.
«Δεν κατέχω εγώ θεια, εγώ είμαι μικρή, ό,τι πει η μάνα μου...» της τα είχε γυρίσει ως φαίνεται τα μυαλά η μάνα τζη και ψηλοπετούσε κι αυτή.
«Τόσα κι άλλα τόσα ακόμη θα πάρει, αρκεί να το’ χει το χαρτί.» ήταν τα ύστερα λόγια τση Ρήνας, πριν την καληνύκτα.
«Δες μάνα και πάρε κόρη» παραμιλούσε η Χοντρομαρία όπως τις κοιτούσε να χάνονται στο μακρύ στενό.

ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

read more

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Ελληνικό το πρώτο ποδήλατο από ξύλο!






Η οικονομική κρίση στη χώρα μας και η πτώση του τζίρου της εταιρείας τους έγιναν η αφορμή δύο αδέλφια επιπλοποιοί να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν το πρώτο ξύλινο ποδήλατο, με το οποίο κατάφεραν και ανέβασαν τις μετοχές τους και πάλι στα ύψη. Η πρωτοποριακή κατασκευή, που φέρει την υπογραφή του Αργύρη και του Γιώργου Λεκοβίτση από τη Θεσσαλονίκη, έχει ενθουσιάσει τους φανατικούς της ορθοπεταλιάς, που επικοινωνούν μαζί τους προκειμένου να μάθουν τα πάντα γύρω από την ξεχωριστή αυτή δημιουργία.
Οπως αναφέρει στην «Espresso» ο Γιώργος Λεκοβίτσης, για τον σχεδιασμό του ξύλινου ποδηλάτου τα δύο αδέλφια αφιέρωσαν κάτι παραπάνω από ένα χρόνο, αφού το αποτέλεσμα που επιθυμούσαν έπρεπε να αγγίζει την τελειότητα. «Η περσινή χρονιά ήταν καταλυτική για εμάς, γιατί βλέπαμε τη δουλειά μας εδώ στο επιπλοποιείο ολοένα να μειώνεται. Ετσι μετά από προτροπή του αδελφού μου, που ήταν δική του βασικά η ιδέα, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την κατασκευή του ξύλινου ποδηλάτου. Ο σχεδιασμός μόνο μας πήρε ένα χρόνο, γιατί μιλάμε για μια πολύ απαιτητική κατασκευή. Αρχικά φτιάξαμε ποδήλατα δρόμου, ενώ το τελευταίο διάστημα έχουμε τελειοποιήσει και τη mountain μορφή του».
Προδιαγραφές
Τα δύο αδέλφια όλο αυτό το διάστημα ενημερώνονταν για ό,τι σχετίζεται με τη δημιουργία του σωστού ποδηλάτου, αφού αυτό που τους απασχολούσε ήταν η κατασκευή τους να πληροί όλες τις προβλεπόμενες προδιαγραφές μεν, αλλά να μη μοιάζει με καμία άλλη δε. «Ως επιπλοποιοί αυτό που μας ενδιέφερε ήταν να κάνουμε κάτι ξεχωριστό. Ετσι ξοδέψαμε πολλές ώρες πάνω στις προδιαγραφές, αφού εκτός από τα στάνταρ που πρέπει να ακολουθεί ο εκάστοτε κατασκευαστής, όπως τις αποστάσεις από τον άξονα στη ρόδα και άλλες μικρές λεπτομέρειες, όπως οι σωστές μοίρες του τιμονιού, εμείς καλούμασταν να βάλουμε και τη δική μας πινελιά, που δεν ήταν άλλη από το ξύλινο σώμα του ποδηλάτου, που δεν έπρεπε να ξεφεύγει ούτε στο ελάχιστον από τον αρχικό σχεδιασμό. Ετσι ενημερωθήκαμε από τις καλύτερες εταιρείες κατασκευής και μετά από μόνοι μας προσθέσαμε τα δικά μας μυστικά».
Στην παραγωγή
Η κατασκευή του σκελετού, όπως μας ενημερώνει ο Γιώργος Λεκοβίτσης, εσωτερικά είναι κούφια ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι πιο ελαφρύ, αλλά και να μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε σωλήνα. «Ολες οι ξύλινες επιφάνειες περνάνε από μια μηχανή που τις χτυπάει τουλάχιστον εκατό χιλιάδες φορές προκειμένου να δούμε πόσο ανθεκτικό είναι στα σπασίματα. Περίπου μία εβδομάδα κρατάει αυτή η διαδικασία για κάθε ποδήλατο. Ακολουθούμε πιστά τα πρότυπα κατασκευής της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μέχρι στιγμής αυτά που έχουμε φτιάξει τα έχουμε για δείγματα και για δοκιμές. Σε λίγο καιρό θα έχουμε τελειώσει και με όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και θα είμαστε έτοιμοι και για την παραγωγή» καταλήγει ο Γιώργος Λεκοβίτσης.
Μέλιο και τροπικά υλικά για την κατασκευή του σκελετού
Αλλο ένα στοιχείο που απασχόλησε ιδιαίτερα τα αδέλφια Λεκοβίτση ήταν η τελική επιλογή του ξύλου, για την οποία έπρεπε να ήταν 100% σίγουροι, γιατί σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να επηρεάζεται από τις καιρικές συνθήκες, αλλά και από τυχόν συγκρούσεις «Τα ξύλα κόβονται όλα στη μηχανή ώστε να μη γίνει κανένα λάθος. Στην πορεία γίνονται οι ενώσεις και ο σκελετός παίρνει τη μορφή που πρέπει να έχει. Μετά ξεκινάμε με το χέρι το τρίψιμο, αλλά κι όλες τις υπόλοιπες διαδικασίες, που πρέπει να γίνουν αποκλειστικά από εμάς. Κατά βάση, στην επιλογή του ξύλου που έχουμε καταλήξει είναι το μέλιο, το οποίο είναι ανθεκτικό στις εξωτερικές συνθήκες, αντέχει στην κρούση και τέλος είναι πολύ ελαφρύ. Σκεφτείτε μόνο ότι τα παλιά τα χρόνια οι Γερμανοί για το σασί των τρένων και τις ρόδες των κάρων χρησιμοποιούσαν μέλιο. Το έχουμε μελετήσει το θέμα. Στην πορεία θα κάνουμε χρήση κι άλλων τροπικών δέντρων, όπως το βέγκε και το μαόνι. Αυτά είναι αντοχής, ενώ για την ομορφιά μπορούμε να προσθέσουμε κι άλλα ξύλα. Το μέλιο, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ξαδερφάκι με το δρυ».
ΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗΣ
πηγη
read more

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Ο ασβεστάς.ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ


Ρι, Ριρί, Ριρίκα,,,,,
Εσύ σαι πλάσμα παιδί μου αγνό
Αχ κι όποιος νιώσει του φιλιού σου λίγη γλύκα
Θα το θυμάται Ριρίκα για καιρό...



Τραγουδούσε ο Γιώργης στη γυναίκα του πάντα με μια δόση ειρωνείας, μιας κι ήταν κρυφό μυστικό σ’ ούλους ότι ήταν δοσμένος αλλού. Στη Μαργαρίτα ντου, που το φανέρωνε ο ίδιος το μυστικό του σαν μιλούσε αντί γι’ αυτόν η ρακή.
Η Ρήνα καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι, που τα κατάφερε. Τώρα βάλθηκε να καλοπροικίσει την ομορφονιά της την Κατινιώ για να την καλοπαντρέψει. Ο γιος του ντοτόρου που είχε βλέψεις, δεν θα την έπαιρνε εύκολα, το πίστευε και η ίδια άλλωστε, αν δεν είχε το κατιτίς της. Για να τον δελεάσει λοιπόν βάλθηκε να της χτίσει ένα σπίτι σωστό παλάτι. Μα ο ασβέστης και το τσιμέντο ήταν σκέτη φωτιά. Και η μεταφορά τους στ’ Αλμπάνι το μετόχι απ’ την Πατσό κι απ’ το Μπαλί θα της στοίχιζε μια περιουσία. Τότε θυμήθηκε η Ρήνα τον μπάρμπα τζη τον ασβεστοκαμινά που είχε μεν πατήσει τα εβδομήντα, τα είχε δε τετρακόσια και η πείρα του ήταν μεγαλύτερη κι απ’ την πυρά του καμινιού. Με το να και με τ’ άλλο τον έπεισε η Ρήνα να τση κάμει πάσα τα μυστικά ντου και να τη βοηθήσει να στήσει το δικό της καμίνι, με το αζημίωτο βέβαια μιας και ο γέρος ήθελε για πληρωμή ένα ξωχώραφο από την προίκα της που πάντα της χτυπούσε ότι του ανήκε. Δεν του το χάλασε το χατήρι του γέρου η Ρήνα και του το έκαμε δωρεά!
Το ασβεστοκάμινο το έστησαν σε μια πεζούλα κάτω απ’ τη χαλέπα, όπου έκρινε ο γέρος ότι ήταν ο πιο κατάλληλος τόπος επειδή είχε πολλές πέτρες για το χτίσιμο του καμινού, και πολλά ρίκια, ασπαλάθους και θυμάρια για το τάϊσμα.
Την άλλη μέρα κιόλας η Ρήνα έφερε ένα μάστορα και πάντα με τσ’ οδηγίες του μπάρμπα έχτισε ένα καμίνι 12 πατησιές κάτω απ’ τη μεγάλη πεζούλα και πάνω από ένα μέτρο στο ύψος. Πρώτα έχτισε τον εξωτερικό τοίχο και μετά τον εσωτερικό, από γκρίζες πέτρες, αφήνοντας στη μέση τη χωμάτινη μόνωση. Με μεγάλη προσοχή έφτιαξε τον θόλο για να παραμείνει σταθερός όταν θα έπαιρνε φωτιά, κοντά στους 2.000 βαθμούς. Από τον πόρο που είχαν αφήσει στο πλάι έριχναν τα δεμάτια με τα πετρωμένα ξύλα νυχθημερόν για τέσσερις με πέντε μέρες. Τη δουλειά αυτή την έκαναν είκοσι παλικάρια που έφερε από τα κατωμέρια η Ρήνα για να πετρώνουν τα ξύλα, και μετά να τα ρίχνουν με την τσίτα μέσα στον πόρο του καμινιού. Πάνω από χίλια πεντακόσια δεμάτια ήθελε να καταπιεί μέχρι να γενεί.
Ο θείος της ο Ψωμάς δεν έφυγε σχεδόν καθόλου ούλες τσι μέρες. Παρέμενε εκεί, μέχρι να δει το σωστό χρώμα του καπνού και την μπλε φλόγα και από την εμπειρία του θα καταλάβαινε ότι είναι έτοιμο. Μετά, για να βεβαιωθεί ακόμα μια φορά, έριξε ο ίδιος μια πέτρα και έδωσε την εντολή να σταματήσουν οι ταϊστάδες, μιας και η πέτρα είχε κολλήσει κι ήταν σίγουρα έτοιμο.
Η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκε η Ρήνα μην τα τινάξει και το’ χει κρίμα στο λαιμό τζη, μα ο ίδιος δεν ήθελε νε να ταράξει ρούπι. Θυμήθηκε ως φαίνεται τα μικράτα του, λυπόταν βέβαια μην πάει και η δουλειά χαμένη από ένα λάθος. Ίσως και να μην ήθελε να χρεωθεί μια τέτοια αποτυχία. Πάντως έμεινε εκεί μέχρι να σβήσει το καμίνι, ξάγρυπνος, εκεί, στο καθήκον.
Ο Γιώργης έβαλε τσι φωνές στη Ρήνα ότι και καλά θα τη σουρέψουνε στο χωριό και δεν θα τη βάνει ο τόπος κι ο ντουνιάς, αν ο θειος τους τα κακάρωνε απ’ την κάψα, μα εκείνη του’ πε «γύρευε τη δουλειά σου μωρέ αδικοθάνατε» κι επανήλθε στο καμίνι κουνάμενη και λιγάμενη να το καμαρώσει όπως λαίμαργα κατάπινε τσ’ ασπαλάθους. Μετά από εικοσιπέντε μέρες που επανήλθαν μαζί με τον μπάρμπα για να βγάλουν τη σοδειά, έτριβε τα χέρια τζη από ικανοποίηση.
Και δεν παράλειψε να τον ευχαριστήσει κι αυτόν και τον Μεγαλοδύναμο που του έδωκε τη δύναμη να τα βγάλει εις πέρας, γέρος άθρωπος. Και δεν άφηκε μήτε το καμίνι να σβήσει, μήτε να του πετρώσει. Κι έβγαλε παρά τα χρόνια ντου ένα ασβέστη χάρμα. Ολόλευκο σαν το χιόνι. Κι άσπρισε ο τόπος κι έλαμψε το μετόχι απ’ την μπατανόβουρτσα τση Ρήνας.
Βέβαια, πάντα εκεί, δίπλα του ήταν και η Ρήνα, φύλακας άγγελος για να τον προστατεύει απ’ την ζέστα, να τον δροσίζει με δροσερό νερό απ’ το πηγάδι και να τον ταΐζει κι αυτόν στην ώρα ντου σαν και το καμίνι τζη.
Σκοπό βέβαια πρωταρχικό είχε η Ρήνα, η Τσουλορήνα, η Χαμαλογιώργαινα να μάθει ούλα τα μυστικά του μπάρμπα μια και είχε πια μεγάλες βλέψεις....
Κι έβγαλε τόνους ασβέστη κι άλλους τόσους τόνους τσιμέντο που τις μετέφεραν οι ίδιοι εργάτες με τα κοφίνια στην αυλή τζη κι έκαμαν ένα σορό απ’ το καθένα ίσαμε τον ουρανό.
Κι έσκαψαν έναν μεγάλο ασβεστόλακκο για να σβήσουν τον ασβέστη, κι ωστόσο τα παλικάρια που τσιτώνανε τη φωτιά, πιάσανε τσι τσάπες για να σκάψουνε τα θεμέλια που θα ρίζωναν ούλα τα όνειρα τση Ρήνας. Κι έσβηνε ο ασβέστης κι έσβηναν τα τσιμέντα, όχι όμως και τα όνειρα τση Ρήνας, τση Χαμάλαινας που άσβεστα έκαιαν τα σωθικά τζη σαν το καμίνι...


ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

read more

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Ζέα το δημητριακό που απαγορεύτηκε σκόπιμα στην Ελλάδα και αντικαταστήθηκε απο το αλεύρι Πηγή: Ζέα το δημητριακό που απαγορεύτηκε σκόπιμα στην Ελλάδα και αντικαταστήθηκε απο το αλεύρι

A
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι Έλληνες
Ποιό ήταν αυτό το δημητριακό, που τάισε και μεγάλωσε για χιλιάδες χρόνια λαούς, γερούς και δυνατούς;
Γιατί αυτό το δημητριακό,ο ”εθνάρχης” Ελ.Βενιζέλος,το απαγόρευσε δια νόμου ;
Από ποιούς και για ποιόν λόγο,πήρε εντολές; Ποιούς ενοχλούσε, η χιλιάδων ετών καλλίεργειά του;;
Αυτή είναι η ζειά,που χαρίζει ζωή και που για κάποιο λόγο,δεν έπρεπε οι Ελληνες να συνεχίσουν να τρώγουν!
Ζειά = “αλεύρι ντινκελ”‏…”φάρμακο σου είναι ή τροφή σου”
Όμάδα επιστημόνων έφθασε εις τήν Θεσσαλονίκην, όπου εύρισκες τότε ανθρώπους άπό όλες τις φυλές. Ήρεύνησε προσεκτικά και έδημοσίευσε τό 1922 τό πρώτο σύγγραμμα διά τις ομάδες αίματος και τις ιδιαιτερότητες εκάστης. Οί Έλληνες είναι κατά πλειοψηφία “0″ ομάδος και οί υπόλοιποι “Α” ομάδος, οί Χάζαροι είναι “Β” ομάδος κ.λπ.
Αρχάς του 1923 στέλνουν εις τήν Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι ιατρών διά νά εξετάσει τήν διατροφήν τών Ελλήνων, επηρεασμένη άπό τόν Ιπποκράτη, ό όποιος έλεγε εις τους ασθενείς ”φάρμακο σου είναι ή τροφή σου”.
Άρα αυτοί έσκέφθησαν, έχει καθιερώσει εις τόν Έλληνα υγιεινή διατροφή, ποια είναι όμως ή βασική τροφή;Οί ερευνηταί κατέληξαν, σύντομα, ότι βασική τροφή τών Ελλήνων είναι τό ψωμί. Τό ψωμί όμως τών Ελλήνων ήταν από Ζειά και όχι άπό σιτάρι. Είς τά χημικά εργαστήρια συνέκριναν γρήγορα αλεύρι άπό Ζειά και Σιτάρι καί μέχρι τό 1926 διαπιστώνουν ότι:Είς τόν εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχει ένας αδένας μεγέθους διδράχμου τόν όποιον ονόμασαν “Αμυγδαλή” ή “Αμύγδαλα”. Αυτός ό άδήν δημιουργεί τήν μνήμην καί τήν φαντασίαν είς τους ανθρώπους με 300 διαφορετικές πρωτεΐνες (Αμινοξέα). Αυτές οί πρωτεΐνες διά νά συνδεθούν μεταξύ των καί νά δημιουργήσουν τά συμπλέγματα της μνήμης καί νά διατηρηθούν αυτά είς τόν χρόνον, χρειάζονται μίαν δύναμιν, μίαν κόλλα, διά νά κολλήσουν (λεπτομέρειες περί μνήμης είς τό “Αφύπνισις”).
Αυτήν τήν κόλλα τήν προσφέρουν οί τροφές μας καί τήν ονομάζουμε πρωτεΐνη στηρίξεως, πού σημαίνει συγκόλλησις καί σταθεροποίησις τής μνήμης.

Τό ψωμί πού τρώμε άπό τό Σιτάρι έχει τελείως διαφορετικές πρωτεΐνες στηρίξεως άπό τό ψωμί άπό τη Ζειά. Εδώ ακριβώς έγκειται καί ή διαφορά τους.Είς τό Σιτάρι υπάρχει άφθονη ή γλουτένη. Ή γλουτένη είναι μία ισχυρή κόλλα καί χρησιμοποιείται ώς φυσική κόλλα ύπό τών ανθρώπων στην καθημερινή ζωή των. Ή γλουτένη όμως ώς πρωτείνη – στηρίξεως- (συγκόλλησις) τών πρωτεϊνών του εγκεφάλου διά τήν δημιουργίαν τής μνήμης είναι καλή μέν, διότι δημιουργεί ίσχυράν μνήμην, αλλά περιορισμένην, διότι συγκολλά περισσότερες πρωτεΐνες των απαιτουμένων και περιορίζει τό απόθεμα αυτών. Αποτέλεσμα είναι να περιορίζει την μνήμην εις πολύ λίγες εικόνες.
Έτσι καταστρέφει τήν φαντασίαν και τό δημιουργικό πνεύμα. Είναι δε εγκληματική, διότι έμμεσα καταστρέφει τήν ύγείαν και τό πνεύμα, τήν πρόοδον και τον πολιτισμόν του ανθρώπου.Ή γλουτένη του σιταριού καταστρέφει τήν ύγείαν, τό πνεύμα, τήν μεγαλοφυίαν, τον πολιτισμόν της άνθρωπότητος, διότι ώς ισχυρή κόλλα έπικολλάται εις τά τοιχώματα όλων τών αγγείων πού διέρχεται, πεπτικούς σωλήνες, έντερα, φλέβες, αρτηρίες κ.λπ. Ένεκα τούτου παρακωλύει τήν σωστήν πέψιν, κενώσεις και κυκλοφοριαν του αίματος, μέ τις αντίστοιχες επιβαρύνσεις είς τήν ύγείαν.
Είς τόν εγκέφαλον ώς πρωτεΐνη στηρίξεως κολλά ισχυρά τις πρωτεΐνες τής μνήμης μέ αποτέλεσμα, ό,τι παραστάσεις και ιδέες έβίωσεν τό παιδί είς τήν ήλικίαν 3-7 ετών, όσο λανθασμένες καί άν είναι, όσο πιό δυνατές και ξεκάθαρες αποδείξεις περί πλάνης του και άν του παρουσιάσεις αργότερα, δεν πρόκειται ώς ενήλικας νά άπορρίψη τις αποθηκευμένες μνήμες και δοξασίες του περί θεού, πολιτικής, κ.λπ.Δι’ αυτό ακριβώς οί θρησκείες, οι Δικτάτορες, οι έξουσιασταί μας μέ διάφορα τεχνάσματα καί ωραία λόγια προσπαθούν νά ποδηγετήσουν τά παιδιά άπό μικρή ηλικία και έσοφίστηκαν τά κατηχητικά, τις πολιτικές νεολαίες.
Οί Δικτάτορες καί οί Τραπεζίτες είσήγαγον τήν πολιτικήν είς τά σχολεία μέ πρόφασιν, δήθεν, τήν προπαρασκευήν ενήμερων πολιτών, ενώ στην ουσία εκπαιδεύουν τυφλούς δούλους του τραπεζικού συστήματος.Όποιος από εσάς πιστεύει είς τήν ανεξάρτητον σκέψιν τών ανθρώπων, ας άγωνισθή διά τήν κατάργησιν του συνδικαλισμού είς όλα τά σχολεία, πλην πανεπιστημίων.Επομένως ή γλουτένη του σιταριού είναι καί ή τροχοπέδη τής εξελίξεως καί του πολιτισμού.
Ταυτοχρόνως, τροχοπεδεί και τήν έλευθέραν σκέψιν καί πνευματικήν άνοδον του άνθρωπου και τόν καθιστά δούλον του ιερατείου, του κατεστημένου, διότι αγωνίζεται και θυσιάζεται δια αξίες πού του ενέπνευσαν τά οργανωμένα συμφέροντα και όχι ή φύσις. Είναι όλοι οι αγώνες του εναντίον των φυσικών νόμων.
Αντίθετα ή πρωτεΐνη στηρίξεως της Ζειά (πληθυντικός Ζειαΐ) διασπάται από τά ένζυμα και αφομοιώνεται σάν καλή τροφή άπό τόν οργανισμό.Αυτό τό χαρακτηριστικό της την κάνει πολύτιμη εις τόν ανθρώπινο οργανισμό. Διότι ενώ χρησιμεύει ώς πρωτεΐνη “στηρίξεως” (συγκόλλησις – σταθεροποίησις) εις τις πρωτείνες μνήμης του εγκεφάλου, δεν μπλοκάρει αυτόν, δέν δημιουργεί σταθερές και άναλοίωτες ενώσεις σάν βαρύδια στον έγκέφαλον, ώς ή γλουτένη του σιταριού, και αφήνει τόν εγκέφαλο νά λειτουργή ελεύθερα νά συλλαμβάνη, νά σκέπτεται νέες ιδέες, δοξασίες, νά δημιουργεί όνειρα, φαντασία, επιστήμη, κ.λπ.
Οί αρχαίοι Έλληνες τό εγνώριζαν πολύ καλά αυτό, δι’ αυτό εκτρέφοντο μόνο μέ Ζειά εγνώριζαν ότι ή Ζειά τρέφει τό πνεύμα.
Αυτό μας τό λέει ό Αισχύλος εις τό ύμνον του προς τήν Δήμητρα:
“Δήμητερ ή θρέψασα τήν έμήν φρένα είναι με άξιον τών σων μυστηρίων”(Αισχύλος)
Επίσης δέν φράσσει τά αγγεία πού διέρχεται, φλέβες, αρτηρίες, κ.λπ. Δέν παρουσιάζει τις πολλές ασθένειες πού παρουσιάζει ή γλουτένη.Έπί πλέον ή Ζειά περιέχει άφθονα βιταμίνη Ο και πολλά ιχνοστοιχεία πού χρειάζεται ό οργανισμός μας, συν τό άμινοξύ “Λυσίνη” τό πολυτιμωτατο συστατικον δια τόν οργανισμό μας, πού σήμερα οί άνθρωποι τό αγοράζουμε πανάκριβα ώς συμπλήρωμα τής διατροφής μας, ένώ θά τό είχαμε άπό τό ψωμί της Ζειάς δωρεάν.
Η Ζειά:
1.- Βοηθάει στην άπορρόφησιν τών θρεπτικών συστατικών (ca, mg) κ.ά
2.- Καταστέλλει τις φλεγμονές πού χρονίζουν στον οργανισμό καίκαταστρέφουν τα υγιή κύτταρα.
3.- Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει τήν ανάπτυξιν και μετάστασιν του καρκίνου).
4.- Περιέχει τό βασικό αμινοξύ Λυσίνη (Lycin) πού ενισχύει τόανοσοποιητικό σύστημα και είναι τό βασικό στοιχείο στηνβιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου.
Έκτος των ανωτέρω τά άρτοπαρασκευάσματα άπό αλεύρι Ζειάς είναι εύγεστα καί άσυγκρίτως νοστιμότερα άπό τά αντίστοιχα μέ αλεύρι σιταριού.
Έάν δέ φάτε ψωμί ή μακαρόνια άπό Ζειά θά ερωτήσετε, τον κρέμασαν οι Έλληνες αυτόν που τους έστέρησε αυτήν τήν ασύγκριτη άπόλαυσιν; Θά πάρετε τήν άπάντησιν ότι, του στήνουν συνεχώς ανδριάντες σέ πλατείες, στην Βουλή, και δίδουν τό όνομα του στις λεωφόρους γιά νά μην τό ξεχάσουν ποτέ.Καί τότε θά διερωτηθήτε, τί φταίει; Νά φταίει άραγε ή μεγάλη πανουργία καί εμπειρία των κοσμοκρατόρων μόνον, ή μήπως ή δουλικότης των μωροφιλόδοξων και λοιπών οργανωμένων στις μυστικές εταιρείες των;
Νομίζω πώς όλα αυτά δέν θά ήσαν αρκετά νά τυφλώσουν τον λαό μας καί δέν θά έπετύγχανον, έάν δέν υπήρχε τό ακαλλιέργητο, τό πρωτόγονο ΕΓΩ του, τό όποιο αντιδρά σκληρά καί δέν δέχεται τό αντίθετο, όσο καθαρά καί άν απόδειξης τήν πλάνην του.Μέ τό ακαλλιέργητο ΕΓΩ δέν δύναται νά παραδεχθή ότι οί γονείς του έπλανήθησαν, διότι τότε αισθάνεται ότι μειώνεται ή προσωπικότης του καί τό κύρος του, ένώ τό καλλιεργημένο ΕΓΩ, όταν πεισθή ότι έπλανήθη τό παραδέχεται αμέσως μέ ψηλά τό κεφάλι καί υπερήφανα, διότι έτσι νοιώθει ότι είναι ισχυρό, επειδή επεβλήθη τών ενστίκτων καί τής μικροπρέπειας.Ερευνώντας ή επιτροπή, πού αναφέραμε πιό πάνω, τό διαιτολόγιο τών αρχαίων Ελλήνων έμεινε έκπληκτος.
Οί αρχαίοι δέν έτρωγαν ψωμί άπό σιτάρι. Τό σιτάρι τό είχαν ώς τροφή τών ζώων καί τό (ονόμαζαν πυρρό. Έτρωγαν μόνον ψωμί άπό Ζειά ή Κριθάρι καί έν ανάγκη μόνον από κριθάρι ανάμεικτο με Σιτάρι. Ό Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε την στρατιάν του μόνο μέ Ζειά, διά νά είναι οι άνδρες του υγιείς και πνευματικά ανεπτυγμένοι. Αν οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν ψωμί άπό σιτάρι δέν θά είχαν τόσο ύψηλήν πνευματικήν άνάπτυξιν.Μόλις οι κοσμοκράτορες έδιάβασαν αυτήν τήν έκθεσιν τής επιτροπής, δίδουν εντολή το 1928 νά αναιρεθή αμέσως ή καλλιέργεια Ζειά στην Ελλάδα, και μόνον στην Ελλάδα.
Διά νά μειώσουν μέ το σιτάρι τήν πνευματικήν άνάπτυξιν των Ελλήνων, μειώνοντας τήν άντίληψίν τους και οργανώνοντας ταπεινήν έκπαίδευσιν των παιδιών τους καί διδάσκοντας τις πολιτικές τους εις τά σχολεία και πολιτικοποιούντες τα εις τά κόμματα που αυτοί ελέγχουν απόλυτα, για νά ποδηγετήσουν πλήρως εις πρώτον χρόνον τους Έλληνας. Ενώ τώρα αναμειγνύοντας τους μέ αλλοδαπούς, θέλουν νά τους εξαφανίσουν τελείως. Ναι άλλα πώς θά τό επιτύχουν αυτό;Αμέσως δίδουν έντολήν είς τόν τέκνον των τον Βενιζέλο νά έπιστρέψη στην Ελλάδα καί νά εξαφάνιση τήν Ζειά. Οπότε βλέπουμε τόν Βενιζέλο νά έπιστρέφη στην Ελλάδα μετά άπό 8 χρόνια αυτοε­ξορίας του, νά άνασκουμπώνεται και νά ορμά σάν λέων κατά τής Ζειάς.
Μέσα σέ 60 χρόνια μόνον ήλλοίωσαν τήν πνευματικήν ύπεροχήν του σκέπτεσθαι τών Ελλήνων, τους έκαναν αδιάφορους, άβουλους, μέ μετρίαν αντίληψιν και φιλάσθενους καί τώρα μέ τους αλλοδαπούς επιδιώκουν τόν πλήρη εξαφανισμό τής φυλής των, ένώ συγχρόνως ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολλάρια οι φιλεύσπλαχνοι διά νά μην εξαφανισθούν οί οχιές, κόμπρες, πάντα καί άλλα ζώα καί ερπετά.
Όλα τά ανωτέρω περί Ζειά, γλουτένης καί σωστής διατροφής μέ λεπτομέρειες καί τάς παραμέτρους όλων αυτών καί τήν ύγιεινήν θά τά βρήτε είς τά εμπνευσμένα καί καλομελετημένα βιβλία “Τό Όλον” καί τό «ΌΛ-ΟΝ» Ένα βιβλίο γιά τήν “ΊΑΣΗ”, του πρωτοποριακού μελετητή Μιχάλη Γρηγορίου..
Προς τό τέλος του 1928 ό “Εθνάρχης” μας Βενιζέλος, προφανώς μετά άπό κάποια εντολή, μέ της Αμύνης τά Παιδιά, τυφλά εις τον νουν καί την κρίσιν, και διψασμένα τό πώς νά ευχαριστήσουν καλλίτερα τόν άρχηγόν των έκήρυξαν τόν πόλεμον κατά της Ζειάς καί, έφορμήσαντες ακαταμάχητοι, ένίκησαν νίκην λαμπράν και εις βραχύτατον χρόνον 4 ετών δεν υπήρχε εις την Ελλάδα ούτε ένα σπυρί Ζειάς γιά σπόρο.Είπαν εις τόν λαό ότι ή Ζειά είναι ζωοτροφή, δι’ αυτό τά λεξικά την γράφουν έκτοτε ζωοτροφή και ότι είναι βλαβερή στην υγεία. Αυτό τό πρόβαλαν έντονα τά ΜΜΕ καί σέ 4 χρόνια έξηφανίσθη η Ζειά.
Όλοι οί Έλληνες εγκατέλειψαν τήν Ζειά μόνον ένας άπό όλους κράτησε σπόρο Ζειάς. Καί σήμερα 2010 καλλιεργεί Ζειά μόνον ένας ό Γ.Α. είς ένα χωριό καί κατασκευάζει μακαρόνια άπό αλεύρι Ζειάς, τά όποια είναι υπερβολικά νοστιμώτερα άπό τά μακαρόνια του σίτου.Τήν έπιθεσίν του κατά τής Ζειάς ό “εθνάρχης” μας τήν ήρχισε μέ τήν αθρόα εισαγωγήν αλεύρων σίτου ύπό τών φίλων του.
Οί φίλοι του έγιναν πάμπλουτοι καί έξέσπασε τότε τό μέγα διά τήν έποχήν και γνωστό ώς “Σκάνδαλο τών αλεύρων”. Μέσα είς 4 χρόνια οί Έλληνες είχαν ξεχάσει τήν Ζειά τελείως καί οί φίλοι του Βενιζέλου έγιναν δισεκατομμυριούχοι άπό τήν εισαγωγή τών αλεύρων του σίτου.”Αν σήμερα θελήσετε νά επαναλάβετε αυτό γιά τό σιτάρι ή κριθάρι ή κάτι άλλο, δέν θά τό πετύχετε ούτε σέ 50 χρόνια. Τόσο πολύ είχε τυφλώσει καί πειθαρχήσει ό Βενιζέλος τους οπαδούς του. Αυτό βέβαια είναι εχθρική ψυχολογία.
Θέλουν τους οπαδούς τους τελείως τυφλούς στην σκέψιν καί δούλους. Καί δέν ήρκέσθη μόνον είς τήν έξαφάνισιν του σπόρου ό “εθνάρχης” μας, επέτυχε νά σβήση τήν Ζειά από τήν μνήμην καί τήν γλώσσαν τών Ελλήνων. Αυτό θά πή τέλειον έγκλημα. Αποδείξεις:Εσείς έγνωρίζατε τήν λέξιν Ζειά πριν λίγα χρόνια, όταν ήρχισε νά προβάλεται άπό εμάς στά κανάλια; Εύρήκατε τήν λέξιν σέ λεξικό πού συντάχθηκε μετά τό 1930; Δεν θά τήν εύρητε, μήν ψάχνετε. Άλλα και αν κάπου τήν εύρητε, θά τήν έξηγεί ώς ζωοτροφή… Μόνον εις τυχόν ανατυπωθέντα παλαιά λεξικά θά τήν εύρητε, ή εις τό των Άγγλων “LINDELL & SCΟΤΤ”, τό όποιον δέν τήν εξηγεί σωστά.Εις τό “ΗΛΙΟΣ” πού είναι πιο ενήμερο και σοβαρό λεξικό γράφει: Ζειά ή Ζέα… τήν Ζέαν τήν μάϊδα πού είναι ό γνωστός αραβόσιτος και κοινώς αραποσίτι”. Αραβόσιτος όμως είναι κοινώς τό Καλαμπόκι.
Ή Ζειά όμως ώς φυτό είναι κάτι σάν σιτάρι και κριθάρι, δέν έχει καμμία σχέσιν στην όψιν μέ τό καλαμπόκι, άλλα και τό σπυρί του είναι ώς του σιταριού πιό πεπλατυσμένο καί χονδρό.Ή Ζειά μέ τον Σΐτον είναι όπως ή Νερατζιά μέ τήν πορτοκαλιά.
Αν άπό άπόστασιν 50-1ΟΟμ. κοιτάζεις τήν Νερατζιά είναι όμοια μέ τήν πορτοκαλιά. Καί τό νεράτζι μέ τό πορτοκάλι, ένώ έξωτερικώς είναι όμοια, εις τήν πραγματικότητα έχουν μεγάλες διαφορές εις τά συστατικά των. Αυτό ακριβώς συμβαίνει καί μέ τους σπόρους της Ζειας και του Σιταριού.
Δέν θά έκανε ό Ι. Πασσάς αυτό τό λάθος, έάν δέν έξηφάνιζε και τήν βιβλιογραφία περί Ζειά ό “εθνάρχης” μας, όπως ό Σαούλ – Παύλος τήν βιβλιογραφία των αρχαίων Ελλήνων. Εκεί όμως πού έμεινα εμβρόντητος είναι όταν διάβασα τήν “Οδύσσεια” ραψωδία δ (4)-603-604, τό αρχαίο: “Ω έν μέν λωτός πολύς, έν δέ κύπειρον πυροί τε ζειαί τε ίδ’ εύρυφυές κρίλευκον”. Ό Κ. Δούκας ερμηνεύει: “όπου υπάρχει τριφύλλι πολύ, καί κύπερι, καί σιτάρια καί ζωοτροφές κι εύρύφυτο κριθάρι λευκό”. Πώ! Πω!… Ό κ. Δούκας ό έκλεκτώτερος ερμηνευτής έκανε λάθος;
Ένώ οί “Ελληνες χρησιμοποιούσαν πυρούς (σιτάρια) γιά ζωοτροφές καί τήν ζειά γιά ψωμί, ερμήνευσε τήν ζειά ώς ζωοτροφές, διότι ό Βενιζέλος είχε εξαφανίσει από τήν βιβλιογραφίαν καί άπό τήν μνήμην τών Ελλήνων τήν ζειά ή ζέα.Τό δημητριακό Ζειά η φύσις τό έδώρισε είς τους λαούς του Αιγαίου. Αργότερα οί Έλληνες μετανάστες τό μετέφεραν καί είς άλλες χώρες.
Τό σιτάρι ήτο φυσικό δημητριακό τών βορείων περιοχών. Οί Έλληνες τό έφεραν είς τήν Ελλάδα καί τό έκαλλιέργησαν ώς ζωοτροφή, αρκετά χρόνια πρό του Τρωικού Πολέμου, όταν ήρχισαν τό εμπόριο μέ τις βορείως του Ευξείνου Πόντου χώρες.Οι Βόρειοι λαοί αντί χρημάτων, που δέν είχαν, έπλήρωναν τα είδη πού ήγόραζαν άπό τους Έλληνας έμπορους μέ σιτάρι και έτσι ήλθε εις την Ελλάδα τό σιτάρι.
Εις τό διαδίκτυο, έάν γράψετε τήν λέξιν “Ζειά”, θά εκπλαγείτε. Θά διαβάσετε πάρα πολλά, εις τήν παράγραφο”ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ” (ύμνοι Όρφέως, Ομηρικά έπη, Μύθοι), διαβάζουμε: «Ή πόλη τών Αθηνών ονομα­ζόταν και Ζείδωρος, διότι έπί του εδάφους της έκαλλιεργειτο έκτος άπό τήν έλαία και τό δημητριακό ζειά. Τό ζειά μέ τό ζήτα δηλώνει ζωή, μέ τό εψιλον γιώτα τήν μακρά πορεία και μέ τό άλφα που είναι τό πρώτο στοιχείο τό άριστον, τήν παρουσία του Αιθέρα (τό στοιχείο πού βρίσκεται παντού και δομεί τά πάντα είναι ό Αιθέρας), άρα ζειά σημαίνει μακροζωία».
Τήν Ζειά φορτοεκφόρτωναν άπό ένα λιμάνι του Πειραιώς που έξ αυτής έλαβε τό όνομα Ζέα, και μέχρι σήμερα τό λιμάνι ονομάζεται Ζέα.Και τώρα πώς επεβλήθη ή ζειά νά ερμηνεύεται εις ορισμένα λεξικά ώς ζωοτροφή. Εις τό διαδίκτυο χειριζόμενοι τήν λέξιν “Ζειά” εις τήν ΙΛΙΑΔΑ – ραψωδία Ε, στίχοι 121-240 διαβάζουμε: «…παρά δέ σφίν έκάστω δίζυγες ίπποι έστάσι κρί λευκόν έρεπτόμενοι και όλύρας» (195). Πιό κάτω ό μεταφραστής, ελαφρά τή συνειδήσει, ή καλοπληρωμένος μεταφράζει: «…εις κάθε αμάξι είναι σιμά ζευγαρωτά πουλάρια, στέκουν και τρώγουν τήν ζειά και τό λευκό κριθάρι».
Έδώ δολοφονείται ή Ζειά, διότι ό μεταφραστής, μεταφράζει τήν ζωοτροφή “όλύρας” εις “ζειά”. Οι μεταγενέστεροι αντιγράφουν από αυτό ζειά = όλύρας = ζωοτροφή, ένώ ό Όμηρος εγνώριζε και τά δύο, ζειά και όλύρας, και έγραφε πάντα τό ορθόν, αυτό που ήθελε και έπρεπε νά διδάξη. Έδώ γράφει σαφώς: «κρι λευκόν έρεπτόμενοι και όλύρας».
Όχι ζειά, όπως ελαφρά τήν συνείδησιν και βαρυτάτην άγνοια γράφουν οι μεταφρασταί.Από τις έρευνες που έκανα, κατέληξα ότι όλύρα ώνόμαζαν τόν σημερινόν “Οροβον κοινώς ρόβην ή τό ρόβι. Πρόκειται διά τήν πιό δυνατή και αγαπητή εις τά ζώα τροφή. Ομοιάζει μέ τό βίκο (άγριαρακά). Είναι ή πιό θρεπτική τροφή τών ζώων, άλλα είναι βλαβερή διά τόν άνθρωπον.Ή όλύρα εκαλλιεργείτο από αρχαιοτάτων χρόνων εις την Ελλάδα ως ζωοτροφή. Ήτο μεσογειακό φυτό (Λεξικό “ΗΛΙΟΣ”, λήμμα Όροβος).
Είναι λογικόν νά κατάληξη μέ τόν χρόνο ή όλύρα εις όροβο. Εις τό λεξικό “LINDELL & SCΟΤΤ” θά τήν βρήτε ώς Σίκαλιν η Αγριοσίκαλιν, αυτήν τήν σύγχυσιν έκαλλιέργησαν οι φιλέλληνες… διά νά ξεχάσουμε τήν Ζειά.
Ή Ζειά καλλιεργείται σήμερα εις πολλές χώρες τής Ευρώπης και εις τόν Καναδά εις μεγάλην εκτασιν, φέρει δέ όνομα ανάλογο τής γλώσσης έκαστης χώρας. Οι Ιταλοί τήν ονομάζουν Faro, οί Γερμανοί Dingel, κ.τ.λ. Οί Έλληνες εισάγουμε σήμερα αλεύρι Ζειά άπό τήν Γερμανία μέ τό όνομα Ντίνγκελ, ώς μή περιέχον γλουτένη, αντί 6,45 Εύρώ, ήτοι τό αγοράζουμε Δέκα φορές άκριβώτερα άπό τό σιταρένιο.
Γ. Γ. ΑΫΦΑΝΤΗΣ «Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ» ΣΣ. 443-451
Πηγή : filonoi.gr


read more

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΤΙ... ΚΡΗΤΙΚΗ ΓΗΤΕΙΑ


<Άγιε μου Παντελεήμονα πρωτογιατρέ του κόσμου, απού γιατρεύεις τσι πληγές και διασκορπάς τσι πόνους, γιάτρεψε και προστάτεψε και τούτο τ’αρρωστάρι, όπου γυρίσει και βρεθεί να στο χρωστάει χάρη. Φτού στα μαύρα, φτού στα μπλάβα τα γεράκια του ντουνιά, κι ο θιαρμός στην αχλάδα να μην απομείνει πράμα>.

ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

read more

Παρασκευή 24 Μαΐου 2013

Απογραφή-εξπρές για απολύσεις στους δήμους

 
Σε νέα απογραφή-εξπρές των νομικών προσώπων των δήμων μέχρι τις 31 Μαΐου, προχωρά το υπουργείο Εσωτερικών. Η 31η Μαΐου είναι η καταληκτική ημερομηνία αποστολής των συμπληρωματικών στοιχείων που ζητά με την αναλυτική καταγραφή των νομικών προσώπων στους ΟΤΑ α΄ βαθμού, καθώς και του προσωπικού που απασχολούν.

Η νέα απογραφή θα συμβάλει στον προγραμματισμό για καταργήσεις και συγχωνεύσεις νομικών προσώπων των ΟΤΑ από όπου θα προκύψει πλεονάζον προσωπικό το οποίο θα αποτελέσει ένα μεγάλο ποσοστό για τις 25.000 διαθεσιμότητες και τις 4.000 απολύσεις που πρέπει να πραγματοποιηθούν.

Η πλειονότητα των δήμων θα ενταχθεί στο δεύτερο πακέτο αξιολόγησης δομών που αναμένεται να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο ενώ ολοκληρώνονται τα νέα οργανογράμματα 13 δήμων μέχρι τα μέσα Ιουνίου. Οι πλεονάζοντες, θα τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας λαμβάνοντας το 75% των αποδοχών τους για ένα έτος.


Τι ζητά το υπουργείο από τους δήμους


Το υπουργείο Εσωτερικών ζητά, όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ του το «Έθνος», από τους δήμους τα εξής:


- την επωνυμία του φορέα

- τη νομική μορφή του φορέα

- εαν είναι ΝΠΔΔ ( Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου) ή ΝΠΙΔ ( Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου)

- αναλυτική παρουσίαση του απασχολούμενου προσωπικού


Στον πίνακα προβλέπεται η πλήρης καταγραφή των υπηρετούντων υπαλλήλων ανάλογα με την εκπαιδευτική βαθμίδα στην οποία ανήκουν, αλλά και το είδος της σύμβασης με την οποία υπηρετούν.


Στο ίδιο έγγραφο ζητείται να αναγραφεί και το ποσό της ετήσιας επιχορήγησης που λαμβάνει


Με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά επιχειρείται μια νέα απογραφή του προσωπικού μέσα απ' την οποία θα προκύψει μια δεξαμενή πλεονάζοντος προσωπικού απ' το οποίο θα προκύψουν και οι υπάλληλοι που θα απολυθούν ή θα τεθούν σε διαθεσιμότητα.


Απρόθυμοι οι δήμαρχοι να συμμετάσχουν


Μέχρι τώρα οι δήμαρχοι αρνούνται να συμμετάσχουν στη σχετική διαδικασία, καθώς εκτιμούν ότι η αναλυτική καταγραφή του προσωπικού συνδέεται με επικείμενες απολύσεις που έχουν συμφωνηθεί με την τρόικα.


Το θέμα των συγχωνεύσεων – καταργήσεων απασχόλησε ακόμη και το χθεσινό συνέδριο των δημάρχων του Λεκανοπεδίου, στο οποίο υποστηρίχθηκε ότι η συγχώνευση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο λουκέτο των κοινωνικών υπηρεσιών.
http://www.protothema.gr/
read more

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

Ο δοσάς



Όλα τα βοσκάκια της περιοχής χτυπούσαν την πόρτα της Ρήνας πριν το χάραμα και κείνη πετούσε πάνω της την καλή της ρόμπα και τους υποδεχόταν με χαρά, ανείπωτη. Το γάλα έρεε στη γαβάθα της και το μηχάνημα του Σκαρτσίλιου είχε πάρει φωτιά. Το χαρμάνι της Ρήνας είχε γίνει περιζήτητο.
Μεγάλωσε η δουλειά του Γιώργη, μεγάλωσε κι η δουλειά της Ρήνας! Μα πιο πολύ μεγάλωσε του ορφανού, που έκανε πια χρυσές δουλειές. Ούτε μία στρατιά δεν έδινε του Γιώργη. Τις άλλες τις κρατούσε για πάρτη του. Το ορφανό είχε μάθει να επιβιώνει μόνο του κι ήξερε καλά όλες τις κακοτοπιές της ζωής και είχε βάλει στόχο να φτάσει μέχρι τη Γερμανία για να φέρει πίσω τους γονέους του. Θεριό ανήμερο το ορφανό που δεν μπορούσε να το κουλαντρίσει ο Γιώργης απ’ το ρακάδικο.
Κι η Ρήνα αφοσιωμένη στο καθήκον δεν αντιλήφθηκε νωρίς για ποιον δούλευε. Αλλιώς θα του το είχε σπασμένο το κεφάλι του Γιώργη τζη που τση τίναξε τη δουλειά στον αέρα. Μα είχαν πάρει πολύ μεγάλο αέρα τα μυαλά της για να ξεχωρίσει την αλήθεια.
Αφότου τελείωνε με το χαρμάνι της κάθιζε στον αργαλειό της και ύφαινε τον ιστό της. Και σιγοτραγουδούσε τη χαρά τζη... και ευχαριστούσε το Θεό για την ευσπλαχνία του...
Αφιονισμένη απ’ την ευτυχία ξάμωνε μια το στημόνι, μια τα όνειρα. Και έφτανε πολύ ψηλά, μέχρι τον ουρανό η σαϊτιά της. Και βάλθηκε να χτίσει παλάτια, να ζήσει σ’ αυτά, να κάμει βασιλόπουλα τα παιδιά της. Τα δικά της και του Χαμαλογιώργη. Και έφερε τον εργολάβο και το μηχανικό και τους έφτασε μέχρι του Αλμπάνι το μετόχι που αγόρασε ένα οικόπεδο με πολλές άτοκες δόσεις...
Και τα όνειρα της Ρήνας απλώθηκαν σε πολλά στρέμματα γης. Ο εργολάβος της έκανε πιο πολλές δόσεις...
Και όλο μεγάλωνε η δουλειά της κι όλο απλωνόταν η Ρήνα. Αγόρασε κι όσα διπλανά χωράφια ξεπουλιόταν και κοντοζύγωνε να διώξει κάθε συνοράτορα. Μα τελειωμό και σύνορα τα όνειρα δεν έχουν.
Κι άμα ξιπαστείς για τα καλά, μέχρι βοσκάκι φέρνεις στην αυλή σου. Κι αγόρασε χωράφια, κι αγόρασε ένα κουράδι πρόβατα μαζί με το βοσκάκι. Κι έπλεκε κι ύφαινε και στριφογύριζε στο μυαλό τζη και το χωράφι του παρακάτω γείτονα. Και τον εξόβγαζε και υπόγραφε συμβόλαια κι υπόγραφε γραμμάτια. Ένα σορό χαρτιά στοιβαγμένα στη ντιβανοκασέλα της την πλουμιστή.
Και το παγωτό έδινε κι έπαιρνε. Και προσέλαβε και μόνιμο χαμάλη για να κουβαλεί τα χρειαζούμενα μέχρι του Αλμπάνι το μετόχι που είχε απλωθεί. Η Ρήνα. Η Τσουλορήνα. Η Χαμαλογιώργαινα.

ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ

read more

Μια ωραία (κινέζικη) πεταλούδα!

Μια ωραία (κινέζικη) πεταλούδα!Λένε πως το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει σεισμό στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Στην περίπτωσή μας, αυτό ισχύει μετά βεβαιότητος.
Έχουμε έναν πρωθυπουργό-πλασιέ που τραγουδώντας το "μια ω-ραία πετα-λούδα" στην Κίνα, προκαλεί σεισμό αισιοδοξίας στην Ελλάδα!
Κι ακολουθούμε όλοι και τραγουδάμε και χορεύουμε ευτυχισμένοι στον ίδιο ρυθμό: "μια ω-ραία πετα-λούδα"!
Τι ευτυχισμένες μέρες...

Ξαφνικά δεχόμαστε κινεζική επίθεση φιλίας.
Η κινεζική λαοκρατία (λέμε και καμιά μαλακία, να περνά η ώρα) κάνει συμφωνίες δισεκατομμυρίων με τη φτωχή Ελλάδα κι εμείς χαιρόμαστε.

Φυσικά μένουμε έκθαμβοι και από το κινεζικό πλήθος που υποδέχτηκε σαν άλλον... Μπέκαμ τον Σαμαρά.
Στήθηκε λαός, που λέτε, και εκλιπαρούσε για ένα αυτόγραφο από αυτό το παράξενο ψηλόλιγνο, στραβοκάνικο, καλαματιανό φρούτο που φύτρωσε ξαφνικά στη χώρα τους.
Οι εκδοχές ότι τάχα το πλήθος ήταν στελέχη του Κόμματος (ένα είναι το Κόμμα με κεφαλαίο Κ και στην Κίνα) που έπαιζαν αυτόν "τον ρόλο του αυθόρμητου" ή ότι τάχα είδαν τύμπανα και σάλπιγγες και νόμισαν πως η κυβέρνησή τους υποδέχεται τον Μέσσι, χαρακτηρίζονται κακεντρεχείς, αναξιόπιστες και εκ του πονηρού.

Μετά από αυτές τις φιέστες, πώς να μην είναι κανείς αισιόδοξος;
Ειδικά όταν ακούει από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού του πως προσκαλούμε κάθε ενδιαφερόμενο να πάρει τα λιμάνια, τους δρόμους, τα αεροδρόμια, τις παραλίες, τα δάση, τις θάλασσες, τα νησιά, την ενέργεια και το νερό μας;
Απ' την ώρα που ακούστηκαν αυτά τα λόγια άρχισε να πνέει στα σωθικά μας ο άνεμος της αλλαγής, ο wind of change που λέγανε κι οι Scorpions.

Από χτες κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα χαρούμενα, αισιόδοξα, γεμάτα όρεξη για δουλειά (δουλειά δεν έχουν, αλλά από όρεξη σκίζουν), πρόσωπα που στα μάτια τους αστράφτει η γυαλάδα του χρυσαφιού που θα πάρουμε από την "μεταφορά κοινωφελών υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα".
(Είδατε πόσο ωραία βάφτισα τις ιδιωτικοποιήσεις; Τύφλα να 'χει ο Κουβέλης!)

Ξύπνησα το πρωί και καθώς περνούσα από την τράπεζα είδα ουρές πολιτών να περιμένουν για να ξανακαταθέσουν τα λεφτά που κρύβανε στα κιούπια.
Σταματώντας έξω απ' το σούπερ-μάρκετ, είδα μποτιλιάρισμα από καρότσια φορτωμένα με τα αγαθά του Αβραάμ.
Η ταβέρνα δίπλα σούβλιζε αρνιά που είχαν παραγγείλει πολίτες εν μέσω ξέφρενων πανηγυρισμών για τις διεθνείς διακρίσεις της Ελλάδας. μας αναβάθμισε, βλέπετε, κι ο Οίκος Fitch. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά... Ούτε στη Eurovision με την Παπαρίζου τέτοια πάνδημη χαρά!
Στο οινοποιείο τα πατητήρια δουλεύαν σαν τρελά, παράγοντας κρασί που 'χουν παραγγείλει οι Κινέζοι. (Πίνουν για να ξεχάσουν κάτι μάλλον...)

Μια ωραία (κινέζικη) πεταλούδα!

Επιστρατευμένες Κινέζες.

Με λίγα λόγια, άκυρο ό,τι είπαμε τόσον καιρό για καταστροφές, ανεργίες και τα τοιαύτα.
Αλλάξανε τα πράγματα.
Τώρα όλος ο κόσμος τρέχει να συμμετάσχει στο ελληνικό success story.
Το φως στο τούνελ δεν είναι πια απλά μια εκπομπή της Νικολούλη.
Το φως στο τούνελ είναι μια πραγματικότητα που βιώνουμε.
Είμαστε πάνω στις ράγες και πάμε κατά πάνω του.
(μωρέ, δε λένε πως οι ετοιμοθάνατοι, στα δευτερόλεπτα πριν κλείσουν τα μάτια τους, βλέπουν ότι μπαίνουν σ' ένα τούνελ και βλέπουν κάποιο έντονο φως που δυναμώνει;)

Ο Μεσσίας βρέθηκε και δεν είναι απ' το Ισραήλ, όπως πιστεύαν όλοι τόσους αιώνες.
Ο Μεσσίας βρέθηκε στην Κίνα. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, για την ακρίβεια.
Αυτό δεν ήθελε, άλλωστε, κι ένα μεγάλο μέρος του "αντιμνημονιακού στρατοπέδου";
Κίνα και Ρωσία δε θέλανε ως αντίβαρο στην "κακή Αμερική";
Ορίστε λοιπόν!
Έγινε πραγματικότητα!

Τώρα ότι Κίνα, Ρωσία και Γερμανία τα βρήκαν και κάνανε τη μοιρασιά μεταξύ τους ρίχνοντας τις ΗΠΑ, αυτό είναι λεπτομέρεια.
Έτσι κι αλλιώς ημείς είμεθα αντιαμερικανοί.
Να τη δώσουμε λοιπόν στους ανατολικούς την πραμάτεια μας.
Ζήτω η Κίνα!
Ζήτω οι επενδύσεις!

Μια ωραία (κινέζικη) πεταλούδα!


"Μια ω-ραία πετα-λούδα..."
ΥΓ.: Αν ο μισός μου μισθός βρίσκεται, γιατρέ μου, εδώ πέρα,
ο άλλος μισός στην Κίνα βρίσκεται...

Μαζέστιξ

Πηγή: Μια ωραία (κινέζικη) πεταλούδα! - RAMNOUSIA
read more
Blogger Template by Clairvo